கூடுசாலை

நவநீதகிருஷ்ணனின் காதல் கதை

2010-11-21T21:55:00.001+05:30

நவநீதகிருஷ்ணன் யாருடனும் அவ்வளவாகப் பேசமாட்டான். மரப்பாச்சியின் செதுக்கல்களையொத்த அவன் முகம் எப்போதும் இறுக்கமாகவே இருக்கும்.எனக்கென்னவோ அவன் அப்படி இருப்பதனாலேயே மிகவும் பிடித்துப் போய்விட்டது. சுவரில் சாய்ந்தபடி ஒரு கால் மடக்கி நிற்கும் அவன் முகம் ஒரு முதிர்ந்த யோகியின் முகம் போல அழகாக இருக்கும். நானும் அவனும் கணிப்பொறி தயாரிக்கும் நிறுவனமொன்றில் விற்பனைப் பிரிவில் வேலை பார்த்து வந்தோம். அலுவலகத்தில் ஒருமுறை மரியாவிடம் அவன் கோபமாக நடந்துகொண்டது முதல் எல்லோரும் அவனிடம் கொஞ்சம் இடைவெளி விட்டே பழகினார்கள். ஒரு சம்பள நாளின்போது “கடுவன் பூனை இன்னும் வரவில்லையா?” என தனலட்சுமி கேட்டபோது, அவள் நவநீத கிருஷ்ணனைத்தான் குறிப்பிடுகிறாள் என்று எல்லோருக்குமே தெரிந்தது. நான் அவளிடம் அப்படிச் சொன்னது நாகரிகமாகப் படவில்லை என்றேன் கொஞ்சம் கோபமாக. தனலட்சுமி எப்பொழுதும் பேசுவதைப் போல குழைந்தபடியே “ஒரு கேளிக்கைக்காகக் கூறினேன். பெரிதாக எடுத்துக்கொள்ள வேண்டாம்” என்றாள் எப்பொழுதும்போல்

என்னை ஏனோ நவநீதகிருஷ்ணனுக்குப் பிடித்துப் போய் விட்டது. ஒருவேளை நானும் தஞ்சாவூர்க் காரன் என்பது காரணமாக இருக்கலாம். இருவரும் விக்டோரியா லேஅவுட் பக்கம் தனி வீடு எடுத்துத் தங்கியிருந்தோம். எங்களுடன் பணிபுரியும் காயத்ரி சந்திரசேகர் மூலமாக அந்த வீடு எங்களுக்குக் கிடைத்தது. அவள் வீட்டுக்கு இரண்டு தெரு தள்ளி இருந்தது அந்த வீடு. அவளும் தமிழ்தான். மூன்று தலை முறைக்கு முன்பு பெங்களூரு வந்து தங்கி விட்ட குடும்பம். கன்னட வாசனை வீசும் தமிழில் காயத்ரி பேசுவது ஒரு தனி அழகு. அவளும்கூட நல்ல அழகுதான். அந்த வீட்டை அவள் எங்களுக்குக் காட்டிய அன்று மெரூன் கலர் பருத்திப் புடைவை கட்டியிருந்தாள். மிகவும் அழகாக இருக்கிறது என்று சொன்னபோது, சந்தோஷப் பட்டு மிகவும் வெட்கம் அடைந்தவளாய் எனக்கு நன்றி கூறினாள்

பொதுவாகவே உடை விஷயத்தில் அதிக கவனம் எடுத்து, மற்றவர்களை ஈர்க்கும் அடர்ந்த வண்ண உடைகளை அணிவதில் எனக்கு விருப்பம் அதிகம். காயத்ரி அன்று உடுத்தியிருந்த புடைவையும் நல்ல அடர்ந்த நிறம். அதனாலேயே கூட எனக்கு அந்த உடை பிடித்திருக்கக் கூடும். நானும் அதைச் சாதாரணமாகச் சொல்லவில்லை. அவளுடன் தொடர்ந்து பேசுவதற்கான சூழலை ஏற்படுத்திக் கொள்ளவே அப்படிச் சொன்னேன்.

எப்போதோ ஒருமுறை நவநீத கிருஷ்ணன் “உன்னை மாதிரி கோமாளி களை, பெண்களுக்கு மிகவும் பிடித்து விடு கிறது” எனச் சொன்னது ஒரு வகையில் சரிதான். நான் எதைச் சொன்னாலும் சிரித்துக்கொண்டாள் காயத்ரி. என் மூளை முழுவதும் நிரம்பியிருந்த, எதைச் சொன்னால் சிரிக்க வைக்க முடியும் என்ற கோமாளியின் உபாயங்கள் அன்று வெகு இயல் பாகச் சரியான தருணங்களில் வந்து விழுந்து கொண்டிருந்தது. என் கவனம் முழுதும் காயத்ரி பக்கம் சாய்ந்த ஏதோ ஒரு சந்தர்ப்பத்தில் நவநீத கிருஷ்ணன் வெளியே சென்றிருக்க வேண்டும். அவனை அங்கு காணவில்லை. நான் வெகு நேரம் காயத்ரியுடன் பேசிக்கொண்டிருந்தேன். நான் திரும்பும்பொழுது அவள் வீட்டில் சாப்பிட அழைத்தாள். நவநீதகிருஷ்ணனின் முகம் நினைவுக்கு வர அவளை மறுத்துவிட்டு, வீட்டுக்காக நன்றி சொல்லி விட்டு நடந்தேன். நவநீதகிருஷ்ணன் தெரு முனையில் நின்றுகொண்டிருந்தான். நவநீத கிருஷ்ணன் அதிகம் பேசாமல் நடந்தான். காயத்ரிக்கு இன்று தூக்கம் பிடிக்காது என்றேன் சிரித்துக்கொண்டே. நவநீதகிருஷ்ணன் ஒன்றும் பேசவில்லை.

பல சமயங்களில் நவநீதகிருஷ்ணன் அப்படித்தான் நடந்துகொள்வான். அமைதியாக இருந்து விடுவது. தான் என்ன நினைக்கிறோம் என்பதை மற்றவர்கள் புரிந்து கொள்ள முடியாதபடிக்குச் செய்வதில் அவனுக்கு ஒரு சந்தோஷம் இருந்தது. சதுரங்க--ம் விளை யாடுவது போல முன்று நான்கு நகர்த்தலுக்குப் பின்னரே முதல் நகர்த்தலின் அர்த்தம் புரிபடும். பல சமயங்களில் அதுவும் கூட புரியாது. அவன் போக்கை எதிர்கொள்வது ஆரம்ப நாட்களில் கஷ்டமாகத்தான் இருந்தது. ஒருமுறை நான் அவனை ‘அடைகோழி’ எனக் கூப்பிட்டதுக்காக என்னோடு இரண்டு நாள் பேசாமல் இருந்தான். அலுவலகம் முடிந்தவுடன் நேராக அறைக்குத் திரும்பி விடும் அவன் பழக்கத்தைக் கிண்டல் செய்யும் விதமாக நான் அப்படிக் கூப்பிட்டேன். எப்பொழுதாவது மிக அரி தாகவே அவன் வெளியே செல்வான். தொலைக்காட்சியோ, ரேடி யோவோ இல்லாத அறையில் எப் படி வெறுமனே காலம் கழிக்க முடியும் என்பது எனக்கு ஆச்சர்ய மூட்டும் விஷயமாக இருந்தது. நவநீத கிருஷ்ணன் நிறைய புத்தகங்கள் படிப்பான். சாயங்காலப் பொழுதுகள் அவனுக்குப் புத்தகங்களுடனே கழிந்தது.

ஒரு சமயம் கமர்ஷியல் ரோட்டில் திரிந்துகொண்டிருக்கும் பொழுதுதான் பார் வதியைப் பார்த்தேன் அந்தச் சமயம் அவள் பெயர் கூட எனக்குத் தெரியாது. எங்கள் வீட்டுக்கு எதிர் வீடு அவள். ஒரு வயதான பாட்டியோடும் சின்னக் குழந்தையோடும் அவள் தங்கியிருந்தாள். துணி காயப்போடும் பொழுதோ அலுவலகத்துக்குப் புறப்படும் நேரத்திலோ அவளைப் பார்ப்பேன். ஒரு முறை பக்கத்து மளிகைக் கடையில் அவளைப் பார்க்க நேர்ந்தது. லேசாகப் புன்னகைத்து வைத்தேன். அவளும் சிரித்தமாதிரிதான் தோன்றியது. கமர்ஷியல் ரோட்டில் அவளைப் பார்த்த பொழுது முகமன் செய்தேன். பதிலுக்கு அவள் சிரித்தாள். வரும் மாதத்தில் தன் குழந்தைக்குப் பிறந்ததினம் வருவதாகவும் அதற்காக ‘ஷாப்பிங்’ வந்ததாகவும் கூறினாள். மெல்ல நடந்தோம். அவள் பேசிய ஆங்கிலத்தில் மலையாள வாடை வீசியது. “நாடு எவிட”? என்றேன் திடீரென. அவளுக்கு அவ்வளவு சந்தோஷம் நான் அப்படிக் கேட்டதில். ஏதோ ஓர் ஊரின் பெயரைச் சொன்னாள். தக்கலை அருகே இருக்கும் ஊர். அவள் காரைத் தெரு முனையில் நிறுத்தியிருந்தாள். அவள் கணவன் ஒரு மத்திய அரசு நிறுவனத்தில் பொறியாளராக வேலை பார்த்துக்கொண்டிருந்த பொழுது இறந்து விட்டதாகக் கூறினாள். அதே நிறுவனத்தில் நிர்வாகப் பிரிவில் இப்பொழுது அவளுக்கு வேலை.

நான் எவ்வளவோ மறுத்தும் என்னை காரில் வரச் சொன்னாள். நான் இடையிடையே பேசின மலையாள வார்த்தைகளின் உச்சரிப்புகளுக்குச் சிரித்துக்கொண்டே பதிலளித்தாள். பழைய ஹிந்திப் படக் கதா நாயகிகள் மாதிரி பெரிய கறுப்புக் கண்ணாடி போட்டுக்கொள்வது அவள் வழக்கம். அது அவளுடைய வயதை மேலும் கூட்டிக் காட்டுவதாக இருந்தது. அவளின் முகவடிவுக்குச் சிறிய சட்டம் கொண்ட கண்ணாடி மிகவும் பொருத்தமாக இருக்கும் எனச் சொன்னேன். அப்படியா என்றாள்... மிகவும் சிந்தனை வயப்பட்டவளாய். தெருவில் நான் இறங்கியபோது, நவநீதகிருஷ்ணன் வாசலில் நின்றுகொண்டிருந்தான்.

நான் கண்களைச் சிமிட்டி நவநீதகிருஷ்ணனைப் பார்த்து சிரித்தேன். அவன் கண்டு கொள்ளவேயில்லை. கையில் இருந்த புத்தகத்தைப் படிப்பதில் மும்முரமாக இருந்தான். உண்மையில் அவன் கவனம் அங்கில்லை எனத் தோன்றியது எனக்கு. அனேக மாகத் தெருவில் எல்லா வீடுகளும் அமைதியாகி விட்டிருந்தன. நான் படுக்கைக்குப் போகும் முன் நவநீதகிருஷ்ணனைப் பார்த்தேன். புத்தகம் வாசல் படியில் கவிழ்ந்து கிடந்தது. நவநீதகிருஷ்ணன் வானத்தைப் பார்த்துக்கொண்டு நின்றிருந்தான். முகம் இறுக்கமாக இருந்தது.

மறுநாள் திருநெல்வேலி ரெட்டியார் விடுதியில் சாப்பிடும் பொழுது நவநீத கிருஷ்ணன் “மனசுல பெரிய ரோமி யோன்னு நெனப்பா” என்றான். நான் சிரித்தேன். “உதை பட்டா தெரியும்” என்றான் தொடர்ந்து நவநீதகிருஷ்ணன் அப்படிச் சொல்வது முதல் முறையில்லை.

அலுவலகத்தில் கலாட்டாக்களுக்குப் பஞ்சமில்லை. நவநீத கிருஷ்ணன் பொதுவாக இந்தக் கலாட்டாக்களில் அதிகம் கலந்துகொள்ள மாட்டான். ஒருமுறை மரியாவிடம் அலு வலக வேலை நிமித்தமாக ஏதோ பேசிக் கொண்டிருக்கும்பொழுது எப்பொழுதும் போல கண்களைத் தாழ்த்தி மேஜையைப் பார்த்துக்கொண்டே அவன் பேசினான். மரியா அவன் தாடையில் கைவைத்து முகத்தை நிமிர்த்தி, “இப்போது சொல்” என்றாள். யாரோ பின்னால் சிரித்தார்கள். நவநீத கிருஷ்ணன் வேகமாக மரியாவின் கைகளைத் தட்டிவிட்டு நகர்ந்தான். அவன் அதிலிருந்து மரியாவிடம் பேசுவதில்லை. அதற்கு அவ்வளவு பெரிதாக நடந்துகொண்டிருக்க வேண்டாம் சாதாரண கேலியாக எடுத்துக்கொண் டிருக்கலாம் என நான் சொன்னபோது, என்னிடமும் கோபப்பட்டான் நவநீதகிருஷ்ணன்.

மரியா அதன் பின்னரும் நவநீதகிருஷ்ணனிடம் தன்னுடைய கேலியையும் கிண்டலையும் தொடர்ந்துகொண்டுதான் இருந்தாள்.

ஒரு சாயங்காலம் பார்வதியின் குழந்தைக்குக் காய்ச்சல் என்று அவ ளோடு பக்கத்து மருத்துவமனைக்குச் சென்றுவந்தேன். வீடு திரும் பியபோது வீடு பூட்டியிருந்தது. எனக்கு ஆச்சர்யம். நவநீதகிருஷ்ணன் வெளியே சென்றிருக்கிறான் என்பது புதிதான விஷயமாக இருந்தது. என்னிடம் ஒரு சாவி இருந்த தால் மழையில் நனையாமல் தப் பித்தேன். நவநீதகிருஷ்ணன் மழையில் நனைந்துகொண்டே வந்து சேர்ந்தான். “நல்ல மழை” என் றான். எங்கே சென்று வந்தான் என்று அவனாகச் சொல்வான் என எதிர்பார்த்தேன். அவன் ஒன்றும் சொல்லவில்லை. “புத்தகக் கடைக்குப் போயிட்டு வர்றீயா?” என்றேன். ஏதாவது சொன்னால் அவனிடமிருந்து பதில் வரும் எதிர்பார்ப்பில்... “இல்லை சும்மா வெளியே போயிட்டு வந்தேன்” என்றான் பொதுவாக.

அதன்பின் வந்த நாட்களில் யதார்த்தமாக நவநீதகிருஷ்ணனைக் கவனிக்கத் தொடங் கினேன். அவன் போக்கில் பெரிய மாறுதல் கள் தென்பட்டது. பெரும்பாலும் அவன் அலுவலகம் முடிந்து நேரே வீட்டுக்கு வருவதில்லை என்பதை கவனித்தேன். என்னிடம் சொல்லிக்கொண்டோ, சொல்லாமலோ திடீரென அலுவலகத்திலிருந்து அவன் காணாமல் போனான். இரவு அவன் வீடு திரும்புவதற்கு வெகுநேரமானது. ஒரு சனிக்கிழமை கெங்கம்மா வீடு பெருக்கும்பொழுது இரண்டு சினிமா டிக்கெட் குப்பையோடு குப்பை யாகப் போனது. நான் பெரிதாக எடுத்துக்கொள்ளவில்லை. நானும் காயத்ரியும் போன டிக்கெட்டாக இருக்கலாம் என நினைத்துக் கொண்டேன்.

ஆனால் மறுவாரமே மேஜையில் கசங்கிய நிலையில் இரண்டு டிக்கெட் கிடந்தது. நான் ஒரு தமிழ் திரைப் படத்தின் பெயரைச் சொல்லி அந்தப் படத்துக்குச் சென்றிருந்தாயா? என கேட்ட பொழுது தலையசைத்துக் கொண்டே நகர்ந்து கொண்டான் நவநீதகிருஷ்ணன். மேலும் நான் எதுவும் கேட்டு விடக் கூடும் என்று அவன் எண்ணியிருக்கலாம்.

ஒருமுறை தலை வாரிக் கொள்ளும் சமயம் அவன் சீழ்கை அடிப்பதை ஆச்சர்யத் துடன் பார்த்தேன். அப்படி யெல்லாம் செய்யக் கூடிய ஆள் இல்லை. நவநீதகிருஷ்ணனை ஏதோ ஒன்று உள்ளி ருந்து ஆட்டுவது போல இருந்தது எனக்கு. நான் பார்ப் பதைக் கண்ணாடியில் அவன் கவனித்திருக்க வேண்டும். உடனே நிறுத்திக் கொண்டான். அவன் வெளிர்நிற உடைகள் அணிவதைத் தவிர்த்ததை ரெட்டியார் கவனித்து, “என்ன மாப்பிள்ளை கணக்கா உடுத்திரிய... ஏதும் விசேஷமா?” என்றார் ஒருநாள். நவநீத கிருஷ்ணன் ஒன்றும் சொல்லவில்லை. சிரித்துக்கொண்டான். அவன் ஏதோ கனவு உலகில் மிதந்து கொண்டிருப்பதாக உணர்ந்தேன்.

பொதுவாக ஊருக்குப் போகும்பொழுது நானும் நவநீதகிருஷ்ணனும் சேர்ந்துபோவது வழக்கம். அந்தமுறை கிருஸ்துமஸ் விடு முறைக்கு நவநீதகிருஷ்ணன் வரவில்லை. நான் மட்டும் தஞ்சாவூருக்குப் போய் வந்தேன். நவநீதகிருஷ்ணன் வராததுக்குப் பெரிதாக ஒன்றும் காரணம் சொல்லவில்லை.

“ எனக்குக் கொஞ்சம் வேலை இருக்கிறது” என்றான். நான் விரிவாக ஒன்றும் கேட்டுக்கொள்ளவில்லை. நான் சில விஷயங்களை அனுமானித் திருந்தேன். நான் ஊரிலிருந்து வந்தபொழுது அவன் படுக் கையில் புக்கர் பரிசு பெற்ற இந்தியர் ஒருவரின் நாவலும் “கூணி ஓகீஐகுஏ” என முகவரி இடப்பட்ட ஒரு வாழ்த்து அட்டையும் கிடந்ததை கவனித்தேன். என்ன வாழ்த்து அட்டை என்று தெரியவில்லை. கிருஸ்துமஸ் அல்லது புத் தாண்டு வாழ்த்துக்களாக இருக் கலாம். நான் யோசனையோடு குளிக்கச் சென்றேன். நான் திரும்பியபோது அது அங்கு இல்லை. நான் சிரித்துக்கொண் டேன் நானும் இது மாதிரியான திருட்டுத்தனங்களைச் செய்தவன்தானே. நவநீதகிருஷ்ணனிடம் நேரடியாகக் கேட்டு விடுவதற்கான நேரம் வந்து விட்டதாக நினைத்தேன்.

ஒரு ஞாயிற்றுக்கிழமை சாயங்காலம் எங்காவது வெளியே போக லாமா என்றேன் நவநீதகிருஷ்ணனிடம். அவன் தலையசைத்தான். கப்பன் பார்க் சாலையோரம் நடந்து சென்றோம். அவன் மௌனமாக நடந்து வந்தான். நான் என்ன கேட்கப் போகிறேன் என்பதை யூகித்து, யோசனையோடு நடந்து வந்ததுபோல இருந்தது. நானும் அதிகம் பேசவில்லை. எப்படித் தொடங்குவது என யோசித்த படியே நடந்துகொண்டிருந்தேன். ஒரு சிமெண்ட் பெஞ்சில் உட்கார்ந்தோம். நானும் காயத்ரியும் தேர்ந்தெடுத்த இடம் அது. வாகன சந்தடி அதிகம் இல்லாத இடம். எங்கிருந்தோ ஆரம்பித்தேன். பெங்களூருவில் நிலவும் புது வருட கொண்டாட்டம் பற்றியெல்லாம், தஞ்சாவூரில் இடிக்கப் பட்ட ஒரு பழைய தியேட்டர் பற்றி, விற்பனை இலக்கு கொடுக்கும் மன அழுத்தம் பற்றி என ஏதேதோ பேசிக் கொண்டே போனேன். கேள் வியைக் கேட்பதற்கான தரு ணம் நெருங்கிவிட்ட தாக மனது சொடுக்கிய ஒரு தருணத்தில் அவன் சாயங்கால வேளையில் வெளியே செல்வது எனக்கு ஆச்சர்யமாக இருப்பதாகக் கூறி நிதானித்தேன். நவநீதகிருஷ்ணன் தலைகுனிந்து கொண்டு மெல்ல சிரித்தான். நான் அவன் இடுப்பைக் கிள்ளினேன். ஒரு பெண் தன்னைக் காதலிப்பதாக மிகுந்த வெட்கத்தோடு சொன்னான் நவநீத கிருஷ்ணன். நான் ஆர்ப்பாட்டமாய் கத்தினேன். வழியே சென்ற ஒரு இளம்பெண் திரும்பிப் பார்த்துச் சென்றாள்.

அன்று இரவு திரும்பும் வழியில் நட்சத்திர அந்தஸ்து உள்ள ஓர் உணவகத்தில் உணவு சாப்பிட்டு அவன் காதலைக் கொண்டாடினோம். அவளை எனக்கு அறிமுகப்படுத்துவதாகக் கூறியபோது மணி ஒன்றைத் தாண்டியிருந்தது.

அதன் பின்னால் நாங்கள் தினமும் உறங்குவதற்குப் பின்னிரவாகிப் போனது. நவநீதகிருஷ்ணனுக்குப் பேசுவதற்கு நிறைய இருந்தது. சில சமயம் அவன் வேறு உலகத்தில் இருப்பது போல உணர்ந்தேன். அவள் பிறந்த நாளுக்கு எப்படி ஆச்சர்யப்படுத்தலாம் என என்னிடம் யோசனை கேட்டான். பொங்கலுக்குப் பின் வந்த ஒரு வாரத்தில் அவள் பிறந்தநாள் வந்தது.

அதிகாலையிலேயே கிளம்பிவிட்டான். அன்று அவர்கள் இருவரும் பிருந்தாவனம் போவதாகத் திட்டம். நவநீதகிருஷ்ணன் சென்றபின் நன்றாகத் தூங்கினேன். அன்று அலுவலகம் இல்லை. ஞாயிற்றுக்கிழமை என நினைவு. சாயங்காலமாக வெளியே கிளம்பினேன். காயத்ரியை எம்.ஜி. ரோட்டில் ஒரு ரெஸ்டாரண்டில் சந்திப்பதாகக் கூறியிருந்தேன். பேருந்தில் அதிக கூட்ட மில்லை, விடுமுறையின் காரணமாக இருக்கலாம். பேருந்து எம்.ஜி.ரோட் டுக்குத் திரும்பும் நேரத்தில் தான் நான் பார்த்தேன். பேருந்து நிறுத்த பெஞ்சில் நவநீதகிருஷ்ணன் உட்கார்ந்திருந்தான். மிகவும் தளர்ந்து போயிருந்தான். எனக்குக் குழப்பமாக இருந்தது.

நவநீதகிருஷ்ணனுக்கு ஃபோன் செய்தேன். நவநீதகிருஷ்ணனின் குரல் உற்சாகமாக இருந்தது. அவனும் அவளும் மைசூரிலிருந்து புறப்பட்டுக் கொண் டிருப்பதாகவும், அன்றைய பொழுது இனிமையாகச் சென்றதாகவும் சொன்னான். எனக்கு மெல்ல புரிபடத் தொடங்கியது. நவநீதகிருஷ்ணன் ஏதேதோ பேசிக்கொண்டே சென்றான். துக்கத்தின் வலி மிகவும் பாரமாக இருந்தது. பேருந் தின் பின்புறக் கண்ணாடி வழியாகப் பார்த்தேன். தூரத்தில் யாருமே அற்ற பெரிய வெளியில் நவநீதகிருஷ்ணன், அமர்ந்திருந்தான் மிகத்தனியாக. இருள் கவிழ்ந்துகொண்டிருந்தது. நவநீத கிருஷ்ணன், வீடு திரும்ப வெகு நேரமாகலாம்.

நன்றி :

நாராயணன் கிருஷ்ணன் – நாயகன் 2010

2010-11-16T22:32:00.000+05:30

நாம் அவர்களை தினம் தினம் கடந்துப்போகிறேம்.நடைபாதைகளில், தெருவோரங்களில்,பெரிய சிமெண்ட் தண்ணீர் குழாய்களில். அவர்கள் வாழ்வு சின்ன சலனத்தை ஏற்படுத்துகிறது .அந்த கணமே அடங்கிப்போய்விடும் அந்த சலனங்களில் தொலைந்துபோய்விடுகிறது பெரிய ஒரு மாற்றத்திற்கான வித்து. நம்முடைய அவசரகதி வாழ்வில் நாம் அவர்களை கடந்துப்போய்விடுகிறோம்.அவர்கள் எப்போதுமே நம் வாழ்வின் உள்ளே வருவதேயில்லை. நாராயணன் கிருஷ்ணன் அவர்களை கடந்துபோய்விடவில்லை.அவர் மனதில் எழுந்த சலனம் மனசாட்சியியை உலுக்கிவிட்டது

கிருஷ்ணன் ஒரு ஐந்து நட்சத்திர ஹோட்டலில் செஃப்.விருது பெற்ற செஃப். அவரின் திறமைக்குக்கிடைத்த அங்கீகாரமாக சுவிஸ்சர்லாந்தில் வேலைகிடைக்க ,அதில் சேருவதற்கு முன் மதுரையிலிருக்கும் தன் பெற்றோரை சந்திக்க செல்கிறார் கிருஷ்ணன்.அவர் வாழ்வையே புரட்டிப்போடுகிறது அந்தப் பயணம். மதுரையில் தெருவோரத்தில் ஆதரவு யாரும் அற்ற ஒரு முதியவர் பசியின் கொடுமையில் தன் கழிவை தானே உண்ணும் அவலத்தை கண்ட கிருஷ்ணன் அதிர்ந்து போகிறார். அவரால் கடந்துப்போகமுடியவில்லை. தன் சுஸ்சர்லாந்து வேலையை உதறுகிறார். தன் வாழ்வின் பணி அவருக்கு புரிகிறது. தினமும் அந்த முதியவருக்கு தன் கையாலேயே உணவு தயாரித்து தருகிறார். மெல்ல தன் சேமிப்பை கொண்டு மதுரையை சுற்றி இருக்கும் ஆதவற்றவர்களுக்கு தினமும் உணவளிக்கிறார். இப்படி 2002ல் தொடங்க்கியது இவரது அக்க்ஷயா.

அதிகாலை 4 மணிக்கு எழுந்து காலை உணவு தயாரிப்பதில் தொடங்குகிறது இந்த முன்னால் நட்சத்திர ஹோட்டல் செஃபின் காலைபொழுது.தயாரித்த உணவை வேனில் ஏற்றிக்கொண்டு மதுரை சுற்றி வருகிறார் கிருஷ்ணன்.பல நேரங்களில் மனநலம் குன்றிய நிராதரவானவர்களுக்கு தானே ஊட்டிவிடுகிறார் கிருஷ்ணன். தன் சிறிய அக்க்ஷயா கூடத்திற்கு திரும்பும் கிருஷ்ணன் மத்திய சாப்பாட்டை தயாரிக்கிறார்.மீண்டும் மதுரை சுற்றி உணவு வழங்கும் பயணம். மத்தியம் கொஞ்சம் ஓய்வு மீண்டும் இரவு சாப்பாட்டிற்கான தயாரிப்பு. மீண்டும் தன் சகோதர்களை தேடி ஒரு பயணம்.அந்த இரவு அவரின் உடலும் ஆன்மாவும் நிம்மதியாக உறங்குகிறது.

ஆரம்பத்தில் தயக்கம் காட்டிய இவரது குடும்பம் இப்பொழுது இவரது பின்னே. தன் தாயை ஒரு நாள் தன்னுடன் அழைத்துச்சென்றார். வீடுதிரும்பிய பொழுது அவரின் மனதில் ஒரு பெரும் மாற்றம். “ நீ அவர்களை கவனித்துக்கொள் நான் உன்னை கவனித்துக்கொள்கிறேன்” என்றிருக்கிறார் கிருஷ்ணனின் தாய். அக்க்ஷயா அறக்கட்டளை 1.5 மில்லியன் உணவு பொட்டலங்களை ஒரு தினம் கூட தவறாமல் இது வரை தந்து இருக்கிறது. ஆதவற்றவர்களுக்காக ஒரு இல்லம் கட்டுவது நாராயணன் கிருஷ்ணனின் கனவு.

CNN உலக அளவில் ஒவ்வொரு வருடமும் “நாயகர்”களை தேர்ந்தெடுக்கிறது. இந்த வருடம் பல ஆயிரம் பேர்களிலிருந்து முதல் 10 பெயர்களில் ஒருவராக நாராயணன் கிருஷ்ணன். இந்த மாதம் 24ஆம் தேதி இந்த வருட “நாயகன்” அறிவிக்கப்படுவார். இன்னமும் தேர்வுக்கான ஓட்டளிப்பு திறந்திருக்கிறது. உங்களுக்கு நாராயணனின் செயல்பாடுகளுக்கு உதவ்வேண்டுமென்று தோண்றினால் நீங்களும் ஓட்டளியுங்கள். இந்த விருதின் மூலம் கிடைக்கும் தொகை நிச்சயம் சாலையோரம் குளிரில் நடுங்கியப்படி பசியில் கிடக்கும் நம் சகோதரன் ஒருவனுக்கு கதகதப்பான இல்லத்தையும்,நிறைவான உணவையும் அளிக்கும்.நன்றி.

நாராயணன் கிருஷ்ணனை “நாயகன்-2010” ஆக தெர்வுசெய்ய:

http://heroes.cnn.com/vote.aspx

அக்ஷ்யா இணையதளம் :

http://www.akshayatrust.org/

ஆடூர்கோபாலகிருஷ்ணனின் - நிழல்குத்து

2010-05-17T20:38:00.045+05:30

தவறு இழைத்த மனத்தின் தத்தளிப்பும் அந்த சுழலிருந்து வெளியேற முடியாத நிலையில் ஏற்படும் மனச்சரிவும் ,குற்றமனப்பான்மையும் உள்ள ஒரு மனிதனின் தவிப்பும் , சமூக மனம் அல்லது பொது மனம் ஒரு குற்றத்தை எதிர் கொள்ளும் விதமும் தான் ஆடூர் கோபாலகிருஷ்ணனின் நிழல்குத்து திரைப்படம். 2002 ஆம் ஆண்டு வெளிவந்த நிழல்குத்து பல விருதுகளை பெற்றது. Amnesty international மனித உரிமைகளுக்கு பரிந்து பேசும் திரைப்படம் ஒன்றாக இதை தேர்ந்தெடுத்தது.

மஹாபாரத்தை அடிப்படையாக கொண்ட வேலபாரதம் (Velabharatham) என்ற நாடோடி இலக்கியத்தில் வரும் நிழல்குத்து என்ற பகுதியை Pannisseri Nanu Pillai என்ற பல்மொழி வித்தகர் கதக்களி நாடகமாக எழுதினார். பாண்டவர்களை கொல்வதற்கு பல வழிகளில் முனையும் துரியோதனன் சகுனியின் அறிவுரையின் பேரில் மாந்ரீகத்தில் பெயர் போன பாரத மலையன் என்பவனை வரவழைக்கிறான். மலையன் தன்னிடம் இருக்கும் மாயக்கண்ணாடியில் எழும் ஒருவனின் சாயையை கொல்வதன் மூலம் அந்த மனிதனைக்கொல்லும் நிழல்கொலையைச் செய்வதில் வல்லவன். துரியோதனன் மலையனிடம் பாண்டவர்களை “நிழல்குத்து” மூலம் கொல்லச்சொல்கிறான். மலையன் மறுக்கிறான். “யானைமுட்டை” ஒன்று தந்தால் கொல்கிறேன் என தப்பிக்கப்பார்கிறான். துரியோதனன் அவனை கொல்ல முயல “நிழல் குத்து”க்கு ஒப்புகொண்டு பாண்டவர்களை கொல்கிறான் மலையன். பல பரிசுப்பொருட்களுடன் வீடு வரும் மலையன் நடந்தை மலையத்தியிடம் சொல்கிறான். கிருஷ்ணனின் பக்தையான மலையத்தி அவனை கடுமையாக பேசுகிறாள். அவன் செய்த குற்றத்தை அவன் உணரவேண்டி தன் குழந்தையை கொல்கிறாள் மலையத்தி. குந்தி தேவியின் வேதனையை மலையன் அப்பொழுதுதான் உணரமுடியும் என்கிறாள். எல்லாவற்றையும் அறியும் கிருஷ்ணன் பின் பாண்டவர்களையும்,மலையனின் குழந்தையும் உயிர்பிக்கிறான். நிழல்குத்து என்ற வார்த்தையின் மூலம் இது.

நிழல்குத்து இந்தியா சமஸ்தான்ங்களாக பிரிந்துக்கிடந்த பிண்ணனியில் (1941) நிகழ்கிறது. திருவாங்கூர் சமஸ்தானத்தில் தமிழ்/மலையாள கலப்புள்ள ஒரு கிராமத்தில் ( படத்தில் ஒரு இடத்தில் “நாகர்கோயில்” என சொல்லப்படுகிறது) மஹாராஜா கொடுத்த வீடு,நிலங்களுடன் வசிக்கும் தமிழ் பேசும் காளிப்பன்(Oduvil Unnikrishnan ) என்றவன் குற்றவாளிகளை தூக்கிலிடும் வேலையை செய்கிறான். 25 வருங்களுக்கு முன்பு தான் தூக்கில் போட்ட ஒருவன் உண்மையில் குற்றவாளியில்லை ஒரு குற்றமும் செய்யாத நிரபராதி என தெரிந்தே மஹாராஜாவின் ஆனையை நிறைவேற்ற அவனை தூக்கிலிடுகிறான் காளியப்பன். அதிலிருந்து நிம்மதி இழந்து அலைகிறது காளியப்பனின் மனம். நிம்மதியிழந்து அலையும் அவன் மனம் இரண்டு விதங்களில் அதிலிருந்து தப்பிக்க முயல்கிறது. ஒன்று காளிதேவியிடம் தன்னை முற்றிலுமாக சமர்பித்துவிடுவது. ( எதற்கும் நான் காரணமில்லை.. செயலும் நீ..செய்பவளும் நீ ... ) இரண்டாவது சாராயம். அவனால் நிகழ்ந்துவிட்ட செயலை ஒன்றும் செய்யமுடியாது அதன் நிழலாய் எழு எண்ணங்களை கொல்ல முயலுகிறான் காளியப்பன்.

ஒரு சம்ரதாயமாக தூக்கிலிடப்பட்ட பின்பு அந்த கயிறு காளியப்பனிடமே கொடுக்கப்படுகிறது. ஊரில் காய்ச்சல், பேய்பிடித்துவிட்டது என உடல்,மன பிணிகளுடன் வரும் மக்களுக்கு அந்த கயிற்றை கொஞ்சம் அறுத்து தீயிலிட்டு பொசுக்கி காளிதேவியை பிரார்த்தித்து நெற்றியில் இட ஊர் பிணிகள் மறைகின்றன. ஒரு உயிரை கொன்ற அந்த கயிறு பல உயிர்களின் பிணி போக்கும் மாய உருவெடுக்கிறது. அரசு அதிகாரத்தின் குறியீடாக (நிழலாக)இருக்கும் அந்த கயிற்றை அழிப்பதன் மூலம் சமூகத்தின் பிணிகள் நீங்குகின்றன. நிழலை அழிப்பதன் மூலம் அசலை(அதிகாரத்தை) அழிப்பதாக சாமானியனான காளியப்பனின் ஆழ்மனம் கொள்ளும் திருப்தியின் வெளிப்பாடாகக்கூட அது இருக்கலாம்.

ஒரு சமயம் மிகவும் சோர்வாக நடந்து செல்லும் காளியப்பனை எதிர்கொள்ளும் ஊர்காரர்கள் இருவர் ஏன் இவன் இப்படி சோர்வாக இருக்கிறான். மஹாராஜா தந்த வீடு,நிலம்,மாடு என வசதியாகத்தானே இருக்கிறான் என்கிறான் ஒருவன். அவனுக்கு மன வியாதி. ஒரு நிரபராதியை கொன்றுவிட்தற்கு தான் பெறுப்பு என குற்றமனப்பான்மை அவனை கொல்லுகிறது என்கிறான் மற்றொருவன். அவன் தன் கடமையைதானே செய்தான் அவன் எப்படி குற்றவாளியாகமுடியும் என்கிறான் முதலாமவன். அப்படியென்றால் தண்டனையை நிறைவேற்ற சொன்ன மஹாராஜாதான் குற்றவாளியா? எங்கிறான் இராண்டமவன். அதெப்படி அதற்குத்தான் மஹாராஜா ஒரு சூட்சமம் வைத்திருக்கிறாரே. தண்டனை நிறைவேற்றும் நாளும்,நேரமும் குறிக்கப்படும். குறிப்பிட்ட நேரத்தில் தண்டனை நிறைவேறியிருக்கும் என தெரிந்து மஹாராஜா சற்று தாமதித்து குற்றவாளிக்கு கருணை விடுதலை அளித்து ஆணையை அனுப்புவார். மஹாராஜாவைப்பொறுத்தவரை அவக்கு விடுதலை அளித்தகிவிட்டது. எனவே அவர் குற்றவாளியல்ல. என்கிறான் முதலாமவன். இருவரும் சிரித்துக்கொள்கின்றனர். சிறிது நேரம் கழித்து “ அப்போ யார் குற்றவாளி?” என்கிறான் இரண்டாமவன். யாரும் பதிலளிக்காமல் முடிகிறது காட்சி ஒருவேளை இது இயக்குனர் நம் முன் வைக்கும் கேள்வியாக இருக்கலாம்.

திரைப்படத்தின் முடிவில் காளியப்பனை தேடி வருகிறார் சமஸ்தானத்தின் சிப்பந்தி. மீண்டும் ஒரு தூக்கு தண்டனை. காளியப்பன் தனக்கு உடல் நலம் சரியில்லை என கூறுகிறான். மஹாராஜாவின் கோபத்திற்கு ஆளாக நேரிடும் என்று மிரட்டுகிறான் சிப்பந்தி. வேண்டுமெண்றால் மகனை துணைக்கு அழைத்து வா என்கிறான். காளியப்பன் தன் மகனோடு புறப்படுகிறான். தூக்குதண்டனையை நிறைவேற்ற. தூக்கு தண்டனைக்கு முந்தைய இரவு அவன் உறங்கக்கூடாது தொன்றுதொட்டு வரும் வழக்கம். பொழுது போக சாராயம் குடித்து விட்டு கதைகள் பேசிக்கொண்டிருப்பது எப்பொழுதும் நடப்பது. அன்று அவன் கூட இருக்கும் காவல் அதிகாரி ஒரு கதை சொல்கிறார்.

ஒரு கிராமம் . ஒரு காதல் ஜோடி. அவன் ஒரு புல்லாங்குழல் இசைஞன். கிராமத்தின் அழகிய புல்வெளி படந்த வெளிகளில் இருவரும் சுற்றித்திருகின்றனர். கதை செல்ல,செல்ல காளியப்பனுக்கு அவனின் இளைய மகளில் கதையாக விரிகிறது. அவன் ஆழ்மனதில் புதைந்துக்கிடக்கும் ஏதோ ஒரு விசயம் இப்படி அவனை நினைக்கதூண்டியிருக்கலாம். புல்லாங்குழல் இசை ( இசை: இளையராஜா) அந்த பரந்து விரிந்த வெளி எங்கும் பரவுகிறது. மாசு மறுவற்ற அவர்கள் அன்பைப்போல. அவர்களை அவர்கள் அறியாமல் தொடர்கிறான் காதலியின் அக்கா கணவன். ( கன்னியப்பனின் இளைய மகள் பூப்பெய்திய சடங்கிற்கு வரும் மூத்த மகளின் கணவன் இளைய மகளை பார்க்கும் வித்தியாசமான பார்வை காளியப்பனையும் அவன் மனைவியையும் குழப்பத்தில் ஆழ்த்துகிறது) அவனுக்கு அவள் மேல் ஒரு கண். அவர்களின் வழக்கமான இடத்தில் அவள் அவனுக்காக காத்திருக்கும் ஒரு நாளில் அவளின் அக்காவின் கணவன் அவளிடம் தவறாக நடந்துக்கொள்ள அவள் போராடுகிறாள். போராட்டத்தின் ஒரு நிலையில் அவள் கொலையுருகிறாள். பலி அந்த இசைஞன் மேல் விழுகிறது. அரசு அவனுக்கு அந்த நிரபராதிக்கு தூக்கு தண்டனை அளிக்கிறது.

கதையை கேட்டுக்கொண்டிருந்த காளியப்பன் அந்த இந்த இசைஞன் இப்பொழுது எங்கே என கேட்ட , காவல் அதிகாரி சிரித்துக்கொண்டே அவனைத்தான் நீ இன்னும் இரண்டு மணி நேரத்தில் தூக்கிடப்போகிறாய் என்கிறார். மீண்டும் ஒரு நிரபராதியை கொல்ல வேண்டும். காளியப்பன் சுருண்டு விழுகிறான். அதிகாரிகளுக்கு பதட்டம். எப்படியும் குறிப்பிட்ட நேரத்தில் தண்டனையை நிறைவேற்றாவிடால் தன் பதவி பறிப்போகும் என பயப்படுகிறார். காளியப்பனின் மகனை வைத்து தூக்கு தண்டனையை நிறைவேற்ற முடிவாகிறது.

தூக்குதண்டனைக்கு எதிரானவனும், காந்தியவாதியுமான அவன் எந்தவித எதிர்ப்பும் தெரிவிக்காமல் தயாராகிறான். குடும்பம்,சமூகம்,சம்பிரதாயம் இவைகளூக்காக தன் தத்துவ நிலைப்பாடுகளை தொலைத்துக்கொள்ளும் ஒரு இந்திய இளைஞன். காளியப்பன் விழுந்த ஒரு சுழச்சியில் அவனும் விழுகிறான். ஒரு நிரபராதியை கொல்ல தயாராகிறான். குரல் ஒலியாக படம் முடிகிறது. “ தூக்கு தண்டனை நிறைவேறியது. வழக்கம் போல மஹாராஜாவிடமிருந்து கருணை தாங்கிய கடிதம் தாமதமாக வந்தது.”

சிறகுகள் துளிர்ந்தக் காலம்.

2010-05-14T09:06:00.005+05:30

பதின் வயது நினைவுகள் தொடர் பதிவுக்கு அழைத்த கமலேஷ்க்கு நன்றி

நேற்று சாயங்காலம் நடந்ததுப் போல இருக்கிறது. ஆயிற்று 20-22 வருடங்கள்.ரயில் பிரயாணத்தின் போது ஜன்னலுக்கு வெளியே மாறும் காட்சிகள் போல எல்லாம் மாறிவிட்டது. பள்ளியின் இறுதி ஆண்டுகள்,கல்லூரி நாட்கள். பாட புத்தகங்களைவிட புதினங்களையும், கவிதைகளையும் அதிகம் படித்த தினங்கள். என் சாயங்கால பொழுதுகள் நந்தகோபாலுடன் கழியும். நானும் நந்தகோபாலும் மெல்ல நடப்போம். புதுஆற்று கரையிலிருந்த அவர்கள் வீட்டில் என் சைக்கிளைப்போட்டுவிட்டு மெல்ல நடப்போம். சாயங்கால மார்கெட் தாண் டும் பொழுது வெய்யில் சாயும். என்னைப்போலவே அவனுக்கும் அதிர்ந்து பேச வராது. சாயங்கால மார்கெட்டில் ரோட்டோரம் கீரை விற்கும் ஒரு பாட்டி நந்தகோபாலுக்கு தோழி. ஒரு வாஞ்சையான விசாரிப்பும் கோ பாலின் சிரிப்பும் நான் தினமும் எதிர்பார்த்து கிடக்கும் தருணம். அதிர்ந்து பேசாமல் அந்த பாட்டிக்கு பதிலளிப்பான் கோபால். அவளைப்பார்க்க OSHINஐ பார்ப்பது போல இருக்கிறதல்லவா? என்பான் கோபால் . OSHIN தனியார் தொலைக்காட்சிகளின் தொந்தரவு இல்லாத எளிமையான அந்த நாட்களில் தூர்தர்ஷனில் வந்துக்கொண்டிருந்த ஒரு ஜப்பானிய தொடர். எங்கள் இருவருக்கும் மிகவும் பிடித்தமான தொடர் அது. உண்மைதான் அந்த முதியவளின் முகம் OSHINஐ நினைவூட்டுவதா கத்தான் இருக்கும் . வாழ்க்கையின் சகல துன்பங்களையும் அதன் போக் கில் ஏற்று கடந்து வந்த அனுபவத்தால் கனிந்த முகம். போஸ்டாபீஸ் தாண்டி ரயில் நிலையம் கடப்போம்.

ரயில்நிலையம் அருகே SUPER தேனீர் கடையில் ஒரு தேனீர் அல்லது ஒர் Maltova! . அங்கு போடப்படும் புது பட பாடல்களுக்கென்றே ஒரு கூட்டம் அங்கு வரும். MP3 PLAYER களும், I-POD-களும், Mobile Phone களும் தங்களின் அசுரத்தனமான இருப்பை வெளிப்படுத்திக்கொள்ளாத நிலையில் SUPER தேனீர்கடைக்கு ஒரு மவுசு இருந்தது.ஒரு படத்தின் பாடல்கள் முடியும் வரை கூட்டம் நிற்கும். நாங்களும் ஒரு படத்தின் பாடலுக்கா நின்றிருக்கிறோம். அது - பூவேபூச்சுடவா. சில சமயம் அதற்காக இரண்டு தேனிர் பருக வேண்டியிருக்கும். தேனீரின் கதகதப்போடு மெல்ல ரயில் நிலையம் ஒட்டிய பாதையில் இருப்புப்பாதையை ஒட்டி நடக்கத்தொடங்குவோம். அந்த இருப்புப்பாதைகளுக்கு எங்களின் வருகை மிகவும் பழகிப்போன விசயமாக இருந்திருக்கவேண்டும். எங்களுக்கு அவைகளைப்பார்க்கும் பொழுதெல்லாம் ஷங்கன்னா (இப்போதைய எஸ்.ராமகிருஷ்ணன்) கணையாழியில் எழுதியிருந்த “பழைய தண்டவாளம்” என்ற சிறுகதை நினைவுக்கு வருவது தவிர்க்க முடியாத வியமாகவே இருந்த்து. அந்த கதையில் வரும் சூழல் போலவே இருந்த்து தஞ்சாவூர் ரயில் நிலைய சூழலும். “பழைய தண்டவாளம்”த்தி வந்த நடராஜனையும் ,கல்யா ணியக்காவையும் கூட நாங்கள் பார்த்தோம்! மெல்ல இருளத்தொடங்கும் அந்தியில் நாங்கள் ரயில்வே டிராக்கை ஒட்டி நடப்போம். ஏதோ ஒரு புள்ளியில் தொடங்கி பேச்சு வாழ்வின் பல கிளைகள் வழியே ஓடும். அந்த மாத கணையாழில் வந்த “கிளிக்காலம்” பற்றியோ “மேபல்” பற்றியோ ( மேபலை ஜே.மங்கயர்கரசி என்ற பெண் எழுதிருந்தார். தஞ்சாவூர் பிண்ணனியில். நாங்கள் அந்த எழுத்தாளினியை கண்டுப்பிடிக்க ஜேம்ஸ்பாண்டு வேலைகள் எவ்வளவோ செய்து முயன்றோம். முடியவில்லை. நன்கு ஐந்தாண்டுகளுக்கு பிறகு தஞ்சை ப்ரகாஷை சந்தித்தபோது அவர் சொன்னார் நான் தான் அந்த . ஜே.மங்கயர்கரசி!) அல்லது ராஜகோபால் அண்ணன் அறிமுகப்படுத்தியிருந்த Anthropomorphism என்ற புது விசயம் குறித்தோ, அருளில் வெளிவந்து ஓடிக்கொண்டிருக்கும் “ உயிருள்ள வரை உஷா” ஏன் அப்படி பிய்த்துக்கொண்டு ஓட வேண்டும் என்பது பற்றியோ , இறை நம்பிக்கை பற்றியோ, ஆப்பரேஷன் பூமாலை பற்றியோ, ராஜகோபால் அண்ணிடம் பார்த்திருந்த FREEDOM FROM THE KNOWN புத்தகம் பற்றியோ, பாரதிராஜாவின் புது கதாநாயகி ரேவதி பற்றியோ பேச்சு தொடங்கும். அன்றைய பேச்சை தொடங்கி வைக்கும் புள்ளி தேவரகசியமாக இருந்தது. கண்களுக்கு தெரியாத ஒரு தேவதை அந்தரத்திலிருந்து திடுமென எங்களுக்கான உரையாடல் களத்தை விரித்துச்செல்லும்.

வாழ்வை பற்றிய எங்கள் பார்வை உருவான காலம் அது. நாங்கள் படிக்கவேண்டிய புத்தகங்கள், சந்திக்க வேண்டிய மனிதர்கள்,பார்க்கவேண்டிய திரைப்படங்கள் என்ற பட்டியலை தயாரித்தபடியே நடப்போம். அந்த பட்டியல் தினமும் தினமும் வளர்ந்துக்கொண்டே இருந்தது. அப்படியொரு பட்டியலை தயாரிப்பது எங்களுக்கு மிகவும் விருப்பமான விசயமாக இருந்தது. என்றாவது ஒரு நாள் எல்லாவற்றையும் படித்திருப் போம்,பார்த்திருப்போம் இல்லையா? என்பான் கோபால் நான் தலையசைப்பேன். மெல்ல ரயில் பாதையை தாண்டி பழைய பிரிடிஷ்காலத்து மேம்பாலம் (இப்போது அது இல்லை) வழியாக இறங்கத்தொடங்குவோம். இப்போதும் இந்த இடத்தைக்கடக்கும்பொழுதெல்லாம் கோபால் “லோலிடா” (LOLITA) பற்றி பேசிகொண்டு அந்த இறக்கத்தில் நடந்து வந்தது நிழலாடுகிறது. “லோலிடா” பற்றி எங்களுக்குள் கருத்து பேதம் இருந்தது. “அம்மா வந்தாள்” படித்தபோது இருந்த குழப்பமான மனநிலை “லோலிடா” படித்தபோதும் எனக்கு இருந்தது. கோபாலுக்கு “லோலிடா” மிகவும் பிடித்திருந்தது. எங்களின் முரண்களிலிருந்து நாங்கள் எங்களுக்கான பார்வையை உருவாக்க முயன்றுக்கொண்டிருந்தோம். கோபாலோ அல்லது நானோ சமீபத்தில் படித்த புத்தகமோ, தூர்தர்ஷ்னில் பார்த்திருந்த பிராந்திய மொழி திரைப்படமோ அல்லது எங்களை பாதித்த மனிதர்கலோ எங்களின் பார்வையில் ஊடுபாவிக்கொண்டிருந்தனர். அவர்கள் வழியே எங்கள் வாழ்க்கை தன்னை உருவாக்கிக் கொண்டிருந்தது.

மேம்பாலத்தின் வழியே கீழே இறங்கி , ராணிபாரடைஸ் பின்புறம் வழியே கலக்டர் அலுவலக சாலையில் நடப்போம். இருள் படந்திருக்கும். நல்ல அகலமான சாலை அது. பகல் முழுக்க பரபரப்பாக இருக்கும் அந்த சாலை சாயங்காலத்திற்கு பிறகு மிக அமைதியாகிவிடும். ஏதோ நாங்கள் பேசுவதை கேட்பதற்கென்றே அது மிக அமைதியாக காத்திருப்பது போல தோண்றும். எங்கள் கனவுகள் முழுவதும் தெரியும் அந்த சாலைக்கு. என்றாவது ஒரு நாள் எங்கள் கனவுகள் நிறைந்த நாளில் மீண்டும் நானும் கோபாலும் அந்த சாலையின் வழியே நடந்து வருவோம் என நான் நினைத்துக்கொள்வேன். அப்போது நாங்கள் குல்சாரி கதாநாயன் போல மிகவும் வயோதிகர்களாக இருக்கலாம். நினைவுகளில் மூழ்கி பேசாமல் நடந்து செல்வோம். அந்த சாலை மட்டுமல்ல எங்களோடு பேசிய எத்தனையோ இடங்கள் தஞ்சாவூரில் அங்குமிங்குமாய் இருந்தன. பெரிய கோயிலில் இருந்த “ நெல்லிக்கனி“ மரம். எங்களின் போதி மரம். “மோகமுள்” யமுனாவையும் பாபுவையும் எங்களைவிட அந்த மரத்திற்கு அதிகம் தெரிந்திருக்கும். அசோகமித்திரனின் “இந்திராவுக்கு வீணை கற்றுக்கொள்ள வேண்டும் “ மாதிரி ஒரே ஒரு சிறுகதையை எழுதி விட்டால் போதும் என் ஜன்மம் சாபல்யம் அடைந்துவிடும் என நான் ஒரு முறை மிகவும் உணர்ச்சி வசப்பட்டு சொன்னபோது அந்த மரம் சிலிர்த்துக்கொண்டு காற்றில் அசைந்த்து. அல்லது நக்கலாய் சிரித்துகொண்டதோ என்னவோ!!

புது ஆற்றங்கரை ஓரமாய் நடந்து நந்தகோபாலின் வீடு வந்து சேரும் பொழுது நிலவு காயும். மீண்டும் ஒரு சாயங்காலம் கழிந்திருக்கும். அவர்கள் வீட்டு அரசமரத்தடியில் நின்றபடி பேசுவோம். நான் சைக்கிளை எடுத்துக்கொண்டு ஏதேதோ நினைவுகளுடன் பட்டுநூல்கார வீதிகளை கடந்து வீடு திரும்புவேன். மெல்ல பின் நகரும் அமைதியான இரவு.

நேற்று சாயங்காலம் நடந்தது போல இருக்கிறது. ஆயிற்று 20-22 வருடம். நந்தகோபாலுக்கு பாம்பேயில்(அப்போது பாம்பே) வேலைகிடைத்தது. நான் எங்கெங்கோ சுற்றினேன். எப்போதாவது நினைவில் வந்து போனது அந்த சாயங்காலங்கள். வெகு நாட்களுக்கு பின் கோபாலை ஒரு வருடத்திற்கு முன் சந்திதேன் ஒரு திருமணநிகழ்வோன்றில். மிகவும் களைத்திருந்தான்.என்னைப்போலவே. அவன் குழந்தைளை அறிமுகப்படுத்தினான். பெண்குழந்தையின் பெயர் யமுனா. நான் கோபாலை பார்த்து சிரித்தேன். புத்தகங்கள் படிக்கிறாயா? என்றேன். சிரித்தான். நானும் சிரித்தேன். வாழ்வின் நெருக்கடியில் சிக்கி தொலைந்து போனவர்களின் சிரிப்பு. வீட்டிற்கு அழைத்தேன் இன்றே திரும்பவேண்டும் இன்னோரு சமயம் வருகிறேன் என்றான். அந்த இன்னொரு சமயம் இதுவரை வரவில்லை.

பின் தொடர நான் அழைப்பது

லேகா: யாழிசை ஓர் இலக்கிய பயணம்......

றமேஷ்: சிதறல்கள் ....

அழைப்பை ஏற்றமைக்கு நன்றி லேகா,றமேஷ்

ஒரு கவிதை

2010-03-31T14:10:00.003+05:30

அதன் பின்னரும்

மூலம் தெரியவில்லை.

கிளை,கிளையாய் பிரிந்து

பெரு வெளி இருளில்

மறைகிறது

அதன் தடம்.

புரியவில்லை இன்னும்

வீட்டிற்குள் எப்படி புகுந்ததென.

தானே வந்திருக்க வாய்ப்பில்லை.

தந்திரம் என நினைத்துக்கொள்ளும்

என் சத்ருக்களின் தோளில்

பயணித்து வந்ததோ

தெரியவிலை.

இதன் இருப்பை

நானுணர்ந்துக்கொள்ளத்தான்

காலம் கொஞ்சம் பிடித்துவிட்டது

ஒரு வேளை

சுயம் பிறழ்ந்த ஓர் நாளில்

என் முதுகில் சுமந்து

நான் தான் வீட்டில் கிடத்தினேனோ?

இருக்கலாம்.

யாருமற்ற இரவொன்றில்

ஓசையின்றி

திசைகள் அற்ற வெளியில்

எறிந்து

திரும்பிய பின்னரும்

அகம் முழுக்க வீசுகிறது

பிண வாடை.

.

முதல் ஆசிரியர் – சிங்கிஸ் ஐத்மாத்தவ்

2010-03-29T23:57:00.038+05:30

என் மனதுக்கு நெருக்கமான புத்தகங்கள் : 2

முதல் ஆசிரியர் – சிங்கிஸ் ஐத்மாத்தவ்

சில எழுத்துக்கள் நம் ஆன்மாவை நிறைத்து வாழ் நாள் முழுவதும் நம்முடன் பயணிக்கும்.கிர்கிஸ்தானிய எழுத்தாளர் சிங்கிஸ் ஐத்மாத்மாதவ்வின் எழுத்துக்கள் அப்படிப்பட்டவை.பல சமயங்களில் அவரின் கதை மாந்தர்களும், அவர்களின் மன உணர்வுகளும் இந்திய தன்மை வாய்ந்தவையாக,நம் கிராமத்து மனிதர்களை அவர்கள் வாழ்வை எதிர்கொள்வதைப்போல ஒரு அனுபவத்தை தருகிறது. கால,இட வெளிகளை கடந்து மனித ஆன்மாவை தொடும் எல்லா எழுத்துக்கள் எல்லாவற்றிகும் பொதுவான தன்மைகளின் சாரம் சிங்கிஸ் ஐத்மாத்தவ்வின் எழுத்துக்கள். தமிழில் ராதுகா பதிப்பகம் அவரின் அன்னை வயல்,ஜமீலா,குல்சாரி,முதல்ஆசிரியர் போண்ற முக்கிய படைப்புக்கள் அனைத்தையும் மொழிபெயத்து வெளியிட்டு இருக்கிறது. சமீபத்தில் நியு சென்சுரி பதிப்பகம் மறுபதிப்பை கொண்டு வந்திருக்கிறது.

அவரின் எல்லா படைப்புக்களுமே மனதிற்கு நெருக்கமானவைதான் எனினும் முதல் ஆசிரியர் பற்றி எழுத தோண்றுகிறது. மிக சாதாரண தனி மனிதர்களின் எந்த பிரதிபலனும் எதிர்பார்க்காத உழைப்பிலும், எல்லா இடையுறுகளையும் சாமாளிக்கும் அவர்களின் மன உறுதியிலும் சமூகம் வெளிச்சம் பெறுகிறது. அந்த சாதாரண மனிதர்கள்( உண்மையில் ஆனால் அசாதாரண மனிதர்கள்) வெளிச்சம் பெறுவதே இல்லை. அல்லது வெளிச்சத்தின் பகட்டு அவர்களுக்கு பிடிப்பதில்லை. முகமறியா அந்த சாதாரண மனிதர்களின் தாகம் சமூகத்தின் நீறுற்றாக இருக்கிறது!

எங்கோ தொலைவில் இருந்தது குர்கூரெவு கிராமம் அதன் பின் சூழ்ந்திருந்த மலைகளில் இருந்து சலசலத்து ஓடிவரும் ஆறுகள் வந்து கூடும் இடத்தில் இருந்தது அது. அமைதியான பரந்த ஸ்டெப்பி வெளி குர்கூரெவு கிராமத்தின் கீழே விரிந்துக்கிடந்தது. ஒரு இலையுதிற் காலத்தில் அந்த விரிந்த “ மஞ்சள் சமவெளி”யை கடந்து கிராமத்திற்கு வருகிறான் ஒரு இளைஞன். அல்தினாய் உலைமானவ்னாவுக்கு அந்த நாள் நன்றாக நினைவில் இருக்கிறது. அவள் அப்பொழுது சின்னஞ்சிறு பெண். அரசாங்க உடையணிந்த ஒருவன் கிராமத்திற்கு வந்த்து தெரிந்த உடன் அனேகமாக எல்லோரும் கூடி விட்டார்கள். அவன் எதற்காக வந்திருக்கிறான் என்பது யாருக்கும் தெரியவில்லை. பள்ளிக்கூடம்,கல்வி இது பற்றியெல்லாம் தெரிந்திருக்காத அந்த கிராமத்திற்கு ஆசிரியனாய் வந்திருந்தான் அவன் – துய்ஷேன். யாருக்கும் இஷ்டமில்லை. ஒரே கூச்சல்.

“ ஆண்டாண்டு காலமாக விவசாய வேலை செய்து வாழ்கிறோம் ... அது நமக்கு சோறு போடுகிறது. நம் பிள்ளைகளும் இப்படிதான் வாழ்ப்போறாங்க , அவங்களுக்கு படிப்பு என்ன கேடு. அதிகாரிகளுக்குத்தான் கல்வியறிவெல்லாம் வேணும், நாம் சாதரண மக்கள் எங்க தலையை போட்டு உருட்டாதே” எல்லோருமாய் எதிர்க்க துய்ஷேன் மெல்ல ஆனால் உறுதியாக பேசினார். அல்தினாய் உலைமானவ்னாவுக்கு அவர் பேசியது மிகவும் பிடித்திருந்தது.

“ நாம் ஏழைகள் “ மெதுவான குரலில் துய்ஷேன் பேசினார் “ வாழ்க்கை பூராவும் நம்மை மிதித்து தும்சம் செய்தனர் ,கேவலப்படுத்தினர். நாம் இருட்டில் வாழ்ந்தோம். நாம் ஒளியை பார்க்கவேண்டுமென்று, நாம் எழுதவும் படிக்கவும் கற்றுக்கொள்ள வேண்டுமென்று ஆட்சி விரும்புகிறது. அதற்கு நம் குழந்தைகள் படிக்கவேண்டும்....” இது அரசின் ஆணை என அவர் சொல்லவும் பலர் “ ஏதோ செய்” என் ஒதுங்கினர். யாரும் அவருக்கு உதவி செய்ய முன் வரவில்லை. அவர் உறுதியாக இருந்தார்.

கிராமத்தின் குறுக்கே ஓடும் ஆற்றைத்தாண்டி , குன்றில் இருந்த பழைய குதிரை கொட்டடி ஒன்றை தான் அவர் “ பள்ளிக்கூட”மாக தேர்வு செய்தார். ஆற்றின் குறுக்கே குழந்தைகள் கடந்து வர ஒரு பாலம் அமைக்க வேண்டும் அந்த குதிரை கொட்டடியை சுத்தம் செய்து சீர் செய்ய வேண்டும் என் அவர் சொன்னது யார் காதிலும் விழவில்லை. அதல்லாம் நமக்கு சம்பந்தம் இல்லாத விசயமாக அவர்கள் நினைத்திருக்கக்கூடும்.

அதன் பிறகு. காலையில் தன்னந்தனியாக அந்த கொட்டடிக்கு சென்றால் சாயங்காலம் திரும்பினார்.பல சமயங்களில் மண்வெட்டி,வாளி,கோடாரி என சுமந்து செல்வதை அவரை அல்தினாய் உலைமானவ் பார்த்தாள். தனி ஆளாய் பள்ளியை தயார் செய்துகொண்டிருந்தார். குளிர் காலத்திற்கு தேவயான கணப்பு அடுப்பு , கீழே அமர வைக்கோலிலான விரிப்பு என அந்த குதிரை லாயம் பள்ளிக்கூடமாக மாறிக்கொண்டிருந்தது. ஒரு முறை மலை முழுக்க அலைந்து பொறுக்கிய சாண மூட்டையை அல்தினாய் உலைமானவ் அவர் அறியாத நேரம் அந்த பள்ளி அருகே கொட்டிவிட்டு வந்தாள் . குளிர் கால கணப்பு அடுப்பிற்கு உதவுமே. ஏதோ அவளால் முடிந்த உதவி.

பள்ளிக்கூடம் தயாரான பின் கிராமத்தில் துய்ஷேன் ஒவ்வோரு வீடாக ஏறி இறங்கி மாணவர்களை சேர்ப்பதில் ஈடுப்பட்டார். அவ்வளவு சுலபமான காரியமாக இல்லை அது. யாரும் எளிதில் குழந்தைகளை அனுப்ப ஒர்த்துக்கொள்ளவில்லை. அல்தினாயின் சித்தி ரொம்பவும் எதிர்த்தாள். அப்பா,அம்மா இல்லாத அல்தினாய் சித்தியின் வீட்டில் இருந்தாள். ஆனால் அந்த உறுதியான மனிதர் அல்தினாய் பள்ளிக்கூடம் வருவதை உறுதி செய்தார். தன் வாழ்வையே புரட்டிப்போடப்போகும் தருணம் அது என்பதெல்லாம் அல்தினாய் அப்போது உணர்ந்திருக்கவில்லை.

“ தனக்கே தெரியாமல் அவர் ஒரு வீரச்செயல் புரிந்தார். ஆம் அது ஒரு வீர செயல்தான். ஏனெனில் அந்நாள்களில் தம் கிராமத்தை விட்டு எங்குமே செல்லாத கிர்கீசிய குழந்தைகளுக்கு பள்ளி கூடமாக விளங்கிய மண் கட்டிடம் முன்பின் கேட்டறியாத ஓர் உலகத்தைத் திடீரெனத்திறந்துக்காட்டியது.” பென்சிலை எப்படி பிடித்துக்கொள்ள வேண்டும் என தொடங்கி அவருக்கு தெரிந்த எல்லாவற்றையும் பகிர்ந்துக்கொண்டார் துய்ஷேன். மாதம் ஒரு முறை தலைநகர் சென்று திரும்புவார் துய்ஷேன் அந்த நாட்கள் தான் எவ்வளவு துயரமான நாட்களாக இருந்தது அல்தினாவுக்கு. ரகசியமாய் சித்திக்கு தெரியாமல் வேலி அருகே நின்று நீண்ட நேரம் ஸ்டெப்பி பாதையையே உற்று பார்த்து காத்திருப்பாள் அல்தினாய். எவ்வளவு துயரம் தோய்ந்த கணங்கள் அவை. ஒரு முறை இரவு வெகு நேரம் கடந்தும் அவர் திரும்பவில்லை. ஸ்டெப்பி வெளியில் ஓநாய்களின் ஓலம் அதிகமாக கேட்டது. ஒரு வேளை துய்ஷேனை அவை சூழ்ந்திருக்குமோ. அல்தினாயின் உடல் பயத்தால் நடுங்கியது. நடுநிசி தாண்டி அவர் வந்து சேர்ந்தார். அவரைப்பர்த்தபொழுது அல்தினாய் தேம்பித் தேம்பி அழுதாள். அனேகமாய் யாரும் அவ்வளவு மகிழ்ச்சியை அனுபவித்திருக்கமுடியாது. அவள் துய்ஷேனை கட்டிப்பிடித்து அவர் தோளில் முகம் புதைத்து தேம்பித் தேம்பி அழுதாள் அல்தினாய்.

பனிக்காலம் மறைந்து பனி உருகி விரிந்த சமவெளியிலிருந்து கதகதப்பான காற்று விசியது. அல்தினாயின் இளம் பருவத்து முதல் வசந்தம் அது. அல்தினாயின் சித்தி அவளை மணமுடித்து வைக்க திட்டமிட்டுக்கொண்டிருந்தாள்.” அல்தினாய். நீ பயப்படாதே உனக்கு நான் பொறுப்பு” என்றார் ஆசிரியர். அல்தினாயின் கவனத்தை திசைதிருப்புவதற்காவோ என்னவோ அன்று துய்ஷேன் இரண்டு பாப்ளார் மர கன்றுகளை கொண்டுவந்தார் “ நாம் இந்த கண்றுகளை நடுவோம் இவை பெரிய மரங்க்களாவைப்போல் நீயும் வளர்ந்து பெரிய பென்ணாயிடிவே. நீ ஒர் விஞ்ஞானியாகப்போறன்நு என் மனதுக்கு படுது...” அவர்கள் அந்த பாப்ளார் மர கன்றுகளை பள்ளியருகே நட்டார்கள். அவை மெல்ல காற்றில் ஆடின. “ அன்பான ஆசிரியரே நீங்கள் இப்படி அன்பானவராக இருப்பதற்காக நன்றி. நான் உங்களை கட்டிப்பிடித்து முத்தமிட விரும்புகிறேன்.” என மனதில் சொல்லிக்கொண்டு அவரை கட்டியணைக்க விரும்பினாள் அல்தினாய். ஆனாலும் வெட்கப்பட்டாள்.ஒருவேளை வெட்கத்தை விட்டு சொல்லியிருக்க வேண்டுமோ?

விசயம் அல்தினாயியும், துய்ஷேயும் நினைத்தற்கு மாறாக துரிதமாக நடந்தது ஒரு பகல் நேரம் பள்ளிக்கூட்த்திற்கு சித்தி வருகிறாள் கூடவே குதிரையில் ஒரு புதியவன். முரட்டுதனமாக ஆசிரியரை அடித்து விட்டு அல்தினாயை தூக்கிசெல்கிறான் அவன். ஆசிரியன் சுருண்டு விழ அவரின் “ பரட்டை தலை பெண்” கதறியபடி செல்கிறாள். ஒரு கூடாரத்தில் அடைக்கிறான் ஏற்கனவெ ஒரு பெண்ணுடன் குடும்பம் நடத்தும் அந்த முரடன். இரண்டு இரவுகள் ஓடுகின்றன. அவன் குழந்தைகளை விட வயதில் குறைந்தவளான அல்தினா அவனிடம் தன்னை இழக்கிறாள். மூன்றாம் நாள் காலை தலையில் கட்டுடன் வந்து சேர்கிறார் துய்ஷேன். அந்த முரட்டு மிருகத்தை தாக்கிவிட்டு அல்தினாயை அழைத்து செல்கிறார்.

“அல்தினாய் என்னை மன்னித்து விடு. என்னால் உன்னை காபாற்ற முடியவில்லை. நீ என்னை மன்னித்தாலும் நான் என்னை மன்னிக்கமாட்டேன்.” என்றார் ஆசிரியர். அல்தினாய் தேம்பி அழுது குதிரையின் பிடரியில் சாய்ந்தாள். துய்ஷேன். அருகில் நின்று அவள் தலையை கோதி விட்டார் அவள் அழுது முடியும் வரை காத்திருந்தார். துய்ஷேன். குதிரையின் கடிவாள கயிற்றை பிடித்த வண்ணம் நடந்தார். “ எந்த காலடிப்பாதை வழியே துய்ஷேனும் நானும் திரும்பினோமோ அப்பாதையை மட்டும் என்னால் கண்டுப்பிடிக்க முடிந்தால் நான் தரையில் முழங்காலிட்டு ஆசிரியரின் காலடி சுவடுகளுக்கு முத்தமிடுவேன். அந்த பாதை என்னைப் பொறுத்த மட்டில் வாழ்க்கைப்பாதை அந்த நாள் அந்த காலடிப்பாதை வாழ்க்கைக்கு புதிய எதிர்பார்ப்புகளுக்கு , வெளிச்சத்திற்கு என்னை இட்டு வந்த வந்த அந்த பாதை நீடுழி வாழட்டும்... அந்த சூரியனுக்கு, அந்த பூமிக்கு நன்றி.....” பின் நாளில் அல்தினாய் இப்படி நினைத்துக்கொண்டாள்.

அதன் பின் இரண்டுநாட்களில் ஆசிரியர் அல்தினாயை நகரத்துக்கு செல்லும் புகை வண்டியில் ஏற்றி விட்டார் நகரத்தில் அவள் படிப்பதற்கான எல்லா ஏற்பாடுகளையும் ஆசிரியர் செய்திருந்தார். “ அழாதே அல்தினாய்” நாம் நட்டு வைத்த பாப்ளார் மரங்களை நான் பார்த்துக்கொள்கிறேன் நீ பெரியவளாகி இங்கு வரும் பொழுது அழகான பாப்ளார் மரங்களை நீ பார்ப்பாய்” “ சரி விடை பெறுவோம்: அல்தினாயை கட்டி பிடித்து நெற்ரியில் ஆர்வத்துடன் முத்தமிட்டார். “ அல்தினாய் போய் வா. என் கண்ணே “ என்றார். புகை வண்டி நகர்ந்த்து. அல்தினாய்.... என கத்தினார் ஆசிரியர் ... ஏதோ முக்கியமானதை சொல்ல மறந்து பின் அதை நினைத்துக்கொண்டவரை போல் அதற்கு காலம் கடந்து விட்டது என்று தெரிந்தும் கத்தினார்... இதயத்தின் அடியாழத்திலிருந்து வந்த அந்த கூக்குரல் அவள் காதுகளில் ரீங்காரமிடுகிறது....

அல்தினாயின் வாழ்க்கை முற்ரிலுமாக மாறிவிட்டது. தொடர்ந்து படித்தாள் அவள் கல்லூரியில் படிக்கும் பொழுது ஆசிரியருக்கு ஒரு கடிதம் எழுதினாள் அவரை நேசிப்பதாகவும் அவருக்காக காத்திருப்பதாகவும். அதற்கும் அதற்கு பின்னும் ஆசிரியர் கடிதம் எழுதவே இல்லை. அவளின் படிப்பிற்கு இடையூராக இருக்க வேண்டாம் என நினைத்திருக்கலாம். அதன் பின் தன் படிப்பு, ஆய்வு என அல்தினா ஓடிக்கொண்டிருந்தாள். ஒரு இலையுதிர் காலத்தில் மாஸ்கோவிலிருந்து வேறு ஒர் நகரத்திற்கு போகும் வழியில் தன் கிராமத்து புகை வண்டி நிலையத்தில் இறங்குகிறாள் அல்தினாய். தூரத்தில் குன்றின் மேல் அசைந்தாடுகின்றன இரண்டு பாப்ளார் மரங்கள்.வாழ் நாள் முழுக்க ஆசிரியர் என அழைத்தவரை முதன் முதலாய் பெயர் சொல்லி மனதுக்குள் அழைக்கிறாள்” துய்ஷேன் நீ செய்த எல்லாவற்றிகும் நன்றி.” வண்டியோட்டியிடம் துய்ஷேனைப்பற்றி விசாரிக்கிறாள். துய்ஷேன் ராணுவத்தில் சேர்ந்து விட்தாகக்கூறுகிறான். வண்டியை நிறுத்த சொல்லி இறங்கிக்கொள்கிறாள் அல்தினாய். கிராமத்திற்கு சென்று யாரை பார்க்க?

பாப்ளார் மரங்களின் இலையுதிகால இலைகளின் ஓசையை கேட்டுக்கொண்டு நின்றாள் அல்தினாய். தூரத்தில் புதிய பள்ளியின் வண்ண மேற்கூரை தெரிந்தது.அவள் மெல்ல புகை வண்டி நிலையத்திற்கு சென்றாள். தூரத்தில் இரண்டு பாப்ளார் மரங்கள் காற்றில் அசைந்து கொண்டிருந்தன.

அதன் பின் துய்ஷேனுக்கு என்னவாயிற்று என்று தெரியவில்லை. நகரத்திற்கு வந்த அவள் கிராமத்துவாசிகள் அவர் யுத்ததில் தொலைந்து போய்விட்டதாக சொன்னார்கள் இன்னும் சிலர் இறந்துவிட்டதாக சொன்னார்கள். ஆண்டுகள் உருண்டோடின.கடந்த காலம் மறைந்தது,எதிர்காலம் அதற்கே உரித்தான கவலைகளுடன் நிரந்தரமாக அழைத்தது. அல்தினாய் காலம் கடந்து திருமணம் செய்து கொண்டாள். பணி நிமித்தமாய் பல இடங்களுக்கு அழந்தாள். தன் கிராமத்திற்கு மட்டும் செல்லவில்லை. வெகு வருடங்கள் கழித்து அவள் கிராமத்தில் புதிதாய் கட்டியிருக்கும் பள்ளி வளாகத்தை திறந்து வைக்க அழைத்திருந்தார்கள்

கிராமத்தின் புகைவண்டி நிலையத்தில் இறங்கிய பொழுது குன்றின் மேல் அந்த பாப்ளார் மரங்கள் காற்றில் அசைந்தாடிக்கொண்டிருந்தன. பல வருடங்களூக்கு முன்பு துய்ஷேன் தன்னை வழி அனுப்பிவைத்த அதே புகைவண்டி நிலையம். கிராமத்தில் எல்லோரும் அவளை மிகுந்த மகிழ்வுடன் அவளை வரவேற்கின்றனர். புதிய கட்டிடத்தை திறந்து வைக்கிறாள் அல்தினாய். ஒரு குதிரை லாயத்தில் தொடங்கிய ஒரு சின்னசிறு பள்ளியின் விகாசம் அவள் மனது முழுவதும் நிறைகிறது. துய்ஷேன் என்ற சாதாரண ஒரு மனிதனின் உழைப்பு.கனவு. விழா நடந்துக்கொண்டிருக்கும் பொழுது இடையே ஒருவன் வந்து பழைய மாணவர்களிடமிருந்து வந்த வாழ்த்து தந்திகளை தலைமை ஆசிரியரிடம் கொடுக்கிறான். வெளியே ஒரு முதியவர் இவைகளை தந்து விட்டு தனக்கு வேலைகள் இருப்பதாகவும் சொல்லிவிட்டு சென்றதாக கூறுகிறான். இன்னும் உழைத்துக்கொண்டிருக்கும் அந்த முதியவன் துய்ஷேன் என தெரிந்த பொழுது அல்தினாய் தன்னை குற்றவாளியாக உணர்கிறாள். இது துய்ஷேன் அமர வேண்டிய இடமல்லவா? தனக்கு வாழ்வித்த அந்த மனிதனை தான் உயர்ந்த பிறகு சந்திக்காத்து அவள் மனதை வதைக்கிறது. ஒரு வித குற்ற உணர்ச்சியுடன் அங்கிருந்து புறப்படுகிறாள் அல்தினாய்.

“ மலைகளில் ஒரு மாதிரியான நீரோடைகள் உண்டு; புதிய பாதை தோண்றியதும், இவற்றிக்கு இட்டு செல்லும் பாதையை மறந்து விடுவார்கள் அங்கு தண்ணீர் குடிக்க வழிப்போக்கர்கள் அபூர்வமாத்தான் செல்வார்கள். அந்த நீரூற்றுகளைச்சுற்றி புல்லும் புதரும் வளரும் பிறகு வெளியிலிருந்து பார்த்தால் கூட தெரியாது. வெட்கை மிகுந்த நாளில் இதை நினைத்துக்கொண்டு நீரருந்த வருபவர்கள் சிலரே.யாராவது ஒருவர் அந்த உள்ளடங்கிய நீரூற்றைத் தேடிக் கண்டுபிடித்து புல் புதரை அறுத்துப்போட்டு பார்த்தால் மூகின் மேல் விரலை வைப்பார்;நீண்ட காலமாய் யாராலும் கலக்கப்படாத , அசாதாரண தூய்மையுடன் குளிர்ந்த நீர் தன் அமைதியாலும்,ஆழத்தாலும் அவரை வியப்பில் ஆழ்த்தும். அவர் அந்த நீரூற்றில் தன்னையும் சூரியனையும் வானத்தையும் மலைகளையும் காண்பார்......”

“சூப்பர்” ஸ்டார் அனந்த்குமார்

2010-03-17T17:48:00.004+05:30

மனித வாழ்க்கை எப்பொழுதுமே கனவுகள் நிறைந்ததாகவே இருக்கிறது. தன் வாழ்வை சார்ந்த கனவு,அல்லது சமூகம் சார்ந்த கனவு.என கனவுகளால் நிறைகிறது மனித வாழ்வு வாழ்வின் மீதும் அதன் மர்மமான எதிகாலத்தின் மீதும் ஒரு நம்பிக்கையை வைத்து நிகழ்கால பொழுதுகளை அதை நோக்கிய அர்த்தமுள்ள பயணமாக்குகிறது கனவுகள். அந்த “ எதிர்காலம்” நம்மை வந்து சேரும் பொழுது நம் கனவுகள் பல சமயங்களில் தன் சாரத்தை இழந்து வெற்று கூடாகவே நிற்கக்கூடும். வாழ்வின் இரக்கமற்ற அந்த தருணம் பல மனிதர்களை முடக்கிவிடுகிறது. சிலருக்கு அந்த கனவின் வீழ்ச்சியிலிருந்து பிறக்கும் மற்றுமோரு வாழ்வு. அனந்த் குமாரின் கனவு சிதறியபோது அவருக்கு தோண்றியது மற்றுமோரு புது பாதை

எண்களின் மீது தீராக்காதல் அனந்குமாருக்கு.அனந்குமாரின் வாழ்வில் எங்கும் நிறைந்திருந்தது கணிதம். தன் கல்லூரி நாட்களில் “இராமாநுஜம் கணித வட்டம்” தொடங்கி இலவசமாக கணிதம் பற்றிய மற்ற மாணவர்களில் சந்தேகங்களுக்கு விளக்கம் கொடுத்த பொழுது பாட்னா அறிவியல் கல்லூரி அவரை திரும்பிப்பார்த்தது. ரகசியமாய் சில கனவுகள் இருந்தன அனந்குமாருக்கு கணித மேல்படிப்பை கேம்பிரிட்ஜில் தொடர வேண்டுமென்று. ஆனால் வாழ்க்கையின் கணக்கு எப்பொழுதுமே சூத்திரங்கள்குள் அடங்காததாகவே இருக்கிறது. சிறு வயதிலேயே அப்பாவை இழந்த அனந்குமாரின் சைக்கிள் பாட்னாவின் தெருக்களில் அலைந்தது. அம்மா செய்துதரும் அப்பளங்ளை விற்றாகவேண்டும், அப்பொழுதான் அவர்கள் குடும்பம் அன்றைய பொழுது கடக்கும். Cambridge, Sheffield பல்கலைகழங்களிலிருந்து அனந்குமாருக்கு மேல்படிப்பிற்கு அழைப்பு வந்த பொழுது , அப்பளங்களை விற்று தின பொழுதை கடந்துக்கொண்டிருந்த அந்த ஏழை இந்திய மாணவனின் சக்திக்கு மீறியதாக இருந்தது அப்பளகட்டுகளூடே அவன் கனவு மெல்ல தகர்ந்தது.

தன் கனவு தகர்ந்த இடத்தில் நின்றுக்கொண்டிருந்த அனந்குமாரை அந்த இளைஞன் அனுகினான். IIT-JEE நுழைவு தேர்வுக்கு தன்னை தயார் படுத்திக்கொண்டிருந்த ஒரு ஏழை விவசாயின் மகன். நுழைவு தேர்வுக்கு தன்னை தயர்படுத்தி தருமாறு கேட்டான். தன்னிடம் கொஞ்சம் தான் பணமிருப்பதாகவும் அதை முதலில் தருவதாகவும் தன் தந்தை கிழங்கு அறுவடை செய்த பின்பு தன்னால் இயன்றதை கொடுப்பதாகவும் கூறினான். அனந்குமாருக்கு அந்த நிமிடம் தன் பாதை புரிந்தது.

IIT போன்ற உயர் கல்வி படிக்கநினைக்கும் பொருளாதாரத்தில் மிகவும் பின் தங்கிய குடும்பத்தை சேர்ந்த மாணவர்களுக்கு நுழைவு தேர்வுக்கான தாயாரிப்பு பயிற்சியை இலவமாக தருவதென்று முடிவெடுத்தார் அனந்குமார். உருவானது SUPER30. வருடம் 30 திறமையான அதேசமயம் பொருளாதாரத்தில் மிகவும் பின்தங்கிய மாணவர்களை தேர்ந்தெடுத்து அவர்களுக்கு IIT-JEE நுழைவு தேர்வுக்கு தயார் படுத்துவது என தீர்மானித்தார். அந்த 30 மாணவர்களுக்கும் தங்குவதற்கு இடம், உணவு இவற்றை இலவசமாக தந்து அவர்களுக்கு தரமான பயிற்சியும் தர முடிவு செய்தார் அனந்குமார். 2003ல் தன் பயணத்தை தொடங்கியது SUPER30

சசி நாராயணின் அப்பா khagaria அரசு மருத்துவமனையில் குமாஸ்தா, மிக சாதாரண குடும்பம். உயர் கல்வி கூடங்களைப்பற்றியும் அதில் படிக்க தேவையான வழிமுறைகளையும் தெரியாத சசி படிப்பில் படு சுட்டி.IIT-JEE என்பதேல்லாம் நகர்புற மனிதர்களின் நவநாகரீக சொல்லாடலாக இருந்தது. கிராமபுற மனிதர்ளின் வாழ்க்கை போராட்டத்தின் ஊடே இவையெல்லாம் கவனம் பெறுவதில்லை.நகர்புற “காசு” உள்ளவர்களின் ஏகபோக உரிமை இவையெல்லாம். தற்செயல் அல்லது அதிஷ்டம் அல்லது விதி ஏதோ ஒன்று SUPER30 விளம்பரம் சசி கண்களில் பட்டது. அதன் பின் சசியின் வாழ்க்கை முற்றிலுமாக மாறிவிட்டது.SUPER30ல் தேர்வாகிய சசி இரண்டு மூன்று மாதங்கள் கடுமையான பயிற்சி. பலன் Kharagpur IIT ல் இடம்.IITல் கணிபொறி பொறியியல் படித்த சசி இன்று படித்துக்கொண்டி ருப்பது ஃப்ரான்ஸ் அருகில் மால்டாவில். Erasmus Mundus scholarshipக்காக நடந்த தேர்வில் உலகம் முழுவதிலிருந்தும் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட மாணவர்களில் இந்த Kharagpur IIT மாணவன் 17 வது இடம். எல்லாம் சாத்தியப்பட்டது super30யிலால் தான் என மன்நிறையோடு இப்பொழுதும் நினைவு கூறுகிறான் சசி

சசி ஒரு உதாரணம் தான். பாட்னா தெருக்களில் கைவண்டி இழுப்பவரின் மகன்,தன் மகன் என்ன படிக்கிறான் என்பதை கூட அறியாத பிகாரின் ஏதோ ஒரு மூலையில் இருக்கும் ஒரு கிராம விவசாயின் மகன், நகர சுத்திகரிப்பு தொழிலாளியின் மகன், ரவுடிகளால் கொல்லப்பட்ட வக்கீலின் விதவையின் மகன், நடைபாதை வியாபாரியின் மகள் என உயர் கல்விக்கூடங்களில் ஒவ்வொரு வருடமும் நிறைகின்றனர் சமூகத்தின் அடித்தட்டு மக்களின் மக்கள். 2003ல் தொடங்கியபோது 30 பேரில் 18 பேர் நாட்டிலுள்ள பல்வேறு IIT களில் சேர்ந்தனர் 2007ல் 26 2008ல் 30 2009ல் 30 என் தொடர்கிறது SUPER30ன் வெற்றி பயணம்.SUPER30 செர்யல்பாட்டிற்கான பணம் அனந்த்குமார் நட்த்தும் “ராமாநுஜம் கணித பள்ளி” மூலம் அவர் பள்ளி,கல்லூரி மாணவர்களுக்கு எடுக்கும் டியுஷன் மூலம் திரட்டப்படுகிறது. மாநில.மத்திய அரசுக்கள் உதவ முன் வந்த பொழுது கூட மறுத்துவிட்டு தன் உழைப்பின் மூலம் வரும் வருவாய் அனைத்தையும் SUPER30 க்காக செலவிடுகிறார் அனந்த்குமார். அனந்த்குமார் எப்பொழுதும் காவல்துறையினரின் பாதுகாப்பு கவசத்திலேயே இருக்கிறார். IIT-JEE நுழைவு தேர்வுக்கு பயிற்சியளிக்கும் மற்ற தனியார் பயிற்சி நிறுவனங்கள் இவரை கொல்வதற்கு கூட முயன்றன! வியாபாரம்!!

கனவுகள் ஒரு போதும் அழிவதில்லை அவை வேறு ரூபம் கொள்கின்றன. வாழ்க்கை செம்மையாகுகிறது அர்த்தமுள்ள கனவுகளால்.ஒரு தனிமனிதனின் எண்ணம் ,கனவு மிக பெரிய சமூக பாதிப்பை,மாற்றத்தை ஏற்படுத்தமுடியும் என்கிறது அனந்த்குமார் வாழ்வின் சாரம்.

SUPER 30 வலைதளம்.

கணணி நிர்வாகத்துறை (SYSTEM ADMINISTRATION) – ஒரு அறிமுகம்.

2010-03-08T17:49:00.004+05:30

நண்பர் திரு.மோகன்குமார் , ஒரு தொடர் பதிவுக்கு அழைத்தார். வலை உலகில் எழுதுவோர் பெரும்பாலும் ஏதோ ஒரு துறையில் + நிறுவனத்தில் பணி புரிபவர்களே. இப்படி பல துறைகளில் இருப்போர் தத்தம் துறை பற்றி, என்ன படிக்க வேண்டும், அதற்கு வேலை வாய்ப்பு எப்படி என எழுதினால், நிச்சயம் பலருக்கு உபயோகமாக இருக்கும் என தொடங்கிய இந்த தொடர் பதிவில் நானும் பங்கு கொள்வதில் சந்தோஷமடைகிறேன். நன்றி மோகன்குமார். - அவரின் வக்கீல் படிப்பும் வேலையும் - பதிவு

கணணிகளின் பிணையம் (COMPUTER NETWORK) நம் அண்றாட வாழ்வில் தவிர்கமுடியாத அங்கமாகிவிட்டது. அனேகமாக எல்லா நிறுவனங்களும் இந்த வலைப்பின்னல் இல்லாமல் ஸ்தம்பித்து போய்விடும் நிலை. இந்த வலைப்பின்னலை நிறுவி,பராமரித்து, தொடர்ந்து உயிர்ப்புடன் வைத்துக்கொள்வதற்கு அதைப்பற்றிய சிறப்பு நிபுணத்துவம் உடையவர்கள் எல்லா நிறுவனங்களுக்கும் தேவைப்படுகிறார்கள். அவர்கள் -கணணி நிர்வாகிகள் (SYSTEM ADMINISTRATOR) மற்றும் பிணைய நிர்வாகிகள் ( NETWORK ADMINISTRATOR)

கணணி நிர்வாகிகள் (SYSTEM ADMINISTRATOR)
ஒரு கணணி பிணையம் இயங்குவதறகு தேவையான இயக்க முறைமையை ( OPERATING SYSTEM-) கணணியில் நிறுவுதல், அவரவர் தேவைக்கேற்ற பயன்பாட்டு மென்பொருள்களை(APPLICATION SOFTWARE) நிறுவுதல், உபயோகிப்பவர்களுக்கு பிணையத்திற்குள் நுழைய தேவையான பயனாளர் பெயர்,கடவு சொல்லை உருவாக்குதல், உபயோகிப்பவர்கள் பிணையத்திற்குள் உலவும் எல்லைகளை வரையறுத்தல்.( விற்பனை பிரிவில் பணிபுரியும் ஒருவர் மனிதவள பிரிவு சம்மந்தப்பட்ட கோப்புகளை பார்க்க அனுமதி மறுத்தல் – போன்ற உரிமை(அ)உரிமை மறுப்பை உருவாக்குதல்.)) களவாடல்களிலிருந்து நிறுவனத்தின் தரவுகளை(DATA) பாதுகாத்தல், இணையத்தை தவறான வழிகளில் பயன்படுத்தமுடியாமல் முறைப்படுத்துதல், முழு பிணையத்தையும் வைரஸ் மற்றும் Malware நுழையமுடியாத (அனேகமாக!) பாதுகாப்பு வளையத்தில் பராமரித்தல். இவை கண்ணி நிர்வாகியின் மூலப்பணிகள்

பிணைய நிர்வாகிகள் ( NETWORK ADMINISTRATOR)
ஒரு நிறுவன பிணையத்தின் அடிப்படை கட்டமைப்புக்களை உருவாக்குதல். பினையத்தை வெளியிலிருந்து தங்கள் கட்டுப்பாட்டிற்குள் கொண்டு செல்லவோ, தரவுகளை திருடவோ முயலும் தரவு திருடர்களிடமிருந்து பாதுகாக்க நெருப்பு சுவரை(FIRE WALL) நிறுவி பராமரித்தல், தங்கள் நிறுவன பிணையத்தை தங்களுக்கு இணைய சேவைவை வழங்கும் நிறுவன வலைப்பின்னலோடு இணைக்கவோ அல்லது தங்கள் நிறுவனத்தின் வேறு ஒரு கிளை அலுவகத்தின் பிணையத்தோடு இணைக்கவோ பயன்படும் திசைவிகளை(ROUTERS) நிறுவுதல்,பராமரித்தல் , இணைய வழி தொலைப்பேசி(VOIP) வலையை அமைத்தல் இவை பிணைய நிர்வாகிகளின் மூல பணிகள்

குறைந்தபட்ச படிப்பு
இதற்கென்று பட்டயப்படிப்போ, பட்டப்படிப்போ நம் பல்கலைகங்களில் இல்லை. முன்பு ஸ்ரீவில்லிபுத்தூர் கலசலிங்கம் பல்கலைகழகத்தில் ஒரு முதுகலை பட்ட படிப்பு இருந்தது.[வேறு எங்கும் இவை சார்ந்த படிப்பு இருந்தால் பின்னூட்டத்தில் பதிவு செய்யுங்கள்] எனவே கணணிதுறை சார்ந்த இளங்கலைஅறிவியல் பட்டம் அல்லது ஒரு பட்டயம் அல்லது பொறியியல் பட்டம் இவைகளில் ஒன்று அடிப்படை ( எனக்கு தெரிந்த நண்பர் ஒருவர் +2 மட்டுமே படித்தவர் நான் கீழே எழுதியுள்ள certificationஐ முடித்து விட்டு ஒரு IT நிறுவனத்தில் பணி புரிந்தார். இருப்பினும் நான் குறைந்த பட்சம் ஒரு பட்டப்படிப்பை சிவாரிசு செய்கிறேன். பல பல்நாட்டு நிறுவனங்கள் இதை எதிர்பார்கின்றன.)

அவசியமான பட்டயம்
உலகம் முழுதும் இருக்கும் பிணையங்கள் பெரும்பாலும் WINDOWS,LINUX,SOLARIS,UNIX. போன்ற OPERATING SYSTEM (இயக்க முறைமை)ம்களில் ஏதோ ஒன்றை கொண்டே இயங்குகின்றன அவற்றை உருவாக்கிய நிறுவனங்களால் நடத்தப்படும் CERTIFICATION தேர்வுகள் உலகளாவிய மதிப்பு உடையவை. நீங்கள் எந்த இயக்க முறைமையில் நிபுனத்துவம் பெற விரும்புகிறீர்களோ அதை சார்ந்த நிறுவனத்தின் CERTIFICATION மிக அவசியம்.

நீங்கள் கணணி நிர்வாகி (SYSTEM ADMINISTRATOR) யாக உங்கள் பாதையை தேர்ந்தெடுத்தால் கீழே இருக்கும் ஏதாவது ஒரு CERTIFICATION அவசியம்.

WINDOWS : MICROSOFT CERTIFIED SYSTEM ENGINEER(MCSE)

LINUX : RED HAT CERTIFIED ENGINEER (RHCE)
SOLARIES : SUN CERTIFIED SYSTEM ADMINISTRATOR (SCSA)
IBM : AIX-UNIX CERTIFICATION

நீங்கள் பிணைய நிர்வாகியாக விரும்பினால் CISCO நிறுவனம் நடத்தும்

CISCO CERTIFIED NETWORK ADMINISTRATOR (CCNA) அவசியம்.

CERTIFICATION க்கான செலவு.
இந்த CERTIFICATION களை நீங்களாகவே சுயமாகப்படித்து அந்த நிறுவனங்கள் அங்கீகரித்த மையங்களில் ஆன்-லைன் தேர்வு எழுதலாம். இதற்கு தோராயமாக 15,000 ஆகலாம். சுயமாக படிக்காமல் ஏதாவது கணணி மையத்தில் இணைந்து படித்து பயிற்சி பெற்று தேர்வெழுத 25,000 – 30,000 வரை செலவாகலாம். சென்னையிலுள்ள சில பயிற்சி மையங்கள்(அகர வரிசையில் – வரிசை தரம் சார்ந்தது அல்ல):

வேலை வாய்ப்பு
சரிந்திருந்த தகவல் தொழில்நுட்ப துறை மெல்ல அதிலிருந்து மீண்டு வரும் சூழலில் கணணி மற்றும் பிணைய நிர்வாகிக்களுக்கான தேவையும் அதிகம். வெளி நாட்டு நிறுவனங்களின் பல்லாயிரக்கணக்கான கணணிகளை இந்தியாவிலிருந்து பராமரிக்கும் துறை Remote Infrastructure Management. சமீபகாலமாக பிரபலமடைந்துவரும் Remote Infrastructure Management சார்ந்து நிறைய வேலைவாய்ப்புகள் உருவாகி வருகிறது. வரும்கால தொழில் நுட்பங்களான Cloud Computing மற்றும் Virtuvalization இவை இரண்டும் முழுவதுமாக பயன்பாட்டிற்கு வரும் பொழுது கணணி மற்றும் பிணைய நிர்வாகிகளின் தேவை இன்னும் அதிகரிக்கும். அமெரிக்காவில் நல்ல வளர்சியும் சம்பளமும் வாய்ப்பும் உள்ள வேலைகளில் முதல் நூறு வேலைகளில் முதலிடம் system engineers க்கு என்கிறது CNN MONEY சிறந்த வேலை எது? : CNN-MONEY SURVEY

கணணி நிர்வாகி வேலை நன்றும் தீதும்

“ தல என்னக்கு மெயில் send ஆகுது receive ஆகமாட்டேங்க்குது.....”

“Linux machine is not connecting with Windows server can you fix it? client is waiting ”

“என்னேட codingஐ தவறுதலா delete பண்ணிட்டேன் “பெரிசு” வரதுக்குள்ள Recover பண்ணி என்ன காப்பாத்துக்க ஸார்”

“ நேத்து வீட்டுலேந்து நம்ம networkஐ கனெக்ட் பண்னா access deniedனு வந்துடுச்சி பாத்து கருணை காட்டுங்க பாஸூ”

“ our FTP server is down what you people are doing?” - இது “பெருசு”

“ data base courrept ஆயிடுச்சி restore it immediately our team can do nothing with out it they are sitting ideal ......“ இது ஒரு குழுவின் தலை.

“ நண்பா புது புராஜக்ட் வருது. Oracle with java Linux environmentல P2Pயா கனெக்ட் பண்னிக்குடுங்க”

“ I need VOIP connection in my desk can you make one ?”

“திடீர்னு என்னோட control pannel காணமல் போயிடுச்சி... Virus problemமா?”

தினமும் கணணி/பிணைய நிர்வாகிகளுக்கு கிடைக்கும் காலை வந்தனம் இது. தினமும் அவர்களை பிரச்சனைகள் தான் வரவேற்கும்.அவர்கள் சந்திக்கும் எல்லா பிரச்சனைகளும் ஆர அமர சரி செய்யலாம் என தள்ளிப்போட முடியாது. அவர்கள் சந்திக்கும் எல்லா பிரச்சனைகளுமே அந்த வினாடியே தீர்வை எதிபார்த்து நிற்கும். அவர்கள் தாமதிக்கும் ஒவ்வோரு வினாடியும் நிறுவனத்தின் உற்பத்தி பாதிக்கும் அதிலும் மென்பொருள் நிறுவனங்களுக்கு ஒவ்வொரு வினாடியும் டாலர்கள்.ஒவ்வொரு வினாடியும் நிறுவனத்திற்கு பொருளாதர இழப்பு. எனவே இவர்களுக்கு வேலை சார்ந்த மன அழுத்தம் அதிகம். Remote Infrastructure Management, அல்லது Data Centerல் பணிபுரிவர்களுக்கு இது என்னும் அதிகம். இருந்தாலும் நிறுவனத்தின் அனைத்து தரவுகளும் மிக,மிக ரகசியமானவை என நிர்வாகம் நினைக்கும் தரவுகள் உள்பட அவர்களின் கட்டுப்பாட்டுக்குள் தான் இருக்கும் எனவே இயல்பாகவே நிறுவனத்தின் மிக முக்கியஸ்தராக இவர்கள் இருப்பார்கள். கண்ணுக்கு தெரியாத எதிரிகள் உள்ளேயும் வெளியேயும் எப்பொழுதும் உங்கள் வலை பின்னலை உடைத்து உள்ளே நுழைய முயன்றுக்கொண்டிருக்க, எதிர்பாரமல் நடைக்கும் கண்ணி மற்றும் மென்பொருள் செயலிழப்புக்கள், என என்னேரமும் சுழன்றடிக்கும் அடர் காற்றினூடே தன்னந்தனியே கப்பலை செலுத்தும் தலைவனின் வாழ்வில் சுவை உங்களுக்கு பிடித்திருந்தால்..... இந்த வேலை உங்களை வசீகரிக்கும். வாருங்கள்

பின்குறி்ப்பு : இந்த பதிவு குறித்து மேலும் தகவல்களை இருப்பின் இந்த துறை சார்ந்த நண்பர்கள் பின்னூட்டத்தில் தெரிவியுங்கள்.

======================================================================

இந்த தொடர் பதிவை தொடர நான் அழைக்கும் பதிவர்கள் :

அப்துல்லா

முருகவேல் (புலவன் புலிகேசி)

சங்கர்

என் அழைப்பை ஏற்ற மூவருக்கும் நன்றி

தொடர் பதிவு விதிகள் மோகன் குமார் சொன்னபடி :

1. உங்கள் படிப்பு பற்றியும் , அதற்கு எந்த கல்லூரிகள் சிறந்தவை ( சென்னை மற்றும் இந்தியாவில்) என்றும் அவசியம் குறிப்பிடவும்.

2.இந்த படிப்பிற்கு இருக்கும் வேலை வாய்ப்புகள் குறித்து விவரமாக எழுதவும்.

3. படிப்பு மற்றும் துறையில் உள்ள பிரச்சனைகள் பற்றியும் தொட்டு செல்லலாம்.

4. நீங்கள் 3 - 5 பேரை தொடர அழையுங்கள். தொடர்பவர்கள் வெவ்வேறு துறை சார்ந்தவர்களாக இருக்குமாறு பார்த்து கொள்ளவும்.

குழந்தைகள் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள் – சன் செய்திகளை முன் வைத்து

2010-03-03T18:02:00.004+05:30

ஒரு செய்தியை பொதுவான பார்வையாளருக்கு அளிக்கும் பொழுது அதை கொடுக்கும் ஊடகத்திற்கு பெரிய பொறுப்பு இருக்கிறது முக்கியமாக காட்சி ஊடங்களுக்கு. தாங்கள் பார்வையாளரின் வீட்டு கூடத்திற்கே சென்று காட்சிப்படுத்துகிறோம் என்ற கவனம் அவர்க்கு இருக்க வேண்டும். மனதளவில் இன்னும் முழு வளர்ச்சியடையாத , தனிமனித,சமூகம் சார்ந்த விசயங்களின் தங்களுக்கென ஒரு நிலைப்பாட்டை இன்னமும் வார்த்துக்கொள்ளாத பக்குவமடையாத குழந்தைகளும் அந்த “ கூடத்தில்” இருக்கக்கூடும் என்ற பிரஞ்ஞை சார்ந்து அவர்களின் காட்சி பதிவுகள் இருக்கவேண்டும். எந்த வரைமுறையும் இல்லாமல் எல்லாவற்றையும் காட்சிப்படுத்தும் பொழுது அந்த காட்சியை உள்வாங்கும் குழந்தைகள் எதிர்கொள்ளும் உளவியல் தடுமாற்றங்கள் தனி மனிதன் சார்ந்த , சமூகம் சார்ந்த அவர்கள் பார்வையை பிறழ செய்யக்கூடும். ஒரு செய்தி படிக்கப்படுவதைக்காட்டிலும் காட்சிப்படுத்தப்படும் பொழுது அதன் தாக்கம் அதிகம் என்பது தெளிவு. சமூகத்தில் அறம் சார்ந்த துறைகளில் இருப்பவர்களின் நெறி தவறிய பக்கங்கள் பட்டவர்தனமாய் வெளிச்சமிடப்படும் பொழுது “எதுவும் தவறில்லை” என்ற மனப்பன்மையை ஏற்படலாம். சக மனிதர்கள் மீதும், வாழ்வின் மீதும் ஒரு அலட்சிய பாவனை குழந்தைகளுக்கு தோன்றக்கூடும். “அந்த” விசயங்களை முழுமையாக புரிந்துக்கொள்ளமுடியாத குழந்தைகள் தங்களுக்குள்ளே விடைகிடைக்காமல் அதே சமயம் தன் பெற்றோர்களிடமோ,சகோதர/சகோதரியிடமோ கேட்கத்தயங்கி மன் நெருக்கடியில் தவிக்க கூடும்.

நித்தயானந்தன் சம்பந்தப்பட்ட கானொளி காட்சிகளை ஒளிப்பரப்பிய சன் தொலைக்காட்சிக்கு செய்தியை பரபரப்பாக்க வேண்டும் என்பதுதான் முக்கியமாக இருந்ததே தவிர சமூக நலம் ,விழிப்புணர்வு அதற்கு ஒரு பொருட்டு அல்ல. அவன் அந்த நடிகையுடன் இருந்தான் என்பதற்கு சாட்சியாக அவள் அவனுக்கு “மாத்திரை” கொடுப்பதையோ தண்ணீர் கொடுப்பதையோ காட்சிப்படுத்தி விட்டு மேலும் அவர்கள் நெருக்கமாக இருந்ததை செய்தியாக படித்திருந்தாலே சராசரியான எந்த ஒரு பார்வையாளனும் அவர்கள் நெருக்கத்தைப்புரிந்துக்கொள்ள முடியும். அவள் இவன் மேல் உருளூவதையும், இவன் அவள் மேல் உருளுவதையும் காட்டி தான் ஆக வேண்டுமென்மதில்லை.

பொதுவாகவே தமிழ் தொலைக்காட்சிகள் சில நெறிகளை கடைப்பிடிப்பதில்லை . தற்கொலை அல்லது கொலையுண்ட சடலத்தை ரத்தமும் சதையுமாக mask செய்யாமல் மிக அருகில் காட்டுவது. வன்புணர்சிக்கு ஆளாகிய ஒரு பொன்ணை பற்றிய செய்தியில் அந்த பொண்ணின் முகத்தை மறைக்காமல்(masking) வெளிப்படையாக காட்டுவது, கல்லூரி நிர்வாகத்திற்கு எதிராக போராட்டம் நடத்தும் மாணவனின் அடையாளத்தை மறைக்காமல் அப்படியே காட்டுவது, அந்த பெண்ணிற்கும்,அந்த பையனுக்கும் அதற்கு அப்பாலும் வாழ்க்கை இருக்கிறது என்பதை எண்ணிப்பார்க்காத குரூர சந்தோஷம் அந்த செய்தி ஆசிரியனுக்கு இருந்திருக்க வேண்டும். வட நாட்டு காட்சி ஊடகங்க்கள் இந்த விசயத்தில் பரவாயில்லை. மிகவும் உணர்வுபூர்வமான செய்திகளில் தனிமனிதர்களின் அடையாளங்களை மறைப்பது, குழந்தைகளை பாதிக்கும் காட்சிகளை masking செய்து, அதற்கு முன்பு பெரியவர்களுக்கு ஒரு முன் எச்சரிக்கை செய்வது என செயல்படுகின்றன.

பரபரபாக்குவது, சமூகமெங்க்கும் நிறைந்திருக்கும் “நித்யான்ந்தர்” களின் மனபுணர்சியின்பத்திற்கு தீனி போட்டது தவிர வேறோன்றும் செய்துவிடவிலை இந்த செய்தி. சமூக அக்றையோடு செயல்படும் ஒரு செய்தி ஆசிரியனின் பார்வையும்,செய்தி தொகுப்பும் ஒரு பெரிய சமூக மாற்றத்தையே நிகழ்த்தக்கூடிய சக்தியுடையைவை. துரதிஷ்டவசமாக நம்மிடையே அந்த செய்தியாளன் இல்லை.

ஒரு கவிதை

2010-03-01T17:43:00.004+05:30

வழி

வழியைத் தொலைத்துவிட்டு

வழி தேடிக்கொண்டிருந்தவனை

வழியில் சந்தித்தேன்.

இடது,வலது,வலது,இடது

வலது,இடது,இடது,வலது.

இடது,வலது,இடது,வலது.

வலது,இடது,இடது,இடது

இடது,வலது,இடது,வலது

என்ன செய்ய –

நீ புரிந்துக்கொள்ளும்படியும்-

வழியைத் தொலைத்துவிட்டு

வழி தேடிக்கொண்டிருந்த

என்னை வழியில் நீ

சந்தித்தால்

நான் புரிந்துக்கொள்ளும்படியாகவும்

இல்லை

வழி.

.

கர்ணமோட்சம்.

2010-02-26T15:13:00.014+05:30

எந்த ஒரு கலை வடிவமும் கால நீட்சியில் நிகழும் மாற்றத்தின் புழுதியில் தன் சாரத்தை இழந்து தனிமைப்படும்பொழுது அதை சார்ந்து இயங்கும் கலைஞனின் வாழ்வு அவன் அளவிலும் மற்றவர் பார்வையிலும் அர்த்தமற்றதாகி விடுகிறது. ஒவ்வோரு காலகட்டமும் வாழ்வைப்பற்றிய பொதுவான ஒரு பார்வையை அதன் சமூகத்திடமிருந்து உருவாக்கிக்கொள்கிறது. பொருளாதாரம் சார்ந்த வாழ்வியல் உய்வும் , எந்த வித நோக்குமற்ற கேளிக்கையும் நம்முடைய “ஊடக காலத்து” வாழ்வியல் பார்வையாக இருக்கும் பிண்ணனியில் ஒரு தெருகூத்து கலைஞனின் வாழ்வை முன் வைக்கிறது முரளி மனோகர் இயக்கிய “ கர்ணமோட்சம்” என்ற குறும்படம். [இந்த வருடம் கலை மற்றும் கலாச்சார பிரிவில் தேசிய விருதை பெற்றகுறும்படம்]

ஒரு பள்ளியில் தன் கர்ணமோட்சம் கூத்தை நிகழ்த்திக்காட்ட இருங்கூர் என்ற கிராமத்திலிருந்து சென்னைக்கு தன் மகனுடன் – அவனுக்கு கிரிக்கெட் மட்டையும்,பந்தும்,வெள்ளை தொப்பியும் கூத்து முடிந்ததும் வரும் பணத்தில் வாங்கிதருவதாக வாக்கு - வருகிறான் கோவிந்தன் என்ற கூத்து கலைஞன். வரும் வழியிலேயே தன்னை கர்ணனாக வேசம்கட்டிக்கொண்டு பள்ளிக்கு வரும் கோவிந்தன் ,பள்ளி தாளளர் இறந்து விட்டதால் பள்ளி விடுமுறை என அறிந்து என்ன செய்வது என்றறியாது நிற்கிறான். பள்ளியின் தலைமை ஆசிரியரை தொலைபேசியில் தொடர்பு கொண்டு தான் ஊருக்கு திரும்பி செல்லக்கூட பணமில்லாத நிலையை கூற தலைமையாசிரியர் தான் வெளியே இருப்பதாகவும் சாயங்காலம் வீட்டிற்கு வந்தால் உதவுவதாகவும் கூறுகிறார். கோவிந்தனுக்கு வேறு வழியில்லை. காத்திருப்பதை தவிர. பசியோடிருக்கும் தன் மகனுக்கு ஒரு வடை வாங்கிகொடுத்துவிட்டு தண்னீர் குடித்து பசியாறுகிறார் “கர்ணன்”. அந்த தேநீர் கடையில் வேலை செய்யும் ஊமை சிறுமிக்கு கர்ணனின் பசி தெரிந்திருக்கவேண்டும். தெரு பைப்பில் தண்ணீர் குடித்து விட்டு அமர்ந்திருக்கும் “கர்ணனு”க்கு சாப்பிட கொடுக்கிறாள் அவள். கையேந்தி பெற்றுக்கொள்கிறார் “ கர்ணன்”

அவரைப்பற்றி அவள் கேட்க கோவிந்தனுக்கு உற்சாகமாகிவிடுகிறது –அவரைப்பற்றி தெரிந்துக்கொள்ள ஒரு ஜீவனாவது இருக்கிறதே! – தான் அவள் வயதில் செஞ்சி துரைசாமி தஞ்சிரானிடம் கூத்து கற்றுக்கொண்டதையும். தான் கூத்தில் கர்ணன் வேசம் கட்டுவதையும் தான் பாட ஆரம்பித்தால் விடிய விடிய ஊரு சனம் மொத்தமும் கேட்கும் என் கூறிக்கொண்டே வ்ருபவர்“இப்பொழுதெல்லாம் யார் இருக்கா இதல்லாம் பார்க்க எல்லாத்தையும் டி.வி பொட்டி இழுத்துக்குச்சே” என்கிறார் ஏக்கத்துடன். ஒரு உற்சாகத்துடன் அந்த ஊமை பெண்ணிற்கு கூத்தை கற்றுக்கொடுக்க தொடங்குகிறார்.தன் குருவிற்கு வணக்கம் தெரிவித்து. அந்த சமயம் அங்கு வரும் தேநீர் கடைகாரன் அவள் முகத்தில் தண்ணீரை விசிறியடித்து அவளை இழுத்துச்செல்லும் பொழுது .“நாலு இட்லி வாங்க காசில்லாமல் தெரு தெருவாக சுத்துகினு இருக்கிற இதுல இவளுக்கு கூத்து கத்து குடுக்க போரியா போய்யா ஒ வேலய பாத்துக்கிட்டு” என கூறி “கர்ணனை” கிட்டதட்ட ஒரு பிச்சைகாரனாகவே ஆக்கிவிட்டுப்போகிறான்.

மிகவும் வேதனையுடன் அங்கிருந்து நடந்து செல்லும் கோவிந்தனை ஓடி வந்து வழி மறைக்கிறாள் அந்த ஊமை சிறுமி. கர்ணன் அவளையே பாக்கிறார். அவள் தன் கைகளை நீட்டி அவருக்கு ஏதோ கொடுக்கிறாள். கர்ணன் அதை கை நீட்டி வாங்குகிறார் கோவிந்தன். ஒரு ரூபாய் நாணயம். குரு தட்சணை. அவள் தன் குருவிற்கு குரு வந்தனம் செய்து ஓடுகிறாள். கோவிந்தன் அவளைப்பார்த்த வண்ணம் நிற்கிறார். இருக்கலாம் அந்த நிமிடம் கோவிந்தன் -கர்ணன்- மனம் மோட்சம் அடைந்திருக்கலாம். மெல்ல நடந்து போகும் கோவிந்தன் எதிர்படும் பள்ளி சிறுவர்களிடம் “ நான் கர்ண மஹாராஜா” என கூறி தன் கிரீடத்தை கழட்டி குடுத்துவிட்டு போகிறார். கிரீடம் தன் தன்மையை இழந்து அந்த சிறுவர்கள் கையில் விளையாட்டு பொருளாகிபோகிறது. அது அவருக்கும் இந்த சூழலுக்கு பொருந்தா விசயமாக பட்டிருக்கவேண்டும்.

அடுத்த தலைமுறையின் ரசனையும் அவர்களது உலகமும் கோவிந்தனுக்கு புரிவதில்லை. அடுத்த தலைமுறை தன் வாழ்வோடு தொடர்பு படுத்திக்கொள்ளும் விசயங்களிலிருந்து உருவாகப்போகும் மலினமான வாழ்வியல் பார்வை நம் கண்முன்னே நிகழ்ந்துக்கொண்டிருக்கும் நிதர்சனம். கோவிந்தன் மகன் கையில் ஒரு பொம்மை செல்போன் கிடைக்கிறது. அதை “அதிஷ்டம்” என சந்தோஷப்படும் அவன், முதலாய் தொடர்புகொள்வது சச்சின் டெண்டுல்கரை. பின் அவன் “பெப்ஸி” உமாவை தொடர்புகொண்டு பேசுகிறான் “ நீங்க ரொம்ப அழகா இருக்கீங்க.......விஜய் படத்திலேந்து பாட்டுப்போடுங்க” கிரிகெட்,சினிமா இவற்றை ஆதர்சனமாகக்கொண்டு கேளிக்கையும் அந்த நேர சந்தோஷத்தை மட்டும் பிரதானமாய் கொள்ளும் தட்டையான தொலைக்காட்சி நிகழ்வுகளிலும் உழன்று கிடக்கும் அடுத்த தலைமுறைக்கும் கோவிந்தனின் கலைக்கும் இடையே இருக்கும் இடைவெளி நிறப்பமுடியாத பெருவெளி. (மற்றோரு இடத்தில் தலைமையாசிரியரை தொலைபேசியில் தொடர்புகொள்ளும் கோவிந்தன்Ring Ring Tone ஆக எதிர்கொள்ளும் பாட்டு : “ வாள மீனுக்கும் , விலங்கு மீனுக்கும் கல்யாணம்....” இந்த பாடல் மூலமாக அந்த தலைமையாசிரியரைப்பற்றி இயக்குனர் நம் மனத்தில் எழுப்பும் பிம்பம் அவரின் திறமைக்கு எடுத்துக்காட்டு)

இரண்டாவது கிளாஸ் தண்ணீர் கேட்ட கோவிந்தனை விரட்டுகிறான் தேநீர் கடைக்காரன். அவனுக்கு வாழ்க்கை பணம் சார்ந்தது உறவுகள்,நிகழ்வுகள் எதையுமே பண வடிவாய் புரிந்துக்கொள்பவன். அவனைப்பொருத்தவரை அந்த கூத்துக்காரன் “இடத்தை அடைத்துக்கொண்டு “ வியாபாரத்தை கெடுக்கும் இடையூறு. கோவிந்தனால் நூறு ரூபாய்க்கு வியாபாரம் நடந்தால் அவனால் கோவிந்தனையும், அவன் கூத்தையும் ஏற்றுக்கொள்ளமுடியும்.அப்படி இல்லாத பட்சத்தில் எந்த கலைவடிவமும், கலைஞனும் அவன் வாழ்க்கைக்கு தேவையில்லாத வஸ்துக்கள். நம் காலத்து மனசாட்சியாக இருக்கிறான் அவன்.

தானும் தன் கலையும் கால மாற்றத்தில் தனிமைப்பட்டு போவதும், உறவுகளின் எதிர்பார்புகளை நிறைவேற்றமுடியாதசரிவும், தன்கென்றிருந்த வெளி இல்லாமல் போகும்பொழுது ஏற்படும் சூன்யமும் “ கர்ணமோட்சம்” முழுவதும் நிறைகிறது. பொருளாதாரம்,அர்த்தமற்ற வெற்று கேளிக்கை சார்ந்து இயங்கும் நம் கால சூழலில் பொருத்திக்கொள்ளமுடியாமல் திணரும் எந்த கலைக்கும்,கலைஞனுக்கும் பொருந்தும் “ கர்ணமோட்சம்”

கர்ணமோட்சம் குறும்படத்தை இயக்கிய முரளி மனோகர். பிறந்தது கும்பகோணம். படித்த்து ,வளர்ந்தது திண்டிவனம்.தமிழ்நாடு திரைப்படகல்லுரியில் இயக்குனர் பட்டய படிப்பு. இவரது மற்ற குறும்படம்” அக்காலம்” ஜெமினி ஸ்டியோ கேண்டீனில் வேலைப்பார்த்த ஏ.என்.எஸ்.மனியனைப்பற்றிய,அவர் நினைவுகள்பற்றிய ஆவணப்படம். கர்ணமோட்சம் தமிழ்நாடு அரசின் விருதையும் இந்த வருடம் மத்திய அரசின் விருதையும் பெற்றது. தற்சமயம் திரைப்பட துறையில் உதவி இயக்குனராக பணிபுரியும் முரளி மனோகருக்கு தமிழ் வலை பதிவர்கள் சார்பில் வாழ்த்துக்கள்.

கர்ண மோட்சம்:

தயாரிப்பு : எம்.ஜீ.ஆர் திரைப்படம் மற்றும் தொலைக்காட்சி பயிற்சி நிறுவனம்.

இயக்கம் : முரளி மனோகர்

கதை,உரையாடல் : எஸ்.ராமகிருஷ்ணன்.

இசை : இரா,பிரபாகர்

நடிப்பு : ஜார்ஜ்,யுவராஜ்,கலியமூர்த்தி,பூர்ணிமா,சண்முகம்.

சுட்டிகள்:

YOUTUBE: கர்ணமோட்சம் பகுதி:ஒன்று

YOUTUBE:கர்ணமோட்சம் பகுதி :இரண்டு

.

ரெயினீஸ் ஐயர் தெரு

2010-02-18T13:14:00.061+05:30

என் மனதுக்கு நெருக்கமான புத்தகங்கள் : 1

ரெயினீஸ் ஐயர் தெரு

வண்ணநிலவன் எழுதிய ரெயினீஸ் ஐயர் தெரு. என்பதுகளில் கணையாழி மூலமாக சுஜாதா,பாலகுமாரனைத் தாண்டி தமிழில் வேறுவகை எழுத்து இருப்பதை நான் அறியத்தொடங்கிய காலம். அது மாதிரியான எழுத்துக்களை தஞ்சாவூர் மைய நூலகத்தில் தேடித்தேடி படித்துக்கொண்டிருந்தபொழுது ஒரு நாள் என் கையில் கிடைத்த சின்ன புத்தகம். ரெயினீஸ் ஐயர் தெரு. “இதை படிப்பவன் முட்டாள்” என முதல் பக்கத்தில் யாரோ கிறுக்கிவைத்திருந்தார்கள். அந்த நாவலை நான் படித்து முடித்த சாயங்கால வேளை இன்னும் என் நினைவில். மனதளவில் திடீரென நான் மிகவும் முதிர்வு கொண்டவனாகவும், பெரிய மனிதனைப்போலவும் நடந்துக்கொண்டேன், சாம்சஸன் அண்ணனை எஸ்தர் சித்தியோடு தவறான நேரத்தில் பார்த்து விட்ட மூன்றாவது வீட்டு அற்புதமேரியைப்போல.

அந்த நிகழ்விற்கு பிறகு அற்புதமேரி எப்போதையும் விட அண்ணனிடமும்,எஸ்தர் சித்தியிடமும் மிகுந்த பிரியத்துடன் நடந்துக்கொண்டாள்.வகுப்பில் கூட பெரிய முதிர்ந்த பெண்னைப்போல நடந்துக்கொண்டாள். எஸ்தர் சித்தி எப்போதும் போல அளவற்ற ஆனந்தத்தையும் அமைதியையும் ஊரிலிருந்து கொண்டுவந்து காட்டிவிட்டு எடுத்துக்கொண்டுப்போனாள். எஸ்தர் சித்தியின் ப்ரியம் எல்லா கசடுகளையும் தூர வீசி புது மணலை தெருவுக்குள் வாரி இறைக்கும் மழைப்போல இருக்கும். ரெய்னீஸ் ஐயர் தெருவில் முதல் வீட்டு டாரதிக்கும், அவள் எதிர் வீட்டு இருதயம் டீச்சருக்கும் மழையில் நனைய பிடிக்கும். ஆனால் இருதயம் டீச்சர் பெரியவளாகவும், ஆசிரியையாகவும் இருக்கும் பொழுது எப்படி மழையில் நனையமுடியும்?

இருதயம் டீச்சருக்கு எப்பொழுதும் வீட்டைப்பற்றிய நினைவுதான்.தன்னுடைய வீடு அலங்கோலமாக இறைந்துகிடக்க தன் புருஷனும்,மாமியாரும் ஊரிலேயே மிக மோசமான அழுக்கு உடைகளை உடுத்திக்கொண்டு திரிவது போலவோரு தவிப்பு எங்கேபோனாலும் கூடவே இருக்கும் கோழிகள் வேறு வீடு முழுக்க இருந்து வைக்கும். இருளும்,அழுக்குமான இந்த வீட்டில் இருதயம் டீச்சரின் புருஷன் சேசய்யாவின் இருமல் சப்தம் தொடர்ந்துக்கேட்கும். நெஞ்சு எலும்பெல்லாம் மூச்சு முட்டிப்போய் நொறுங்கி விழுவது போல குலுங்கி இரும்முவான். நேரம் ஆக ஆக தெருவே இடிந்து விழுவது போல அவனுடைய சப்தம் கூடிக்கொண்டே போகும். அவன் அம்மாவிற்கு இதெல்லாம் பழகிப்போய்விட்டது. இருதயம் தான் தன் காரியங்களை அப்படியே போட்டுவிட்டு ஓடி வருவாள் அவனுடைய நெஞ்சை தடவிக் கொடுப்பாள். தன் தோளில் அவனை சாற்றியவாறே நட்த்திக்கொண்டுபோய் கட்டிலில் படுக்கவைப்பாள். அவள் சேலையில் கண்ணீர் துளிகள் தெரிக்கும். அவன் அழுகிறான் போல. இருதயம் டீச்சர் அவன் முகத்தை தூக்கிபார்ப்பாள். சவரம் செய்யாத அவன்முகத்தை கைகளில் ஏந்திய படியே சேலைத்தலைப்பை இழுத்து கண்ணகளை துடைத்து விடுவாள் அவனை அந்த நேரத்தில் தன் பிரியமான ஆண்குழந்தையாகவே நினைத்தாள். வெகு நேரம் வரை தோளில் சாற்றியபடியே கட்டில் விளிம்பிள் உட்கார்ந்திருந்தாள். எதிர் வீட்டு டாரதி முன் வாசலில் தெரு நடைக்கல்லில் தெருமுனையை பார்த்தமாதிரி உட்கார்ந்திருந்தாள்.

தெரு முனையில் இருதயம் டீச்சர் வீட்டு பெட்டைகோழிகுஞ்சுகள் இரண்டு இரை பொறுக்கிக்கொண்டிருந்தன. டாரதிக்கு அந்த கோழி குஞ்சுகள் அப்படி மேய்ந்துக்கொண்டிருப்பது ஏனோ டாரதிக்கு மிகுந்த துயரத்தை தந்தது. அந்த கோழிகுஞ்சுகள் தன்னந்தனியே அனாதரவாகத் தங்கள் வாழ்நாளை கழித்து வரும் படி ஆனது போல தோண்றியது.சிறு வயதில் தாயை இழந்து பெரியம்மா வீட்டில் வளரும் அவளுக்கு பிறந்த கொஞ்சம் நாட்களிலேயே தாயைப்பிரிந்து தனியே இரை பொறுக்கித்திரியும் கோழிகுஞ்சுகளை பார்க்க துயரமாக இருக்கிறது. துயரமானமான இந்த வாழ்வின் ஊடே அவளின் தருணங்களை சந்தோஷமாக்கவும் அர்த்த படுத்திக்கொள்ளவும் சில மனிதர்களால், அவர்களின் பிரியத்தால் வாய்கிறது. எபன் அண்ணனின் நினைப்பும்,அருகாமையும் டாரதிக்கு சந்தோஷம் தருபவை.எபன் அண்ணனின் “ ரெயினீஸ் தெருக்காரர்களும் சாணை பிடிப்பவனும்” என்ற கவிதை ஒரு பத்திரிக்கையில் வெளிவந்த பொழுது டாரதிக்குதான் எவ்வளவு சந்தோஷம். தெருவில் எல்லா வீடுகளுக்கும் அலைந்து அதை சந்தோஷமும் பெருமையும் பொங்க படித்துக்காட்டி வந்தாள் அவள். சிறு வயதில் அம்மாவை சாக்கொடுத்து அப்பாவால் அடுத்த வீட்டில் வளர விட்டப்பட்ட பெண்ணுக்கு கிடைத்த அன்பையும் இரக்கத்தையும் விட பெரிது ஒன்றும் இல்லை. இதையெல்லாம் அவள் எபன் அண்ணன் மூலமாக அவள் பெற்றுக்கொண்டாள். எபன் அண்ணனின் அன்பு மட்டும் இல்லையென்றால் டாரதி என்ன செய்ய முடியும்? தியோடர் அண்ணன் போல துயரங்களை மறக்க குடித்துவிட்டு கிடக்கமுடியுமா என்ன அதுவும் ஒரு பாதிரியார் வீட்டு பெண்!

அற்புத மேரியின் வீட்டிற்கு எதிர் வீடுதான் தியோடர் அண்ணனின் வீடு. அன்னமேரி டீச்சரின் பையன். அன்னமேரி டீச்சர் சேலையை தொடைக்கு மேலே திரைத்துக்கட்டிக்கொண்டு வீட்டுக்குள் நடமாடிக்கொண்டிருப்பாள் பக்கத்து வீட்டு சேசையா தொடர்ந்து இருமும்பொழுதெல்லாம் ரோட்டிற்கு வந்து இருதயம் டீச்சரிடம் கவலைப்பட்டு திரும்பும்பொழுதெல்லாம் அற்புத மேரியின் கண்கள் எதிவீட்டைப் பார்க்கும். ஜன்னலுக்குளேயிருந்து சாம்சனின் முகம் தெரியும். அவன் இவளையே பார்த்துக்கொண்டிருப்பான். அன்னமேரி தியோடரை கவனிப்பதே இல்லை அவளின் மருமகள் எலிசபெத் இறந்ததிலிருந்தே தியோடர் குடிப்பதும் திண்ணையில் கிடப்பதும் ரெய்னீஸ் ஐயர் தெருவில் சகஜமான விசயமாகிவிட்து. யாரும் தியோடரை மதிப்பதில்லை. எபனுக்கு தியோடரை , அவன் அன்பை புரிந்துக்கொள்ளமுடியும். நாலாவது வீட்டு கிழ தம்பதிகள் ஆசீர்வாதம்-ரெபேக்காள் இவர்களுக்கும் தியோடரை பிடிக்கும்.

ஒவ்வொரு மழைக்கும் ஆசீர்வாத்த்தின் வீடு இடிந்தும் சிதிலமாகிக்கொண்டும் இருந்தது. அவர்கள் மகன் அனுப்பும் மணியாடரை கொண்டு வரும் தபால்காரனைத்தவிர யாரும் அவர்கள் வீட்டிற்கு வருவதில்லை. ஒரு மழையில் கிழவிக்கு காயம் பட தியோடர் தான் அவர்களை மருத்துவ மனைக்கு அழைத்து சென்றான். வெறும் அடுப்பங்கரையில் ஒடுங்கி வாழ்ந்த அந்த தம்பதிகளுக்கு ஒரு மழையில் ரெய்னீஸ் ஐயர் தெருவில் யாராலும் மதிக்ப்படாத தியோடர் இடிபாடுகளில் இருந்து சாமான்களை மாற்றிக்கொடுத்து அவர்களை பார்த்துக்கொள்கிறான்.

“ரெய்னீஸ் ஐயர் தெரு” வாசிகள் யாரும் முழுமையானவர்கள் இல்லை. மனித வாழ்வின் எல்லா குரூரங்களும் , சுயநலன்ங்களும், மன வக்கிரங்க்களும், பலவீனங்களும் கொண்டவர்கள்தான். மீளமுடியா துயரங்களையும், அவலங்களையும் சோகங்களையும் கொண்டதாகத்தான் இருக்கிறது அவர்கள் வாழ்வு. இதையும் மீறி எதோ அவர்களை வாழ்வின் மீது, சக மனிதர்கள் மீது பிடிப்பை கொடுத்து அவர்கள் வாழ்வை நகர்த்துகிறது. சக மனிதர்கள் மீதான பிரியம், இந்த பலவீனங்கள் ஊடேயும், துயரங்கள் ஊடேயும் நிறைந்து ஓடிக்கொண்டே இருக்கிறபோது எல்லா அவலங்களும்,துயரங்களும், மன மாச்சரியங்களும் கானாமற்போகும் மாய நிகழ்வை ரெய்னீஸ் ஐயர் தெரு” வாசிகளின் வாழ்வின் வழியே நிகழ்த்திக்காட்டுகிறது நாவல். கதையம்சம் இல்லாத ஆனால் கதை மாந்தர்களின் மனவோடை வழியாக பயணிக்கும் நாவல் நம் மனதை வந்தடைகிறது

நாவல் இப்படி முடிகிறது .

எல்லாவற்றையும் உய்விக்கிற மழைதான் “ரெய்னீஸ் ஐயர் தெரு”வை பெருமைப்படுத்துகிறது. டாரதி நினைத்தபடியே அன்று மழை வந்தது. மழையில் ரெய்னீஸ் ஐயர் தெரு”வைப்பார்க்க அழகாக இருந்தது. தெருவின் அமைதியில் மழை மேலும் பிரகாசமெய்தியது.மழை தெருவுக்கு புது மணலை கொண்டு வரும். எதிர்த வீட்டு இருதயத்து டீச்சர் வீட்டு கோழிகள் தங்களுடைய எளிய அலகுகளால் மண்ணை கிளறுகிற சந்தோஷத்தையும் மழைதான் தருகிறது. மழை எப்பொழுதும் நல்லதே செய்யும் என்பதை ரெய்னீஸ் ஐயர் தெருகாரர்கள் நம்பினார்கள். இருதயத்து டீச்சர் இந்த மழைக்கு பிறகு சேசய்யா திடீரென ஆச்சரியப்படத்தக்க விதமாய் குணமடைந்து விடுவானென்று நம்பினாள் அன்னமேரி டீச்சர் ஓட்டிலிருந்து இறங்கி வரும் தண்ணீரை பிடிக்கிறதுகாக வரிசையாக பாத்திரங்களை மழையில் நனைந்துக்கொண்டே வைத்தாள்.சாம்ஸனுக்கும் மழையை வேடிக்கை பார்க்க மனம் இருந்தது. டாரதி, தாத்தாவின் கால்மாட்டில்கட்டிலில் உட்கார்ந்துக்கொண்டாள், மழையைப்பார்க்க.

ஆசிர்வாதம் பிள்ளையின் மனைவி ரெபேக்காள் மழை தண்ணீர் வீட்டுக்குள் வந்து விடாதபடி பழைய சாக்குத்துண்டுள் இரண்டை எடுத்து வாசல் நடையில் போட்டாள். மழையைப்பார்த்துக்கொண்டிருக்கும் போது எல்லோருடைய மனமும் கடவுள் தன்மையை அடைந்து விடுகிறது யாரும் யாருக்கும் தீங்கிழைக்க மாட்டார்கள் போலத்தோண்றுவார்கள் மழையின் போது.

வண்ணநிலவன்:

1948ல் பிறந்த வண்ணநிலவன் என்று அழைக்கப்படும் உ.நா.ராமச்சந்திரன் திருநெல்வேலியைச் சேர்ந்தவர். துக்ளக் பத்திரிகை யில் சில காலம் பணியாற்றிய வண்ண நிலவன், தமிழில் குறிப்பிடத்தகுந்த திரைப்படமான ருத்ரையாவின் "அவள் அப்படித்தான்” திரைபடத்தின் வசனகர்த்தாவாகவும் பணியாற்றியுள்ளார். இவரது "கடல்புரத்தில்" நாவல் இலக்கிய சிந்தனை பரிசு பெற்ற நாவல். இவரது ”கம்பா நதி” நாவல் தமிழக அரசின் பரிசை பெற்றது. எஸ்தர், பாம்பும் பிடாரனும், தேடித் தேடி, உள்ளும் புறமும், தாமிரபரணிக் கதைகள் போன்றவை இவரது முக்கிய சிறுகதைத் தொகுதிகள். மெய்பொருள்,காலம் இவைகள் இவரது கவிதை தொகுப்புகள் தமிழ் நாவல்களில் மிகவும் தனித்துவமான ”ரெயினீஸ் ஐயர் தெரு” 1981ல் வெளிவந்தது. இந்த நாவலின் சமீபத்திய பதிப்பை கிழக்கு பதிப்பகம் வெளியிட்டிருக்கிறது.

வண்ணநிலவன் பற்றிய எஸ்.ராமகிருஷ்ணன பதிவு

கற்பனை + தொழில்நுட்பம் = ஆறாம் உணர்வு

2010-02-10T17:12:00.011+05:30

மனிதனின் மிகப்பெரிய பொக்கிஷம் அவனின் எல்லையில்லா கற்பனைவிரிவுகளும் படைப்பாற்றலும். அவனின் அக உலகில் உருவாகும் -யதார்த்தத்தில் சாத்தியபாடே இல்லாத- பல கற்பனைகள் அறிவியல் அற்புதங்களாக உரு கொள்கின்றன.பட்டிணத்தில் பூதம் திரைப்படத்தில் ஜீபூம்பாவாக வரும் ஜவகர் சீதாராமன் அன்றைய நாளிதளில் “ திருவிளையாடல்” படத்தை காணோளியாக பார்த்துக்கொண்டிருப்பார். கதாநாயனுக்கும்,உப-கதாநாயனுக்கும் அது பெரிய அதிசயமாக இருக்கும். நேற்று வரைக்கும் அது நமக்கும் அதிசயம் தான். இதை நிகழ்த்திக்காட்ட இனி நமக்கு ஜீபூம்பாக்கள் தேவையிருக்காது. நம் அன்றாட வாழ்விவின் இயல்பான நிகழ்வாகப்போகிறது இந்த நேற்றைய அதிசயங்கள். இனி நாம் கன்னித்தீவில் லைலா “ஆ” என அலறுவதை கணணி வரைகலை காணோளியாக பார்க்கமுடியும்.அல்லது இந்தியர்கள் அதிகம் சாப்பிடுவதால் தான் உலக தானிய பற்றாக்குறை நிலவுகிறது என ஒபாமா உளறுவதை செய்திதாளில் காணோளியாகப்பார்க்க முடியும்.

வரும் நாட்கள், புகைபடக்கருவி இல்லாமலேயே உங்களுக்கு விருப்பமான காட்சிகளை உங்கள் விரல்களை மட்டுமே கொண்டு படம்பிடிகக்கூடிய சாத்தியப்பாடுகளுடன் இருக்கும்.

ஒரு வெற்று வெள்ளைத்தாள் மற்றும் உங்கள் விரல்களைக்கொண்டு கூகுள் தேடுபொறியில் உங்களுக்கு தேவையான விசயங்களை தேடமுடியும். தேடிய விசய பட்டியலை அல்லது படங்களை உங்கள் விரல்களால் பிடித்து இழுத்து வந்து காற்று வெளியைக்கடந்து கணணித்திரையில் பத்திரமாக தரையிறக்க முடியும்

ஒரு புத்தகக்கடையில் நீங்கள் எடுக்கும் புத்தகத்தைப்பற்றிய விமர்சனம் அல்லது மதிப்புரை இணையத்தில் ஒலிக்கோப்புகளாக இருக்கும் பட்சத்தில் அவற்றை உடனே கேட்கமுடியும்

புறஉலகின் பொருட்களோடு மின்னனுஉலகை(Digitalworld) நம் அவையங்களைக்கொண்டே தொடர்பு படுத்திக்கொள்ளமுடியுமா என ஒருவரின் மனத்தில் வித்தாக விழுந்த எண்ணமும் அவரின் கற்பனையின் விரிவும் ஆழமுமே ஆறாம் உணர்வு தொழில்நுட்பம் (Sixth Sense Technology) . அந்த ஒருவர் ப்ரணவ் மிஸ்திரி – ஒரு இந்தியர். இந்த இந்திய மூளையில் உதித்த எண்ணங்கள் தான் நம் வருகாலவாழ்வை ஆக்கிரமிக்கப்போகும் ஒரு மாயலோக தொழில்நுட்பத்தின் மையம்.

ப்ரணவ் அதிகம் அறியப்படாத பலன்பூர் என்ற குஜராத் நகரத்தில் பிறந்தவர். மும்பை இந்திய தொழில்நுட்பகழகத்தில் படித்து பின்பு மைக்ரோசாப்ட் நிறுவனத்தில் ஆராய்ச்சியாளனாக சேர்ந்த ப்ரணவ் தற்சமயம் அமெரிக்காவில் Massachusetts Institute of Technology என்ற ஆராய்ச்சி நிறுவனத்தில் முனைவர் பட்டத்திற்காக ஆய்வு செய்யும் மாணவர். டாவின்சி போல ஓவியத்தின் கற்பனை மிளிர்வும் விஞ்ஞானத்தின் அறிவும் இணைய நாம் யோசிக்கவேண்டும் என கூறும் ப்ரணவ் அதற்கான நடைமுறை சாட்சியமாக இருக்கிறார்.

ஒரு வெப் கேமரா, சிறிய புரொஜக்டர்,விரல் அசைவுகளை மின்னனுத்தகவல்களாக உள்ளீடு செய்ய உணரிகள் (Sensors) , மடி கண்ணி அல்லது இணையதொடர்புடைய ஒரு கைப்பேசி. இவைகளின் தொகுப்பு தான் “ஆறாம் உணர்வு உபகரணம்”

நீங்கள் கைவிரல்களைக்கொண்டு முடிவு செய்யும் காட்சியை, விரலில் உள்ள உணரிகள் உதவியோடு உங்கள் வெப் கேமரா பதிவு செய்து உங்கள் கைப்பேசியில் சேமிக்கும்.சேமித்த புகைப்படத்தை எடிட் செய்ய நீங்கள் ஒருவேளை விரும்பினால், உங்கள் கைப்பேசியில் உள்ள படத்தை புரொஜக்டர் மூலம் ஒரு சுவரிலோ தரையிலோ “திரையிட்டு”(!) விரல் உணரிகள் மூலம் புகைப்படத்தை நீட்டவோ குறைக்கவோ முடியும் (உங்கள் கைப்பேசியில் புகைப்பட தொகுப்பு மென்பொருள் இருக்கும் பட்சத்தில் மார்பிங் கூட செய்யலாம் !) தொகுப்பு முடிந்த நிலையில் கைபேசியிலிருந்து மின்-அஞ்சலாக அனுப்ப முடியும்.

இன்னும் இந்த உபகரணம் ஆராய்ச்சி அளவிலேயே உள்ளது. ப்ரணவ் ஆறாம் உணர்வு தொழில்நுட்பத்தின் மென்பொருளை இலவச மென்பொருளாக அறிவித்திருக்கிறார். இதன் பயன்பாட்டு வீச்சு வரும் காலங்களில் உலகம் முழுவதும் உணரப்படும். ப்ரணவ் இதை ஆக்கப்பூர்வமான விசயங்களுக்காக பயன்படுத்தவேண்டும் என் நினைக்கிறார். வாய் பேச முடியாத ஒருவரின் கையசைவு குறிப்புக்களை மின்னனு உள்ளிடாகப்பெற்று அவரின் தாய்மொழி ஒலி வடிவமாக மாற்றி வெளியீடும் ஒரு உபகரணத்தை ஆறாம் உணர்வு தொழிநுட்பத்தைப்பயன் படுத்தி செய்யவது ப்ரணவின் கனவுகளின் ஒன்று.

எந்த ஒரு தொழில்நுட்பமும் சுய லாபமும் , பிறழ்ந்த எண்ணமும் கொண்ட மனிதர்களிடமும்,வியாபார நிறுவனங்களிடமும் வந்து சேரும் பொழுது தன் கோர முகத்தை காட்டத்தான் செய்கிறது. ப்ரணவின் கனவு நிறைவேறும் பொழுது ஒரு ஊமை பேசமுடியும் அதே சமயம் தேவநாதர்களால் பலர் ஊமையாகவும்கூடும்.

ப்ரணவ் சொல்வது போல எப்படி செய்ய முடியும் என்பது தெரிகிறது அதைக்கொண்டு என்ன செய்ய வேண்டும் என்பதை நாம் கற்றுக்கொள்ளவேண்டும். அந்த கற்றுக்கொள்ளலில் தான் சமூக ஒழுங்கின்,தனி மனித ஒழுங்கின் அடித்தளம் இருக்கிறது.

மேலும் .....

ப்ரணவ் மிஸ்த்ரியின் வலைதளம்

2009 ஆண்டின் சிறந்த கண்டுப்பிடிப்பு விருது : Popular Science

ஆறாம் உணர்வு : காணோளி ( கட்டாயம் பதிவிறக்கம் செய்து பாருங்கள்)

.

காந்தியை நான் கொல்லவில்லை.

2010-01-30T00:30:00.007+05:30

------------------------------------------------------------------------------------------

Maine Gandhi Ko Nahin Mara

அஸ்ஸாமி இயக்குனர் JahnuBarua வின் முதல் ஹிந்திப்படம்.

அனுபம் கேர் தயாரிப்பு

ஜப்பானில் Kodak Vision Award பெற்றப்படம்

------------------------------------------------------------------------------------------

வகுப்பறையிக்குள் வேகமாக நுழையும் பேராசிரியர் உத்தம் சொளத்ரி ராமனைக் கடவுளாக இல்லாமல் மனிதனாகப்பார்க்கும் ஹிந்தி கவிதை ஒன்றை பற்றி பேசிக்கொண்டே போகிறார். வகுப்பில் சலசலப்பு. மாணவர்கள் முகத்தில் குழப்பம்.திடீரென நிறுத்திவிட்டு “ இது ஹிந்தி கவிதை வகுப்பு தானே? “ என்கிறார் உத்தம் சொளத்ரி. “இது மூன்றாம் ஆண்டு வேதியியல்” என்கிறாள் ஒருத்தி. உத்தம் சொளத்ரிக்கு ஒரு மாதிரியாகிவிடுகிறது. மெல்ல வருத்தம் தெரிவித்து விட்டு வெளியேறுகிறார்.கொஞ்சம் நாட்களாகவே அவருக்கு வியசங்கள் மறந்து விடுகின்றன.அவர் பணியிலிருந்து ஓய்வு பெற்றதுகூட அவருக்கு அவ்வப்போது மறந்துதான் போய்விடுகிறது. தன்னார்வ தொண்டு நிறுவனம் ஒன்றில் வேலைப்பார்க்கும் அவரின் மகள் திரிஷா அவரை புரிந்துக்கொள்கிறாள்.அவர் தடுமாறும்பொழுதொல்லாம் அவரை தாங்குகிறாள் காலை வேளை ஒன்றில் சாப்பிட்டுக்கொண்டே தன் மனைவியை அழைக்கும் அவரைப்பார்த்து குழம்பும் வேலைக்காரியை அனுப்பிவிட்டு அவள் தான் அவருக்கு பொறுமையாக தன் அம்மா ஒன்னறை ஆண்டுகளுக்கு முன்பே இறந்ததை சொல்ல வேண்டியிருந்த்து. அவளின் காதலனின் சிபாரிசின் பேரில் ஒரு மனோத்துவ மருத்துவரிடம் அவரை அழைத்துச்செல்கிறாள். அவர் இது பெரிது படுத்த வேண்டிய விசயமில்லை வயயோகத்தில் எல்லோருக்கும் வருவதுதான் என் கூறி மருந்துகளை எழுதிதருகிறார். ஆனால் அவளுக்கு திருப்தி இல்லை

மிக சமீபமாய் நிகழ்ந்த விசயங்கள் கூட அவருக்கு மறந்து விடுகிறது. தன் தோழி ஒருவரின் அம்மாவின் பிறந்த நாள் பரிசாக உத்தம் சொளத்ரி எழுதிய புத்தகம் ஒன்றில் அவரது கையெழுத்து போட்டுக்கேட்கிறான் அவரது கல்லூரியில் படிக்கும் மகன். தோழியின் அம்மாவின் பெயரை கேட்டு விட்டு எழுத போகும் சமயம் அவருக்கு மறந்து விடுகிறது. தடுமாறி குழம்புகிறார். தன் நிலை உணரும்பொழுது சோர்வடைந்து மெல்ல தன் அறைக்கு செல்கிறார். அக்காவும் தம்பியும் அனுதாபத்தோடு பார்க்கிறார்கள்.

அக்காவின் திருமணத்திற்கு பிறகு தான் அப்பாவை எப்படி கையாளுவது என மருளும் தம்பி ஒரு சாயங்காலம் தன் மனதில் உள்ளதை கூறுகிறான். திரிஷாவை பெண்பார்க்க அவள் காதலன் தன் அம்மா,அப்பாவுடன் வருவதாக இருக்கும் நாளுக்கு முந்தைய இரவு. இந்த பெண்பார்க்கும் படலத்தை வெளியே எங்காவது வைத்துக்கொள் என்கிறான் தம்பி. அப்பா ஏதாவது ஏடாகூடமாக செய்தால் அது உன்னை பாதிக்கும் என்கிறான்.திரிஷா ஒன்னும் நடக்காது பயப்படாதே என்கிறாள். தயங்கி,தயங்கி பேசும் அவன் திரிஷாவின் திருமணத்திற்கு பிறகு அப்பாவை ஏதாவது மனநல காப்பகத்தில் சேர்த்துவிடலாமா? என் கேட்கிறான். மிகவும் கோபம் கொள்ளும் திரிஷா அவனை திட்டி அனுப்புவிடுகிறாள்.

மறுநாள் அவன் பயந்த்து போலவே ஆகிவிடுகிறது. காதலனின் அப்பா தன் சிகரெட்டையும்,லைட்டரையும்,தனக்கு வழங்கப்பட்ட தேனீரையும் தன் முன் இருந்த தேனீர் மேஜையில் வைக்கிறார், சரியாக அங்கிருந்த செய்திதாளில் வெளிவந்திருந்த காந்தியின் முகத்தின் அருகில். உத்தம் சொளத்ரியின் முகத்தில் டென்ஷன். தான் சிகரெட் பிடிக்கலாமா என கேட்டுவிட்டு பிடிக்கிறார் காதலனின் அப்பா. உத்தம் கைகளை பிசைகிறார். திரிஷா அப்பா எப்பொழுதும் பாடும் கவிதையை அவர்களுக்காக பாடிக்காண்பிக்க சொல்கிறாள். அவர் வார்த்தைகள் மறந்து தடுமாறுகிறார் தலை முடியை விரல்களால் சுற்றிக்கொண்டு தடுமாறும்.அவரின் செய்கைகள் அவர்களுக்கு

வித்தியாசமாக இருக்கிறது. அதே சமயம் சாம்பல் கிண்ணத்தை தேடியெடுக்கும் காதலனின் அப்பா மிகச்சரியாக அதை காந்தியின் முகத்தில் வைத்து சாம்பலை தட்டுகிறார். உத்தம் அடக்கமுடியாத தன் கோபத்தை கொட்டுகிறார்.காதலனின் அப்பா மன்னிப்புக்கோரியும் அவர் விடவில்லை.இது சாதாரண பேப்பர் தானே என்றவரிடம். இது அடையாளம். ஒரு வாழ்க்கை நிலையின்,தத்துவத்தின் அடையாளம் என கோபத்துடன் கத்துகிறார் உத்தம். சூழ்நிலை இனக்கமற்றதாகிவிடுகிறது. திரிஷா அவர்களிடம் மன்னிப்பு கேட்கிறாள். இது பரம்பரையாக வரும் வியாதியா என திரிஷாவிடம் கேட்கிறார் காதலனின் அப்பா. அவர்கள் கிளம்புகிறார்கள்

பின் நாட்களில் நிலமை இன்னும் மோசமாகிறது. ஒரு நாள் பரபரப்பான நகரின் சந்தடிக்கிடையே பழைய பேப்பர்களை சுமந்துக்கொண்டு வரும் அப்பாவை வீட்டிற்கு அழைத்து வருகிறாள் திரிஷா. மற்றோரு நாள் தன் மகனை நீ யார் என் கேட்கிறார். தன் வீட்டை இது சிறைசாலை என்கிறார். சாப்பாட்டை சாப்பிட மறுக்கிறார் அதில் ஜெயிலர் விஷம் வைத்திருப்பதாக கூறுகிறார்.ஓர் இரவு அவர் அறையிலிருந்து புகை மண்டலம். திரிஷாவும் தம்பியும் கதவை திறக்க சொல்லியும் திறக்க மறுக்க பால்கனி வழியாக குதித்து உள் நுழையும் அவர்கள் காண்பது எரியும் பழைய பேப்பர்கள். உத்தம்மை தேடும் அவர்கள் அவரை கட்டுலுக்கடியில் ஒளிந்துக்கொண்டிருக்கும் அவர் “ நான் காந்தியை கொல்லவில்லை ... நான் காந்தியை கொல்லவில்லை என் அரற்றுகிறார். அவர் குரல் நடுங்குகிறது

என்ன செய்வதென்று தெரியாமல் தவிக்கும் திரிஷாவிற்கு அறிமுகமாகும் ஒரு மனநல மருத்துவரின் அனுகுமுறை நம்பிக்கை கொடுக்கிறது. சிறு வயதில் அவருக்கு ஏற்பட்ட ஏதோ ஒரு சம்பவத்தினால் ஏற்ப்பட்ட மனஅழுத்தத்தின் விளைவே இந்த மறதியும் அவரது பிறழ்ந்த செயல்பாடுகளும் எனவும் Pseudo-Dementia என்ற மனநிலை பிறழ்வு நிலையின் கூறுகள் அவரிடம் இருப்பதாகவும் கூறுகிறார். தான் காந்தியை கொன்றுவிடதாகவும் அதற்காக சிறையில் இருப்பதாகவும் ஒரு மாய உலகத்தில் அவர் வாழ்வதாக கூறுகிறார் மனநல மருத்துவர் அவருக்கும் காந்தியின் கொலைக்குமான தொடர்பை கண்டறிய உத்தம் சொளத்ரியின் பால்ய கால நண்பர் Gattuவைப்பார்க்க டில்லிக்கு செல்கின்றனர்ள் திரிஷாவும் , மனநல மருத்துவரும்.

சிறுவயதில் அவர்கள் விளையாண்ட ஒரு விளையாட்டைப்பற்றி சொல்கிறார் Gattu. பலூன் நிறைய சிகப்பு மையை நிரப்பி ஒர் படத்தின் மீது தொங்கவிட்டு , தங்கள் கண்களை கட்டிக்கொண்டு வில்லைக்கொண்டு அந்த பலூனை உடைப்பது. அந்த சிகப்பு மை சிதறி அந்த உருவப்படத்தில் முழுவதுமாக தெறிக்கும் அதாவது அந்த ஆள் கொலைசெய்யப்படுவான். இந்த விளையாட்டை உத்தம் சுற்று வந்தபொழுது கண்களை கட்டிக்கொண்டு நிற்கும் பொழுது ஒரு சிறுவன் புதிதாக ஒரு படத்தை மாட்டிவிட, உத்தம் அம்பை எய்கிறான். ஒரே ஆரவாரம். சிகப்பு மை அந்த ஆளின் உடல் முழுக்க சிதறுகிறது. அந்த உருவப்படம் காந்தியுடையது. அன்று 30 ஜனவரி 1948

சிறுவர்களின் ஆரவாரத்திற்கு இடையே அங்கு வரும் உத்தமின் அப்பா இதைப்பார்க்கிறார்.தீவிர காந்தி தொண்டரான அவருக்கு ஆத்திரம். தன் மகனை அடிக்கிறார். அன்று சாயங்காலம் காந்தி கொலை செய்யப்பட்ட சேதி கிடைத்த பொழுது அவருக்கு தன் மகன் ஒரு கெட்ட சக்தியாக தோண்றுகிறது. அதன் பின் அவர் இறக்கும் வரை அவர் உத்தமின் முகத்தை பார்க்கவே இல்லை. இதன் பாதிப்பு உத்தமை தீவிரமான மனசிக்கலுகு உள்ளாக்குகிறது. காந்தியை தான்தான் கொலைசெய்ததாக நம்ப தொடங்கி ஒரு மாயலோகத்தில் உழழும் அவரது மனது குற்ற உணர்வுக்கும் மன பிறழ்வுக்கும் ஆளாகிறது.

உத்தமை இந்த மனபிறழ்விலிருந்து மீட்க அந்த மன நல மருத்துவர் நாடகத்தன்மை வாய்ந்த ஒரு பரிசோதனையை செய்கிறார். சினிமா துணை நடிகர்களைக்கொண்டு ஒரு நீதிமன்ற காட்சியை அறங்கேற்றுகிறார் அதன் மூலம் உத்தம் குற்றமற்றவர் அவர் உபயோகப்படுத்திய துப்பாக்கி பொம்மை துப்பாக்கி எனவும் அதைகொண்டு ஒரு மனிதனை கொல்லமுடியாதெனவும் நிரூபிக்கப்படுகிறது. உத்தம் குற்றமற்றவர் என நீதிபதி தீர்ப்பளிக்கிறார். நீங்கள் ஏதாவது கூற வேண்டுமா என நீதிபதி கேட்டவும் உத்தம் பேசுகிறார்,

உத்தம் தன் மன பிறழ்விலிருந்து வெளியே வந்துவிட்டாரா அந்த மன்நல மருத்துவரின் பரிசோதனை வெற்றி பெற்றுவிட்டதா என் தெரிந்துக்கொள்ள எல்லோரும் ஆர்வமாக அவரை கவனிக்கிறார்கள்.......

உத்தம் மெல்ல பேசுகிறார்.“ நான் தான் காந்தியை கொலைசெய்தேன்.” பெரிய அமைதி மொத்த நீதிமன்றமும் அவரைப்பார்க்கிறது..அவர் தொடர்கிறார்....

“........இல்லை நான் மட்டுமல்ல நீங்கள், நாம் எல்லோரும் காந்தியை கொலை செய்தோம் தினம் தினம் கொல்கிறோம். காந்தியை எலா இட்த்திலும் வைத்தோம் அலுவலகம்,நீதிமன்றம்,நாணயம்,பணம்,...எல்லா இட்த்திலும் மனத்தில் மட்டும் இல்லை.நாம் தான் கொலை செய்தோம்.” உத்தம் மெல்ல திரிஷாவை அழைக்கிறார் அவள் உத்தம்மை அணைத்தவாறு வெளியே கூட்டிச்செல்கிறாள். கடல்லை ஓரமாக அவர்கள் செல்கிறாகள் அவருக்கு பிடித்தமான ஹிந்தி கவிதை ஒலிக்கிறது ..

BT கத்தரிக்காய்- உண்ணாவிரத விழிப்புணர்வு கூட்டங்கள்

2010-01-28T13:06:00.000+05:30

மரபணு மாற்றம் பெற்ற கத்தரிக்காயை சந்தை படுத்தக்கூடாதென்றும் , ஒட்டு மொத்த மரபணுமாற்ற தானியங்கள் மீதான ஆராய்ச்சியை கைவிடக்கோரியும் வரும்30தேதி தியாகிகள் தினத்தன்று இந்தியா தழுவி உண்ணாவிரத விழிப்புணர்வு கூட்டங்கள் நடைபெறுகிறது.சென்னை மற்றும் தமிழ்நாட்டில் மற்ற இடங்களில் நடைபெறும் இடம் குறித்த தகவலுக்கு...

* Thiruvaroor - (led by Nammazhwar Iya) - R Jayaraman, CREATE : 94433-20954

* Kanyakumari - In front of the Collectorate -Ms.Lidwin 9487090680

* Thirunelveli - Jawahar Tidal( Palayamkottai) - Ms.Ponnuthai 9444832021

* Tuticorin - Yet to get permission - Ms.Arulselvi - 9176048285

* Virudhunagar - Desabandhu Maidanam Mr.K.Villayutham - 9442060964

* Theni - Yet to get Permission - Ms.Chithradevi - 9444755839

* Salem - In front of Old Collectorate - Ms.M.Mary - 9444755832

* Thiruvannamalai - Taluk Office - Ms.Sumathi - 9444804512

* Vellore - Yet to get Permission - Ms.Annakili - 9488652975

* Dindugal - Yet to get Permission - Ms.Mariya Jaya - 9443831201

* Chennai - State Guest House - Ms.Sheelu - 9444015851

CHENNAI - WIDE EVENT

Join your local neighbourhood group and walk / cycle / bike distributing brinjals and arrive at the Labour Statue on Marina beach at 4 pm.

4 - 5 pm: Silent rally from Labour statue to Gandhi statue.

5 pm: Street play, resolution taking and other smaller events on the beach.

Contact: 96772-80286 / 91768-43221

visit : safefoodalliance

நாம் பரிசோதனை எலிகள் இல்லை

2010-01-23T23:49:00.007+05:30

இயற்கையின் நியதிகளிலிருந்து விலகிச்செல்ல,செல்ல மனிதனின் வாழ்வு அதன் ஆதாரங்களையும் சாரத்தையும் இழந்து நிற்கிறது. தன்னையும்,தன் சூழலையும் முற்றாக சிதைக்கும் செயல்களில் முடிவில் மனிதன் கண்டையப்போவது என்ன என்பதை யோசிக்ககூட நேரமில்லாமல் ஓடிக்கொ ண்டிருக்கிறது மனித வாழ்வு. Mahyco என்ற நிறுவனமும் தமிழ்நாடு வேளாண் மை பல்கலைக்கழகம் போன்ற அரசு சார்ந்த நிறுவனங்களும் இணைந்து உருவாக்கிய மரபனுமாற்றம் பெற்ற கத்தரிக்காய் BT-கத்தரிக்காய் வணிகமயமாக பயிரிடப்படவும்,விற்பனைக்காவும் தயாராக இருக்கிறது. மத்திய அரசின் நிபுணர் குழுவின் ஒப்புதலை பெற்றுவிட்டஅது அரசின் தலையாட்டுதலுக்காக காத்திருக்கிறது.

Mahyco போன்ற நிறுவனங்கள் கொடுக்கும் மரபனுமாற்றம் பெற்ற உணவு தானியங்கள் மலட்டு விதைகளை தரும் “Terminator” என்ற உயிர்-தொ ழில்நுட்பத்தை அடிப்படையாகக்கொண்டது. இந்த மலட்டு விதைகளை கொண் டு நம் விவசாயிகள் மீண்டும் விதைக்கமுடியாது. விளைவு விவசாயிகள் விதைகளுக்கு மீண்டும் அந்த நிறுவனத்தையே அண்டியிருக்க வேண்டும். நம் முன்னோர்கள் “விதைகள்” என கொஞ்சம் தானியங்களை தலைமுறை தலை முறையாய் காப்பாற்றி நம் கைகளில் கொண்டுவந்து சேர்த்திருக்கும் தானிய ங்களை இழந்துவிட்டு விதைக்காக வியாபாரத்தை மட்டுமே நோக்கமாக கொண்ட நிறுவனங்களிடம் நிற்கவேண்டும். விதைகளுக்கான ஒட்டுமொத்த அதிகாரத்தையும் அந்த நிறுவனங்கள் பெற்றுவிடும் சூழலில் இந்திய விவசாயிகளின் வாழ்வையும் அதன் மூலமாய் ஒட்டுமொத்த இந்தியர்களின் ஜீவாதாரத்தையும் அந்த நிறுவனங்கள் தன் கட்டுக்குள் வைத்திருக்கும்

BacillusThuringiensis(BT) என்ற பாக்டீரீயாவின் மரபணு வை கத்திரிக்காயின் மரபணு தொடருடன் இணைத்து உவாக்கப்படும் புதிய உயிரினம் BT கத்தரிக்காய். Bacillus Thuringiensis(BT) உருவாக்கும் புரதம் நச்சு தன்மை வாய்ந்த்து. எனவே BT மரபனு இணையப்பட்ட BT கத்தரிகாயை உண்ணும் எந்த பூச்சியும் இறந்து போகும். அதாவது BT கத்தரிக்காயே ஒரு நச்சாக மாறிவிடுகிறது. இந்த நச்சு கத்தரிக்காயைத்தான் Mahyco வும் தமிழ்நாடு வேளான்மை பல்கலைக்கழமும் இந்தியர்களுக்கு பரிசாக வழங்குகிறது. இந்த நச்சு மனிதர்களிடம் எந்த பக்க விளைவுகளையும் ஏற்படுத்தாது என்பது அவர் கள் வாதம். கோடிக்கணக்கான மக்களை பாதிக்கக்கூடிய இந்த ஆராய்ச்சியின் முடிவுகளை சரி பார்க்க வேண்டிய Genetic Engineering Approval Committee (GEAC) இரண்டே இரண்டு முறை மட்டும் கூடி (முதல் கூட்டத்தில் சிலரும் இரண்டாவது கூட்ட்த்தில் வேறுசிலரும் கலந்துக்கொள்ளவில்லை) தன் ஒப்புதலை தெரிவித்திருக்கிறது. உச்சநீதி மன்றத்தின் பிரதிநிதியாக கலந்துக் கொண்ட உயிர்-தொழில்நுட்ப விஞ்ஞானி டாக்டர் P.M. பார்கவா சுற்றுசூழல் அமைச்சகத்துக்கு எழுதிய கடிதத்தில் GEACக்கு வெளியிலிருந்து நிறைய நெருக்கடி இருப்பதாக கூறுகிறார். GEACன் பொரும்பாலான அங்கத் தினர் Mahycoக்கு சாதகமானவர்கள் என்கிறது Down to Earth பத்திரிக்கை. பார்கவா மேலும் பல பரிசோதனைக்கு BT கத்தரிக்காயை உட்படுத்தவேண்டும் என் கூறியதை GEAC செவிமடுத்தவில்லை Mahyco செய்த பரிசோதனகளை மட்டும் கருத்தில் கொண்டு BT கத்தரிக்காய்க்கு ஒப்புதல் அளித்துவிட்து GEAC , யாரை திருப்திப்படுத்த? என்ற கேள்வி. சுழன்று செல்லும் புதிர் பாதையில் மாயமாய் மறைகிறது. ஆனால் தகவல் அறியும் உரிமை சட்ட்த்தின் மூலம் Greenpeaceன் இந்திய பிரிவு GEACன் அறிக்கையை பெற்று தனிப்பட்ட முறையில் செய்த ஆய்வு BT கத்தரிக்காய்க்கு எதிராக இருக்கிறது

BT கத்தரிக்காய்க்கு ஏதேனும் அவசியம் இருக்கிறதா? இந்திய கத்தரிக்காய் வகைகள் மகசூலில் குறைந்துவிட்டதா? இந்திய கத்தரிக்காய்யின் மீது இந்திய விவசாயிக்கோ,மக்களுக்கோ ஏதேனும் அதிருப்தி இருக்கிறதா? நிச்சயமாக இல்லை. பின் எதற்கு BT கத்தரிக்காய்? டாக்டர் பார்கவன் சொல்வது போல “ பின் வேறு எதற்கு ? லாபத்திற்குதான். பல்நாட்டுநிறுவனங்கள் நம்முடைய அறியாமையை பயன்படுத்தி பணம் செய்யத்தான்” கத்தரிக்காயை தொடர்ந்து பல்வேறு வகை உணவு பொருட்கள் மீது மரபணு சோதனை இந்தியாவின் பல நிலைகளில் நடைபெற்று வருகிறது. BT கத்தரிக்காயை நாம் அனுமதித் தால் மற்றவயையும் நம் சந்தையில் பெருக்கெடுத்து ஓடும். பல ஐரோப்பிய நாடுகள் தடை செய்து விட்ட மரபணு மாற்றம் பெற்ற உணவுகள் அங்கு விலைபோகாத்தால் இங்கு வலை விரிக்கப்படுகிறது. இந்திய மக்கள் அவர்க ளுக்கு பரிசோதனை எலிகள். இந்தியாவில் பல மாநிலங்கள் மரபணு மாற்றம் பெற்ற உணவுக்கும்,ஆய்விற்கும் எதிர்ப்பு தெரிவித்து இருகின்றன கேரளம்,ஆந்திரா ,கர்நாடகம் ,ஒரிஸா, மத்திய பிரதேசம்,சட்டிஸ்கர், பீகார் என பல மாநிலங்கள் இதில் அடங்கும். தமிழ்நாடு அரசு இதுவரை எந்த எதிப்பும் தெரிவிக்கவில்லை.

மரபணுமாற்றம் பெற்ற கத்தரிக்காயை சந்தை படுத்தக்கூடாதென்றும் , ஒட்டு மொத்த மரபணுமாற்ற தானியங்ள் மீதான ஆராய்ச்சியை கைவிடக்கோரியும் வரும் 30 தேதி தியாகிகள் தினத்தன்று இந்தியா தழுவி உண்ணாவிரத

போராட்டம் நடைபெறுகிறது.சென்னையில் நடைபெறும் இடம் குறித்த தகவலுக்கு...

சென்னையில் உண்ணாவிரதம் நடைபெறும் இடம் குறித்த தகவல் பெற

டாக்டர் P.M.பார்கவாவின் பேட்டி

BT கத்தரிக்காயை பற்றிய என் முந்தைய பதிவு

SAY NO TO GENETICALLY MODIFIED FOOD

நீ இல்லாமல் என் வாழ்வில்லை

2010-01-19T19:05:00.018+05:30

குட் பிளாக்காக தேர்ந்தெடுத்த யூத்ஃபுல் விகடனுக்கு நன்றி

வளர்ச்சியடைந்த எந்த சமூக அமைப்பிலும் சட்டமும் மனித உரிமைகளும் எப்பொழுதுமே விவாதத்திற்கு உரிய விசயமாகவே இருக்கிறது மனித உறவுகள் மனம்சார்ந்தவை,உளவியல் சார்ந்தவை. உறவுகளின் இழப்பு கள்,பிரிவுகள் விட்டு செல்லும் உளவியல் சுவடுகள் பல சமயங்களில் மனித வாழ்வை புரட்டிப்போட்டுவிட்டு விடுகின்றன.அதிலிருந்து மீள முடியாமல் சரிந்து போகும் மனம் தன் பொளதீக வாழ்வின் சாதாரண நிகழ்வுகளை கூட எதிர்கொள்ளமுடியாமல் தன்நிலை இழந்து போய்விடுகிறது. சாமானிய மனிதனின் உறவுகள் சார்ந்த உளவியல் உலகம், உயிர்ப்பற்ற அரசாங்க சட்டதிட்டங்களையும்,அதை செயல்படுத்தும் வறண்ட அதிகார அமைப்பும் எதிர்கொள்ளும் பொழுது மிஞ்சுவது அபத்தமும்,ஏமாற்றமும் ஆதவற்ற நிலையும் தான். தைவான் இயக்குனர் Leon Dai இயக்கி இந்த வருடம் அந்நிய மொழி படமாக தைவானிலிருந்து ஆஸ்கருக்கு பரிந்துரைக்கப்பட்டுள்ள No Puedo Vivir sin ( நீ இல்லாமல் என் வாழ்வில்லை) என்ற திரைப்படம் ஒரு தகப்பனின் இந்த நிராதரவான நிலையை , அதிகாரத்தின் அற்தமற்ற அபத்தத்தை முன் வைக்கிறது

Taipei நகரமே திடீரென அவனால் பரபரப்பானது. இது மாதரியான நிகழ்வுகளை பெரும் மனதீனிகளாக்கும் நகரத்திலுள்ள எல்லா தொலைக்காட்சிகளும் நேரடியாக ஒளிபரப்ப தொடங்கின.”முட்டாள்” “கிரிமினல்” “பிரபலமாக விரும்புகிறான் போல” பல விதமான விமர்சனங்கள். காவலர்கள் அவன் அருகே நெருங்க முடியாமல் நின்றனர். நெருங்கினால் விபரீதமாகிவிடுமோ என்ற அச்சம். அவன் உடலை கட்டியணைத்திருக்கும் சின்ன குழந்தையோடு நகரத்தின் பரபரப்பான உயர்ந்த பாலமொன்றில் தொங்கிகொண்டிருந்தான் அவன்.

Kaohsiung என்ற கடற்கரை நகரத்தில் வசிக்கும் அவன் - Wu-hsiung யாராலும் உபயோக படுத்தபடாத துறைமுக சிறுகிடங்குதான் அவனுக்கும் அவனது ஏழுவயது மகள் Meiக்கும் இருப்பிடம். அவனுக்கு பெரிதாக வருமானம் வருவதில்லை துறைமுகத்தை சுற்றி கிடைக்கும் சின்ன சின்ன வேலைகளில் கிடைக்கும் சொற்ப வருமானம் கடலில் கிடைக்கும் உணவு என எந்த தொந்தரவும் இல்லாத எளிமையாக நகர்ந்துக்கொண்டிருந்தது அவர்கள் வாழ்க்கை .... அவர்கள் வரும் வரை.

ஒரு காலை நேரம் காவலர்கள் அவனை தேடி வருகிறார்கள். இரண்டு மூன்று முறை “மாவட்ட அலுவலகம்” கடிதம் அனுப்பியும் அவன் பதிலளிக்காததால் அவர்கள் நேரில் வந்ததாக கூறுகிறார்கள். Meiயின் வயது எனன கேட்க எழு என்கிறான் Wu-hsiung. Meiயை மாவட்ட காவல் அலுவலத்தில் பதிவு செய்யவேண்டும் எனவும் அப்படி செய்யாத பட்சத்தில் அவளை பள்ளியில் சேர்க்கமுடியாதெனவும் தவறி பின் கண்டுபிடிக்கப்பட்டால் நூற்றுக்கணக்கான டாலர்களை தினமும் அபராதமாக செலுத்தவேண்டியிருக்கும் எனவும் கூறி செல்கின்றனர்.

மாவட்ட அலுவலகம் செல்லும் Wu-hsiungக்கு Meiயை அங்கு பதிவு செய்யமுடியாத நிலை ஏற்படுகிறது. Wu-hsiungக்கும் அவன் மனைவியும் “சேர்ந்து” வாழ்ந்தார்களே தவிர சட்டப்பூர்வமாக பதிவு செய்து கொள்ளவில்லை. Wu-hsiungன் மனைவியும்(?) அவனை விட்டு பிரிந்து பல வருடமாகிவிட நிலையில் அவன்தான் Mei அப்பா என சொல்லிக்கொள்ள எந்த சட்டபூர்வமான பத்திரங்களும் இல்லாத நிலையில் பதிவு செய்ய மறுக்கிறார்கள் அதிகாரிகள். Meiயின் படிப்பும் அவள் வாழ்வும் கேள்விக்குறியாகிறது. நான் தான் அவளின் தகப்பன் இதோ உயிருடன் உங்கள் முன் நிற்கிறேன் எனச்சொல்லும் Wu-hsiungமிடம் அதெல்லாம் சரி தஸ்தாவேஜூக்கள் எங்கே என்கிறது சட்டம்.

Wu-hsiung க்கென்று சொல்லிக்கொள்ள இருக்கும் ஒரே நண்பன் Ah Tsaiயிடம் பிரச்சனையை சொல்கிறான். Ah Tsaiயின் யோசனையின் பேரில் Taipeiயின் அரசாங்கத்தில் உயர்பதவியில் இருக்கும் அவர்களது பள்ளி பருவத்து தோழன் Lin-Chin-Yiயை சந்தித்து உதவி கேட்கிறான் Wu-hsiung.மிகவும் பரபரப்பாக இருக்கும் Lin-Chin-Yi தன் உதவியாளன் மூலம் Wu-hsiungக்கிற்கு தேவையான உதவிகளை செய்ய சொல்கிறான்.உதவியாளளின் உதவியோடு தலைமை காவல்அலுவலக அதிகாரியை சந்திக்கிறான் Wu-hsiung.அவர் அவனை மீண்டும் அவனது ஊரில் உள்ள பதிவு அதிகாரியை சந்திக்க சொல்கிறார். ஏற்கனவே அவருக்கு தான் தகவல் அளித்து விட்டதாகவும், அவனது விசயத்தை அவர் சிறப்பு கவனம் கொண்டு பதிவு செய்வார் எனவும் அந்த பதிவு இங்கு தலைமையகம் வந்தவுடன் தான் உடன் தேவையானவற்றை செய்வதாக கூறுகிறார்.

Wu-hsiung மீண்டும் தன் நகரத்து காவல்-நிலைய பதிவு அதிகாரியை சந்திக்க வரும் பொழுது அவர் தற்சமயம் அலுவலகத்தில் இல்லை எனவும் எப்பொழுது வருவார் என நிச்சயமில்லை என்கிறாள் ஒரு பெண் மேலும் அவனது “ கேஸ்” மாவட்ட சமூக அலுவலகத்திற்கு மாற்றபட்டுவிட்ட்தால் இனி அங்குதான் அவன் தொடர்புக்கொள்ளவேண்டும் என கூற Wu-hsiung மனச்சோர்வடைகிறான்.அதன் பின் அவனை மீண்டும் தொடரும் காவலர்களுக்கு பயந்து வீட்டின் பின்புற ஜன்னல் வழியாக தப்பித்து மீண்டும் Taipeiக்கு வருகிறான் Wu-hsiung . இந்த முறை அவனால் யாரையும் சந்திக்க முடிவதில்லை. நடந்தே நகரம் முழுவதும் அலையும் அவர்கள் இருவரையும் ஒரு நிலையில் அவன் மேல் சந்தேகப்படும் காவல்துறை கைது செய்து பின் விடிவிக்கிறது. உடல் சோர்வும் மன சோர்வும் ஆதரவற்ற மனநிலை ஏற்படுத்தும் விரக்தியும் தன் பிரச்சனை கவனிக்கப்படவேண்டும் என்ற இருத்தல் சார்ந்த மனவெழுச்சியும் Wu-hsiung யை அப்படி செய்ய தூண்டுகிறது....

பாலத்தில் தன் குழந்தையுடன் தொங்கும் அவனை காவலர்கள் அவன் அசரும் நேரம் பார்த்து பிடித்து கைது செய்கின்றனர். காலம் ஓடுகிறது சிறைவாசத்திற்கு பிறகு வெளிவரும் Wu-hsiungக்கு Meiயை பற்றிய விபரம் தெரியவிலை. அவன் நண்பனுக்கும் அவளின் விபரம் தெரியவிலை. தினமும் ஒவ்வொரு பள்ளியாக அலையும் அவனுக்கு ஏமாற்றமே மிஞ்சுகிறது. “மாவட்ட அலுவலக”த்திலிருந்து அவனுக்கு எந்த தகவலும் தர மறுக்கின்றனர். தன் அருகில் எங்கோ இருக்கும் தன்னை பிரிந்து இருக்கும் குழந்தை, அதற்கு காரணமான புரிந்துக்கொள்ளமுடியாத அபத்தமான அதிகார அமைப்பு, அமைப்பை ஒன்றும் செய்யமுடியாத சாமானிய மனிதனின் ஆதறவற்ற நிலை இதன் சுழற்சியில் எதுமே யோசிக்க முடியாத ஏதுமற்ற வெறுமையில் கழிகிறது Wu-hsiung வாழ்க்கை.

எதன்மேலும் பிடிப்பில்லாத Wu-hsiung கவனக்குறைவால் ஒரு விபத்தில் சிக்கி மருத்துவமனையில் இருக்கும் சமயம் அவன் நன்பன் ஒரு கடிதத்துடன் வருகிறான். “ மாவட்ட அலுவலத்திற்கு” அவனை வரசொல்லி வந்த கடிதம். அவன் அங்கு கண்காணிப்பாளரை சந்திக்கும் பொழுது Mei நலமாக இருப்பதும் படிப்பில் சுட்டியாக இருப்பதும் தெரிகிறது. கூடவே அவள் இந்த இரண்டு வருடமாக யாருடனும் பேசாமல் இருப்பதும். Wu-hsiung அழுகிறான். அவன் மீதான அன்புபின் வெளிப்பாடாகவும் அமைப்பிற்கு எதிராக அவள் காட்டிய மொளனமான எதிப்பாகவும் அது இருக்கலாம். Wu-hsiung வீடு திரும்புகிறான்.

ஒரு சாயங்காலம். Wu-hsiung படகில் கடல் நடுவே இருக்கிறான் ஏதோ வேலை.வெய்யில் மெல்ல மங்குகிறது. “Wu அங்கே பார்” என கத்துகிறான் படகுகாரன். Wu நிமிர்ந்து பார்க்கிறான். தூரத்தில் கடற்கரையில் மற்றும் சிலருடன் Mei. படகு மெல்ல கரையை நெருங்க்குகிறது Mei தன் அப்பாவை எதிர்நோக்கி நிற்கிறாள். Wu-hsiung அவளை பார்க்கிறான் அவளின் கன்ன கதுப்பில் சிரிப்பின் மலர்ச்சி தெரிகிறது

பின் குறிப்புக்கள்:

* இந்தப்படம் 2003ல் நடந்த உண்மை சம்பவத்தை அடிப்படையாக கொண்டது

* படம் Hoklo Taiwanese மொழியில் எடுக்கப்பட்டிருந்தாலும் தலைப்பு ஸ்பானிஸ் மொழி!

* படத்தில் Wu பாத்திரத்தை ஏற்று நடித்த Chen Wen-pin தான் படத்தின் திரைகதையாசிரியர்

* இந்த படம் கோவா திரைப்படவிழாவில்(2009) சிறந்த படமாக தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டது

* 2009 வெளிவந்த இப்படம் ஒரு கருப்பு-வெள்ளை படம்.

மலை முகடுகளில் வழியும் நிலவொளி

2010-01-17T22:03:00.005+05:30

“இதோ இந்த மண் வெளியில்தான் குழந்தை பிரவசம் நடக்கும். பழைய பிளேடு,பழைய நூல் இவைதான் எங்களுக்கு ஆதாரம். குழந்தையை வெளியே எடுத்து தொப்புள் கொடியை பிளேடால் அறுத்து விட்டு பழைய நூலினால் கட்டி விடுவோம்.சிலது பொழைக்கும்.சிலது செத்து போகும்.” மிக சாதாரணமாய் சொல்கிறாள் அந்த மூதாட்டி.அவர்கள் வாழ்க்கை இப்படித்தான் ஓடிக்கொண்டிருந்தது பிறக்கும் ஐந்தில் ஒரு குழந்தையும் தாயும் இறந்துக்கொண்டிருந்தனர். வயிற்று போக்கு , இனம் தெரியாத காய்ச்சல் என அவர்கள் வாழ்வு நாலாபக்கமும் நிர்மூலமாகிக்கொண்டிருந்தது. நகரத்து மக்களுக்கு கிடைக்கும் மிக சாதாரணமான மருத்துவ வசதியின் கிரணங்கள் அந்த மலை கிராமத்தில் படரவேயில்லை.அவர்கள் காத்திருந்தனர். காலம் எப்போதும் போல ரகசியங்கள் அடங்கிய தன் பெட்டகத்தை மூடியே வைத்திருந்தது. அவர்கள் அவர்களுக்காக காத்திருந்தார்கள்.

உங்கள் நேரத்தில் கொஞ்சம் சக மனிதனுக்காக செலவழியுங்கள். சிறு விசயமாக இருந்தாலும் கூட பரவாயி ல்லை மற்றவர்களின் மேன்மைக்காக செய்யுங்கள், அதற்காக உங்களுக்கு சன்மானம் கிடைக்கப்போவதிலைதான் ஆனாலும் அது மிக பெரிய கெளரவம் ஆல்ப்ட் ஸுவைட்ஸரின் இந்த வரிகள் ஆலபுழை மருத்துவக்கல்லூரி மாணவன் ஜார்ஜின் மனதை நெகிழவைத்திருக்கவேண்டும். ஆல்ப்ட் ஸுவைட்ஸரின் வாழ்க்கையும் அவரின் ஆப்ரிக்க அநுபவமும் அவர் சொல்லின் செயல்வடிவமாக இருந்தது ஜார்ஜிக்கு தன் வாழ்வின் சாரமும் புரியத்தொடங்கியது.

கொச்சின் ராஜ குடும்பத்தின் வம்சாவழியில் வந்த லலிதாவிற்கு காந்தியும்,விவேகானந்தரும் ஆதர்சனம். தனி மனித வாழ்வை அர்த்தப்படுத்திக்கொள்வதன் ஆதார சுருதி பொதுநலத்தில்தான் இருக்கிறது என நம்பின லலிதாவிற்கு தன் சகமாணவரான ஜார்ஜின் வாழ்க்கை குறித்த பார்வை தன் பார்வையோடு இணைவதை உணரமுடிந்தது. ஜார்ஜ் இந்தியா முழுக்க சுற்றினார். அவரது மனது யாராலும் அதிகம் கவனம் பெறாத மலை வாழ் மக்களின் பால் அவர் மனம் சாய்ந்தது.வாழ்க்கை ஓட்டத்தில் இருவரும் வாழ்க்கையிலும் இணைந்தனர்.

தமிழ்நாட்டில் உள்ள மலைவாழ் மக்களை பற்றி விசயங்களை சேகரிக்க தமிழ்நாடு மலைவாழ் மக்கள் கமிஷனை அவர் அனுகியபோது அவர்கள் கேட்டது “ நீங்கள் நக்சலைட்டா? இல்லை மிஷினரியா? வாழ்க்கை அவர்கள் முன் வைத்த எல்லா தடைகளை தாண்டியும், அவர்களுக்கு நகரம் தருவதற்கு காத்திருந்த சொகுசான வாழ்க்கையை உதரியும் ஜார்ஜ் ,லலிதா தம்பதியினர் தேர்தெடுத்த வாழ்க்கை பாதை கரடுமுரடாதானதாக இருந்தாலும் தன் வாழ்வையும் தன் சக மனிதன் வாழ்வையும் நேசித்த அவர்களுக்கு அது பெரிதாக தோண்றவில்லை. அவர்கள் தேர்தெடுத்த மலை கிராமம் தர்மபுரி மாவட்ட்த்தில் உள்ள Sittilingi

சேர்வராயன் மலைகள் சூழ்ந்த ஒரு அழகிய பள்ளத்தாக்கு கிராமம் Sittilingi. அவர்களை முதலில் அந்த மலைவாழ் மக்கள் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. 1993 கோடைகாலத்தில் அவர்கள் சிறிய மண் கொட்டகையில் தங்களது மருத்துவமனையை தொடங்கினார்கள்.

தங்கள் வீட்டின் பின்புறங்களில் வெட்டவெளியில் குழந்தையை பெற்றெடுத்துக்கொண்டிருந்த மலைவாழ் பெண்களும் பிறந்த குழந்தைகளும் “தீட்டு” என்பதால் பத்து நாட்கள் வெட்டவெளியிலேயே கிடந்து பல குழந்தைகளையும், பெண்களையும் இழந்துக்கொண்டிருந்த மலைவாழ் மக்கள் முதலில் அந்த மண்கொட்டகை மருத்துவ மனையை நம்பவில்லை. அந்த புதிய மனிதர்களை அவர்களின் நவீன அறிவை அவர்கள் ஏற்றுக்கொள்ள அவர்களை புரிந்துகொள்ள ஜார்ஜிம்,லலிதாவும் காத்திருந்தனர். மெல்ல அந்த மண்கொட்டகை மலைவாழ் மக்களின் வரவால் நிறையத்தொடங்கியது. பிரவசகால மரணங்கள் குறைந்தன. பொதுவான ஆரோக்கியம் சார்ந்த விசயங்களில் முன்னேற்றம் ஏற்ப்பட்டது.

மெல்ல தன் சேவையை முழுமையாக வழங்கத் தொடங்கியது, அரசாங்கத்தின் சின்ன சுவடுகூட இல்லாத Sittilingi கிராம்ம் முழுமைக்கும். அங்கிருந்த பெண்களைக் கொண்டே ஒரு சுகாதார செவிலியர் குழாமை வடிவ மைத்தனர் ஜார்ஜிம், லலிதா வும். கிட்ட்தட்ட இரு பத்தா ண்டுகளுக்குபின் Tribal health Initiative. என்ற அவர்கள் அமைப்பு 24 படுக்கை வசதிக்கொண்ட ஆரம்ப சுகாதார நிலையமாக Sittilingi மட்டுமல்லாமல் சுற்றியுள்ள 24 கிராமங்களுக்கும் உயிர் காக்கும் ஆலயமாக இருக்கிறது THI.

சென்னையில் ஒரு பிரபலமான மருத்துவமனையில் பணிபுரியும் மிஸ்டர் எக்ஸிடம் இருக்கும் பண்ணை வீடு, மிக நவீன வாகனம், வார இறுதி நாள் கொண்டாட்டம், மொரேஷியசஸில் விடுமுறை என எதுவுமே ஜார்ஜிக்கும்,லலிதா விற்கும் கிடைத்திருக்காது தான். ஆனால் வாழ்க்கையின் உண்மையான உயிற்பு இவைகள் சார்ந்தது அல்ல என்பதும் வாழ்க்கையின் எளிமையான எழிலான அர்த்தமுள்ள தருணங்கள் வேறு விசயங்கள் சார்ந்தவை என்பதும் அவர்கள் இருவருக்கும் தெரிந்துதான் இருக்கிறது.

தூரத்தில் சேர்வராயன் மலை முகடுகளில் வழியும் நிலவொளி Sittilingi முழுக்க நிறைகிறது.

சுட்டி:

THI இணைய தளம்.

முற்றங்களில் நிறையும் கடல்

2010-01-04T23:40:00.004+05:30

துவாலு (Tuvalu) ஆஸ்ரேலியாவிற்கும் ஹவாய்க்கும் இடையே இருக்கும் குட்டி தீவு தொகுதி.கொஞ்சம் கொஞ்சமாக பசிபிக் மஹா சமுத்திரம் இந்த தீவை விழுங்கிக்கொண்டிருக்கிறது. அதன் நிலபரப்பை,இயற்கை வளத்தை,மனிதர்களை ,அவர்கள் வாழ்வை. பூமி வெப்பமயமாதனால் மெல்ல மெல்ல உயர்ந்துக்கொண்டிருக்கும் பசிபிக் மஹா சமுத்திரத்தில் மூழ்கிக்கொண்டிருக்கிறது துவாலு.

கண்களுக்கு தெரியாத சங்கிலி கண்ணிகளால் மனிதர்களின் வாழ்க்கை பிணைந்து கிடக்கிறது. நம் செயல்கள் நம்மை மட்டும் பாதிப்பதிலை, நம் சக மனிதர்களையும் சூழலையும் பாதிக்கிறது. என் செயலால் மற்றவர்களும் ,சமூகமும் பாதிக்கப்படுகிறது என்கிறபோது என் பொறுப்பு அதிகமாகிறது மிகுந்த முதிர்வோடும் , கட்டுப்பாட்டுடனும் நான் நடந்துக்கொள்ள வேண்டியிரு க்கிறது இந்த தார்மீக மன முதிர்வை வளந்த, தொழில் வளர்ச்சியடைந்த நாடுகளிடம் கோபஹேகன் பருவநிலை மாற்ற மாநாட்டில்(டிசம்பர் 7-18 , 2009) எதிர்பார்த்து கூடியது உலகம். தன் அழுக்குபடிந்த கைகளால் மிகுந்த வாஞ்சையுடன் முகத்தை வருடியும் தோள்களில் தட்டிக்கொடுத்தும் ஏழை நாடுகளிடம் நடந்துக்கொள்வது போல அவ்ர்கள் முத்தில் கரியை பூசிச்சென்றன வளர்ந்த நாடுகள்(?). ”பைபிள் மொழியில் சொல்ல வேண்டுமென்றால் எங்கள் எதிர்காலத்தையும், மக்களையும் வஞ்சிக்க எங்களுக்கு 30 வெள்ளி நாணயம் தரப்படுகிறது. எங்கள் எதிர்காலம் விற்பனைக்கு அல்ல” கோபஹேகன் மாநாட்டினூடே துவாலு தீவின் பிரதிநிதி சொன்ன வார்த்தைகள் இவை. ஒட்டுமொத்த ஏழை மற்றும் வளரும் நாடுகளின் குரலாக கோபஹேகன் நகரத்து சுவர்களில் மோதி ஒலித்தது அந்த குரல் அனால் கேட்பதற்கு செவிகள் இல்லாத விசித்திர மனிதர்கள் நிறைந்த தெருக்களில்.

கோபஹேகன் மாநாடு மூன்று பெரிய குழுக்களாக பிரிந்துக்கிடந்தது. 1.மிகுந்த தொழிற்வளர்சியடந்த நாடுகள், 2. வளரும் நாடுகள்,3.பொருளாதாரத்தில் பின் தங்கிய நாடுகள் மற்றும் சிறு தீவுகள்.கிட்டத்தட்ட ஒரு நூற்றாண்டு காலமாக தங்கள் தொழிற் வளர்ச்சியால் பசுமைஇல்ல வாயுக்களை உமிழ்ந்துக்கொண்டிருக்கும், இன்றும்கூட அவற்றை அதிக அளவு வெளியேற்றிக்கொண்டிருக்கும் நாடுகள் ஒருபுறம், இப்பொழுதான் விழித்துக்கொண்டு தங்கள் பொருளாதாரத்தை ஓரளவேனும் நிலைநிறுத்த போராடிக்கொண்டிருக்கும் வளரும் நாடுகள் மறு புறம்,புவி வெப்பமயலாதலுக்கு எவ்வித காரணமுமில்லாத ஆனால் அதன் மோசமான விளைவுகளை அனுபவித்துக் கொண்டிருக்கும் ஏழை நாடுகள் இன்னொருபுறம்.

வெப்ப உயர்வை வருடத்திற்கு 2C டிகிரி க்கு மிகாமல் கட்டுப்பாட்டுக்குள் வைக்க வேண்டுமானால் வளர்ந்த நாடுகள் மிக கணிசமாக தங்கள் கரியமில வாயு வெளியேற்றத்தை குறைக்கவேண்டியிருக்கும். அதற்கு அவைகள் தயாராக இல்லை முக்கியமாக அமெரிக்கா (கரிய மில வாயு வெளியேற்றத்தில் 40% அது தன் கரிய மிலவாயு வெளியேற்றத்தை குறைக்க வேண்டும் என்பது உலக நாடுகளின் எதிர்பார்ப்பு அதற்கு அது தயாரக இல்லை. அதன் சொகுசு வாழ்வில் குட்டிதீவுக ளின் மரணம் ஊசலாடிக்கொண் டிருக்கிறது “ 1.5C டிகிரி அளவுக்கு வெப்பம் உயர்ந்தாலே மாலதீவுகளும் மேலும் சில தீவுகளும் மூழ்கி போக வாய்ப்பு அதிகம்.

அதற்காகவே கடந்த இரண்டு நாட்களாக போராடி வருகிறோம். ஆனால் “பெரிய” நாடுகள் எங்கள் முயற்சிகளுக்கு முட்டுகட்டை போடிகின்றன “ மாநாட்டின் நடுவே கூறினார் AOSIS ( Alliance of Small Island States) அமைப்பில் அங்கம் வகிக்கும் மாலத்தீவின் அதிபர்.( மாநாடு ஆரம்பமாகும் சில நாட்களுக்கு முன் கடலுக்கடியில் மந்திரிசபை கூடட்த்தை நடத்திவர் இவர்)

வளர்ந்து வரும் நாடுகள் தங்கள் பொருளாதார முன்னேற்றம் சார்ந்து செயல்பட்டன கியோட்டோ நெறிமுறையை முற்றிலுமாக அகற்ற முயன்ற நாடுகளின் முயற்சியை இவைகள் முறியடித்தன (கியோட்டோ நெறி முறை(1997) படி இந்த நாடுகளுக்கு அவைகளின் பொருளாதார முன்னேற்றத்தை கணக்கில் கொண்டு கரிய மிலவாயு வெளியேற்றத்திற்கு எந்த வித கட்டுப்பாடும் 2012 வரை விதிக்கப்படவில்லை.) சட்டபூர்வமான எந்த கரிய மிலவாயு வெளியேற்ற கட்டுப்பாடுகளை விதிக்கும் எந்த உடன்படிக்கை க்கும் உடன் பட மாட்டோம் என்றன இவைகள்.

வளர்ந்த மற்றும் வளரும் நாடுகளின் காலடிகளில் நசுங்கி குரல்களை தொலைத்த ஏழை மற்றும் குட்டிதீவுகள் அனாதைகளாக நின்றன.

இந்த மூன்று குழுக்களிடையே நிலவிய முரண்பாடுகளுக்கிடையே ஆக்க பூர்வமான எந்த நிலைப்பாடும் எடுக்காமலேயே ஒப்புக்கு ஒரு உடன்பாட்டை உலகின் முன் வைத்து விட்டு அவரவர் கூட்டிற்கு திரும்பினர் எல்லோரும். கோபஹேகன் அமைதியானது. வெகுதூரத்தில் துவாலுவில் அலைகள் ஆர்பரித்துக்கொண்டிருக்கின்றன அவர்களின் வீட்டு முற்றங்களில்.

நாம் என்ன செய்யமுடியும்?

துவாலு பற்றிய குறும்படம் : Trouble In Paradise

மாநாடு குறித்த என் முன் பதிவு

புத்தாண்டு வாழ்த்துக்கள்

2009-12-31T12:27:00.004+05:30

நான் அல்ஜீரியாவில் இருந்தபோது , குளிர்காலத்தில் மிகவும் பொறுமையாக காத்திருப்பேன். மிகவும் குளிராகவும் தூய்மையாகவும் இருக்கும் அந்த பிப்ரவரி மாத இரவில் கன்ஸல் பள்ளத்தாக்கில் உள்ள பாதம் மரங்கள் முழுவதும் தூய வெள்ளை நிறப்பூக்களால் மூடப்பட்டு இருக்கும். அதன் பிறகு வரும் கடல் காற்று, மழை, இவற்றையெல்லாம் உவர்பனி போன்ற இம்மலர்கள் எதிர்த்து போராடி நிலைத்து இருப்பதை பார்த்து ஆச்சரியம் அடைவேன். ஒவ்வொரு வருடமும் கனிகள் தோண்றும்வரை அதற்கு வேண்டிய அளவு பிடிவாதத்துடன் இருக்கத்தான் செய்தன இம்மலர்கள்.

-ஆல்பர்ட் காம்யூ

சக பதிவர்களுக்கும் , கூடுசாலையை தொடர்பவர்களுக்கும் , வாசகர்களுக்கும் , வலைப்பூ திரட்டிகளுக்கும் என் இனிய புத்தாண்டு வாழ்த்துக்கள்

.

மூன்று கவிதைகள்

2009-12-30T11:47:00.033+05:30

ஒன்று

ஏதோ இருக்கிறதென்றுதான்
போய் கொண்டிருக்கிறோம்
மின்னல் வெட்டின் ஷணமேனும்
அது புரிபடலாமென்று

நாம் கடந்த பாதையை
அடையாளம் காட்டும்
உறித்து விழுந்த
வெங்காய அடுக்குகள்.

இரண்டு

பிரதிபலிப்பு

மகிழம் பூப்போல
உறுத்தாமல் முகத்தில் விழும்
குளிர் மழைச்சாரல்.
ஜன்னல் கம்பிகளுக்குப்பின்
எட்டிப்பார்க்கும் அணில் குஞ்சு
கால் மேல் கால் போட்டு
மோனத்தில் சிரிக்கும் குழந்தை
அகல் விளக்கின் மெல்லிய
தீஞ்சுடர்
இவைகள் எனக்கு உன்னை
ஞாபகப்படுத்துவது போல
நீ எனக்கு இவைகளை.

மூன்று

பின்புறத்தில் ஒரு
கற்பகவிருட்சம்
அதன் நிழல்திட்டில்
ஒரு காமதேனு
பால் கறக்க
அமுதசுரபி
இவையன்றி
பிரிதொன்றும் வேண்டாம்
பராபரமே

.

மரணத்தின் கண்கள் வழியாக ஒரு தரிசனம்

2009-12-11T15:08:00.006+05:30

குட் ப்ளாக்காக தேர்ந்தெடுத்த யூத்ஃபுல் விகடனுக்கு நன்றி

***************************************************************

“இவை சினிமா வரலாற்றின் ஒளிரும் தருணங்கள். அவருடைய சினிமாவைப்பார்க்கும் பொழுது என் உணர்வுகளை வார்த்தைகளால் விளக்க முடிவதிலை சத்யஜித்ரே மறைந்தபொழுது என் மனம் மிக சோர்வடைந்தது. ஆனால் நான் இவருடைய சினிமாவை பார்த்த பொழுது ரேயின் இடத்தை நிரப்புவதற்கு சரியான மனிதனை நமக்கு கொடுத்தற்காக கடவுளுக்கு நன்றி
தெரிவித்தேன்” அகிரா குரஸேவா இப்படி சொல்வது ஈரானிய இயக்குனர் Abbas Kiarostami பற்றியும் அவரது திரைப்படங்களைப்பற்றியும். மிகவும் இறுக்கமான தணிக்கை விதிமுறைகளை கொண்ட ஈரானின் அமைப்பிற்குள் இருந்துக்கொண்டு , ஈரானிய தணிக்கை விதிகளுக்கு உட்பட்டும் அதே சமயம், உலக பார்வையாளர்களை தன் படைப்பின் வசம் ஈர்த்துக்கொண்டும் மிக கடினமான பாதையில் பயணித்தார் Abbas Kiarostami. 1979 ஆம் ஆண்டு

நடந்த இஸ்லாமிய புரட்சிக்கு பின் அவரின் பல திரை சகாக்கள் மேற்கத்திய நாடுகளுக்கு சென்று விட்ட பின்பும் Kiarostami ஈரானினேயே தங்கிவிட்டார். ஈரானை விட்டு சென்றால் தன் சாரத்தை தான் இழந்துவிடுவேன் என்ற Abbas Kiarostami, The Bread and Alley (1970), என்ற 12 நிமிட குறும்படத்தோடு தன் திரைபட-இயக்குனர் வாழ்வை தொடங்கினார். 1997 ஆம் ஆண்டு கான்ஸ் திரைப்பட விழாவில் அவருக்கு Golden Palm விருதை வாங்கிதந்த திரைப்படம் Taste of Cherry.

மரணம் எப்பொழுதுமே வாழ்க்கையை யோசிக்கவைக்கிறது. மரணத்தை முன்னிருத்தி யோசிக்கும் பொழுது வாழ்வின் அர்த்தம் அல்லது அர்த்தமின்மை அவரவர் இயல்புக்கேற்ப வெளிப்படுகிறது. வாழ்க்கையின் பல கண்ணாமூச்சி விளையாட்டு புதிர்களை மிக எளிதாக கட்டவிழ்த்து விடுகிறது மரணம். Abbas Kiarostami யின் Taste of Cherry. மரணத்தின் கண்கள் வழியே வாழ்க்கையை தரிசிக்கிறது.

நடுதர வயதுடைய Mr. Badii தன் காரை மிக மெதுவாக டெஹரான் வீதிகளில் ஓட்டிக்கொண்டே யாரையோ தேடுகிறார். வேலைக்கு ஆள் வேண்டுமா என கேட்கும் கூலி தொழிலாளிகளிடம் பதிலேதும் பேசாமல் இன்னதென்று

இனம்கண்டுபிடிக்க முடியாத ஒரு முக இறுக்கத்துடன் தன் காரை ஓட்டிசெல்கிறார்.மெல்ல நகரத்தை விட்டு வெளியே வரும் அவர் கண்கள் யாரையோ தேடிய வண்ணமிருக்கிறது. மிகவும் புழுதி படந்த மலைப்பாங்கான மண் சாலைகளில் பயணிக்கிறது கார். ஒரு பொது தொலைபேசியகத்தில் பேசிக்கொண்டிருக்கும் ஒருவனின் பேச்சை காரை நிறுத்தி கேட்கிறார். அவன் இவரை பார்த்து கத்தியவுடன் நகர்கிறார். குப்பை பொறுக்கும் ஒருவனை வழியில் பார்க்கிறார். ஒரு நாளைக்கு குப்பையில் என்ன கிடைக்கும் ,அவன் ஊர் எது , அவனுடைய சம்பாத்தியம் போதுமானதாக இருக்கிறதா என நிதானமாய் கேட்டு தெரிந்துக்கொண்டு அதிகமாக சம்பளம் தருகிறேன் என்னுடன் வருகிறாயா? என கேட்கிறார் அவன் மறுக்க இவர் மீண்டும் வற்புறுத்தி கேட்கிறார். அவன் மறுத்து சென்றுவிடுகிறான். இவர் முகத்தில் ஏமாற்றம்.தன் பயணத்தை தொடர்கிறார்.

கார் மெல்ல செல்கிறது. வழியில் ஒரு இளம் வயது ராணுவ வீரன் லிஃப்ட் கேட்க Badii எங்கு அவன் செல்வதாக கேட்டு அவனை தன் காரில் ஏற்றிக்கொள்கிறார். நீண்ட நடையின் விளைவாய் களைத்தவனாக காணப்படும் அவன் காரில் ஏறிக்கொள்கிறான். Badii மெல்ல பேச்சுக்கொடுக்கிறார் அவர்கள் உரையாடளின் வழியாக நமக்கு சில விசயங்கள் நமக்கு புரிபடுகிறது குர்தூஸ் பகுதியை சேர்ந்த அவன் ஒன்பது பேர் உடைய பெரிய குடும்பத்தை சார்ந்தவன். பணத்தேவை அவனுக்குகிருந்தது. ஆறு மாதம் ஒரு ராணுவ வீரன் பெறக்கூடிய சம்பளத்தை பத்து நிமிடத்தில் பெற்றுதரக்கூடிய வேலை இருக்கிறது செய்கிறாயா? என் கேட்கிறார் Badii. அவன் மெளமாக இருக்கிறான். கொஞ்சம் தயக்கத்திற்கு பின் என்ன வேலை என அவன் கேட்ட, வேலையை பற்றி என்ன சம்பளம் தானே முக்கியம் என்கிறார் Badii.அவன் முகத்தில் யோசனை கொஞ்சம் கலவரம் கூட, ஒரு தவறான ஆளிடம் மாட்டிக்கொண்டோமோ என. அப்போது தான் கவனிக்கிறான் கார் நகரத்தை விட்டு வெகுதூரம் வந்துவிட்டதை. உங்க்ளுக்கு என்ன வேண்டும்? என்னை இறக்கிவிடுங்கள் என கொஞ்சம் கோபத்தோடு அவன் கூற Badii உன்னை மீண்டும் உன் இடத்தில் இறக்கி விட்டு விடுகிறேன் என்கிறார். கார் ஓர் இடத்தில் நிற்கிறது. Badii காரிலிருந்து இறங்க, அவன் காரிலேயே அமர்ந்திருக்கிறான். “இறங்கி வந்து இந்த குழியை பார்.” என்கிறார் அவன் பேசாமல் இருக்கிறான்.

“ நாளை காலை 6 மணிக்கு இந்த இடத்திற்கு வா. என் பெயரை இரண்டு முறை கூப்பிடு நான் பதில் சொன்னால் எனக்கு கை கொடுத்து இந்த குழியிலிருந்து தூக்கிவிடு...... ஒரு வேளை ..... பதில் வரவில்லை என்றால் ....” Badii நிறுத்தி விட்டு அவனைப்பார்கிறார். அவன் எங்கோ பார்க்கிறான் மண்னை எடுத்து என்னை மூடி விட்டு காரில் இருக்கும் பணத்தை எடுத்துக்கொள். எனக்காக இந்த உதவியை செய்வாயா? என்கிறார் அவன் “ நான் எந்த பிரச்சனையிலும் மாட்டிக்கொள்ள விரும்பவிலை. என்னை மீண்டும் என் இடத்திற்கு அழைத்து செல்லுங்கள்” என மறுக்கிறான். Badii மீண்டும் மீண்டும் தன் கொளரவமான மரணத்திற்கு உதவ கெஞ்ச ,ஒரு நிலையில் காரைவிட்டு மண் இறக்கத்தில் இறங்கி ஓடிவிடுகிறான் அவன். Badii சோர்ந்து போகிறார். மீண்டும் தொடங்குகிறது அவரது மரணத்திற்கு கொளரவம் கொடுக்க உதவும் ஆள் தேடும் படலம்.

ஆஃப்கானிஸ்தானிலிருந்து வந்து டெஹரானில் படிக்கும் ஒரு மாணவனை ஒரு இயங்காத சிமெண்ட் தொழிற்சாலை அருகே பார்த்து அவனை

தன்னுடன் ஒரு காற்றோட்டமான பயணத்திற்கு அழைக்கிறார் Badii. வழக்கம் போல அவனது பின் புலத்தை அறிந்துக்கொள்கிறார். “ இந்த வாழ்க்கை கடவுள் அளித்தது என்பதில் உனக்கு நம்பிக்கை இருக்குமென நம்புகிறேன். அவர் அளித்த வாழ்வை முடிந்து விட்டது என் அவர் தீர்மானிக்கும் தருணத்தில் திரும்ப பெற்றுக்கொண்டு விடுகிறார் .... ஆனால் முழுவதும் உறிஞ்சி எடுக்கப்பட்டு சக்கையாக உணரும் மனிதன் கடவுள் செயல்புரியும் வரை காத்திருக்கமுடியாது அவன் தானாக செயல்பட்டாக வேண்டும் இலையா? “ காரை ஓட்டிக் கொண்டே Badii பேசுவதை அந்த மனிதன் மொளனமாக கேட்கிறான். எனவே தான் தற்கொலை செய்துகொள்ளபோவதாக சொல்கிறார் Badii.

தற்கொலை இஸ்லாமியத்திற்கு எதிரானது. அது பாவசெயல் என்கிறான் அந்த இளைஞன். “ சந்தோஷமில்லாமல் இருப்பதும் பாவசெயல் தானே? நாம் சந்தோஷமில்லாமல் இருக்கும் பொழுது நம்மை சுற்றி இருக்கும் எல்லோரையும் வேதனைபடவைக் கிறோம். மற்றவர்களை மனதை வேதனை படுத்துவது பாவமில்லையா? மனிதன் துன்பப்படுவதை கடவுள் விரும்புவாரா? அதனால்தான் இந்த சலுகையை அவர் அளித்திருக்கிறார் “ என வாதாடும் Badii அவர் தோண்டி வைத்திருக்கும் குழிக்கு அந்த இளைஞனை அழைத்து வருகிறார். “இன்று இரவு என்னிடம் உள்ள அனைத்து தூக்கமாத்திரையையும் சாப்பிட்டு விட்டு இங்கு வந்து விடுவேன் உறங்க.” என கூறி அந்த இளைஞன் நாளை அதிகாலை வந்து என்ன செய்ய வேண்டும் என கூறுகிறார். “ மற்றவர்களை கொல்வது நம்மை நாமே கொல்வது இரண்டிற்கும் எனக்கு அதிக வித்தியாசம் தெரியவிலை இரண்டும் ஒன்றுதான் “ என கூறி தன் இடத்தில் இறங்கி கொள்கிறான் அவன்.

கடைசியாய் அவர் சந்திப்பது ஒரு அருங்காட்சியக ஊழியரை. அவரின் மகனின் வைத்திய செலவுக்காக அவருக்கு பணம் தேவைப்படுகிறது. Badii யின் வேண்டுகோளை அவர் ஏற்றுக்கொண்டாலும் அவர் தன் எண்ணத்தை மறுபரிசீலனை செய்ய வேண்டும் என கேட்கிறார். ஒரு காலத்தில் குடும்ப சுமைகளினால் மிகவும் மன நெருக்கடிக்கு உள்ளான அவர் ஒரு நாள் அதிகாலை வீட்டை விட்டு புறப்படுகிறார். தற்கொலை செய்து கொள்ள.

இன்னும் விடியவிலை. ஒரு செர்ரி மர கிலையில் கயிறை கட்டுவதற்காக தூக்கி போட்டு முயற்சிக்கிறார். முடியவிலை பின் மரத்தின் மீது ஏறி கயிறை கட்ட முயலும் பொழுது, ஒரு செர்ரி பழத்தை எடுத்து சுவைக்கிறார். காலை மெல்ல புலர்கிறது. அவர் நாவில் முழுவதும் படரும் செர்ரியின் சுவையும், ஸூர்யோதயமும் அவருக்கு இனம் புரியாத சந்தோஷத்தை தருகின்றன. வாழ்க்கை தன் விஸ்வரூபத்தை ஒரு சில கணப்பொழுதுகளில் வெளிப்படுத்தும் மாயாஜாலத்தை அந்த கணம் அவருக்கு நிகழ்த்தியிருக்கவேண்டும். அவர் மரத்தில் இருப்பதை பார்க்கும் அவ்வழியே போகும் பள்ளி குழந்தைகளுக்கு பழங்களை பறித்து போடுகிறார்.குழந்தைகளின் முகம் மலர்கிறது. இவர் மனம் இலகுவாகிறது .கீழிறங்கி வீடு செல்கிறார். வாழ்க்கையின் சுவை சின்ன,சின்ன விசயங்களில் பொதிந்துகிடக்கிறது. என கூறும் அவர் Badii தன் முடியை மாற்றிக்கொள்ள வேண்டும் என்கிறார். பிரச்சனைகளுக்கு தீர்வு “இது” ஆகாது. என்கிறார். Badiiயின் பிரச்சனை என்னவென்று கேட்க திரைபடத்தின் வேறு எங்கும் சொல்லாததது போலவே அவரிடமும் Badii சொல்லாமல் விடுகிறார். Badii பிடிவாதமாக இருக்க அவருக்கு உதவுவதாக கூறுகிறார் அருங்காட்சியக ஊழியர்.

வீடு திரும்பும் Badii அன்று இரவு தன் அறையிலிருந்து கிளம்புகி றார்.அவர் அறையில் நடமாடு வது நமக்கு நிழலுருவமாக காட்டப்படுகிறது. அவர்

தூக்க மாத்திரை சாப்பிட்டாரா ..எவ்வளவு சாப்பிட்டார் என்பது நமக்கு தெரிவதில்லை. காரில் கிளம்பும் Badii தன் குழிக்கு வந்து சேருகிறார்.மெல்ல குழிக்குள் இறங்கி அமர்கிறார். நிலவின் ஒளி அவர் முகத்தில் படர்கிறது. காய்ந்த சருகுகள் சில அவர்மேல் விழுகிறது.கருந்திரளான மேகக்கூட்டம் நிலவை மறைக்கிறது. Badiiயின் முகத்திலிருந்து ஒளி விலகி இருள் படர்கிறது.

Badii யார் அவர் பிண்ணனி என்ன அவர் ஏன் தற்கொலை செய்துகொள்ள வேண்டும் மறுநாள் காலை அந்த அருங்காட்சியக ஊழியர் வந்தாரா அவரின் குரலுக்கு Badiiயிடமிருந்து பதில் வந்ததா என்ற கேள்விகளுக்கு Abbas Kiarostami பதில் சொல்லவில்லை. அந்த கேள்விகளுக்கான பதிலை அவர் நம்மிடம் கேட்கிறார். நம் பதிலிருந்து விரியக்கூடும் வாழ்க்கை , சக மனிதர்கள் பற்றி நம் பார்வை, நம் தத்துவம்.

கரி படிந்த கைகளும், கோபன்ஹேகன் நகரமும்.

2009-12-01T19:18:00.005+05:30

இந்த பதிவை மீள்-பதிவு செய்த tamilmedia.com இணைய தளத்திற்கு நன்றி

-------------------------------------------------------------------------

எல்லா மனித செயல்களுக்கு பின்னும் ரகசியமாய் ஒளிந்துக்கொண்டிருக்கிறது தன் நலம் சார்ந்த இயக்கம். எல்லோருக்குமே தன் எதிரே நிற்கும் மனிதனின் செயல்களுக்கு பின் இருக்கும் ரகசிய

நிலவரைகளின் படிகட்டுக்கள் தெரிந்தாலும் எல்லோருமே தெரியாதது போல பாவித்துக்கொள்கிறோம். நமக்கு நம் நிலவரை முக்கியம்! ஒரு பொது வியசத்திற்காக கூடும் பொழுது மனிதனின் இந்த உள்ளார்ந்த அம்சம் அவனின் பகீரத ப்ரயத்தனைகளை மீறியும் தன்னை வெளிப்படுத்திக்கொண் டுவிடுகிறது. உலக வெப்பமயமாதல் குறித்த சர்வதேச மாநாடு ( கோபன்ஹேகன் – டிசம்பர் 7-18 ,2009 ) கூடும் பொழுது மனிதனின் இந்த கோரமுகம் வெளிப்படையாகவே தெரியலாம்.

பசுமைஇல்ல வாயுக்கள்(Green House gases) அதிக அளவில் வளிமண்டலத்தில் சேர்ந்து தங்கி அழுத்தமான போர்வையை உருவாக்கிவிடுவததால் பூமியால் உறிஞ்சப்பட்டு சிதறடிக்கப்படும் மீதமுள்ள சூரிய வெப்பம் வெளியேற முடியாமல் பூமியின் வளிமண்டலத்திலேயே தங்கி விடுவது பூமி வெப்பமயமாதலின் ஆதார பிரச்சனை. எனவே மனிதனின் பல நடவடிக்கையின் மூலம் வெளியேறும் பசுமைஇல்ல வாயுக்களின் அளவை குறைப்பதின் மூலம் வெப்பமயமாதலின் வேகத்தை மட்டுப்படுத்த முயல்கிறது உலகம். மிக எளிதாக தோண்றுவதைப்போல தெரியும் இந்த புள்ளியிலிருந்து கிளர்ந்து கிளை பரப்பி விரிகிறது அரசியலும்,சூழ்ச்சியும்,பதுங்களும், நிலவறை தந்திரங்களும்.

பசுமைஇல்ல வாயுக்களில் பிரதானமான கரியமில வாயும் பொருளாதார மேம்படும் நேரடியாக தொடர்புடையவை. ஒரு நாட்டின் பொருளாதாரம் மேம்பாடு அடையும் பொழுது அந்த நாட்டின் தொழில் மற்றும் தனிமனிதனின் எரிசக்தியின் தேவை அதிகரிக்கிறது. எனவே கரியமில வாயுவின் வெளீயீடும் அதிகமாகிறது. ஒன்றுக்கொன்று முரண்பட்ட இந்த இரண்டு நவீன வாழ்வின் ஆதாரங்களை சமன் செய்வதில் இருந்து எழுகிறது வளர்ந்த நாடுகள் மற்றும் வளரும் நாடுகளுக்கு இடையேயான கயிறிழுக்கும் போட்டி.

2005ல் இருந்து நடைமுறையில் இருக்கும் கியோட்டோ நெறிமுறை (KEYOTO PROTOCOL)யின் படி வளர்ந்த தொழிற் வளர்ச்சியடைந்த நாடுகள் 150 வருட கால தொழில் வளர்சி செயல்களால்தான் வளிமண்டலமானது பெரிதளவு பசுமை இல்ல வாயுக்களை கொண்டுள்ளது என்பதை கியோட்டோ நெறிமுறை கருத்தில் கொண்டு, வளர்ந்த நாடுகளுக்கு பசுமை இல்ல வாயுக்கள் வெளியாக்குதலை குறைப்பதற்கான அதிக பளுவை இந்த நெறிமுறை விதித்துள்ளது. இதன்படி, வளர்ந்த நாடுகள் 2012க்குள், பசுமைஇல்ல வாயுக்கள் வெளியாக்குதலை, 1990 ஆண்டில் ஆன அளவிலிருந்து 5.2% குறைக்க வேண்டும். வளரும் நாடுகள் இதிலிருந்து விதி விலக்கு அளித்தது இந்த நாடுகளுக்கு எந்தவித குறைத்தல் இலக்குகளை வைக்கவில்லை கியோட்டோ நெறிமுறை. மிக அதிகமான ( உலக கரியமில வாயு வெளீயிட்டில் கால் பங்கு) பசுமைஇல்ல வாயுக்கள் வெளியாக்கும் அமெரிக்கா கியோட்டா நெறிமுறையை நிராகரித்தது.

இந்த பிண்ணனியில் தொடங்கிறது கோபன்ஹேகன் மாநாடு. வளர்ந்த , தொழிற்புரட்சியின் முழு பலனையும் அடைந்த நாடுகள் , இன்றைய வளிமண்டல மாசுக்கு காரணமான அந்த நாடுகள் அதற்கான பெறுப்பை ஏற்றுக்கொள்ளமறுக்கின்றன. மட்டுமல்லாமல் இன்னும் முழு வளர்ச்சியை எட்டாத , மின்சாரமிலாத கிராமங்கள், வறுமை கோட்டிற்கு கீழே உள்ள மக்களை கொண்ட வளரும் நாடுகளின் மீது பொறுப்பை சுமத்த பார்கின்றன. BASIC என அழைக்கப்படும் மிக வேகமாக வளர்ந்து வரும் நாடுகளான BRAZIL,SOUTH AFRICA,INDIA,CHINA ஆகிய நான்கு நாடுகளும் ஒரு அணியில் திரள்கிறது. கோபன்ஹேகனில் வளர்ந்த நாடுகள் தங்கள் பொருளாதார வளர்ச்சிக்கு முட்டுக்கட்டை போடும் எந்த பசுமை இல்ல வாயு வெளீயேற்ற குறைப்பு இலக்கிலும் (EMISSION TARGET) கையெழுத்திட மாட்டோம் எங்கின்றன இவைகள். அதே சமயம் உலக வெப்பமாதல் தடுப்பு நடவடிகைகளுக்கு எதிரான நாடுகள் அல்ல இவைகள். தனக்குதானே நிர்ணயித்துக்கொண்ட இலக்குகள் படி இவைகள் நடக்கும் என கூறிக்கொள்கின்றன. மேற்கத்திய நாடுகள் எப்போதும் போல இந்த நாடுகளை அடிபணிய வைக்க தன் எல்லா தசைகளையும் முறுக்கும்.

இந்தியாவின் நிலைப்பாடு, இந்த நிமிடம் ஒரு அற்புதத்தால் கரியமில வாயு வெளியேறுவது இயற்கை அனுமதிக்கும் அளவிற்கு குறைந்தால் கூட பூமி

வெப்பமாதல் தடுக்கமுடியாதது . அது ஏற்கனவே வளர்ந்த நாடுகள் செய்த காரியங்களின் விளைவு எனவே இன்றைய நிலைக்கு அந்த நாடுகளே பொறுப்பேற்க வேண்டும். இந்தியாவின் கரியமில வாயுவின் வெளியீடு அதன் மக்கள் தொகையை கணக்கிலெடுத்துக்கொண்டால் மிக,மிக குறைவு எனவே இந்த அளவிற்கு கரியமில வாயுவின் வெளியேற்றத்தை கட்டுப்படுத்தவேண்டும் என்கிற எந்த நாட்டு வற்புறுத்தலையும் அது ஏற்காது, தன் இலக்கை அதுவே நிர்ணயத்துக்கொள்ளும்.. இந்த நிலைப்பாட்டுடன் கோபன்ஹேகன் மாநாட்டுக்கு செல்லும் இந்தியா உலக நாடுகளிலிருந்து மிகுந்த எதிர்ப்பை சமாளிக்கவேண்டும். இந்த முறை அது சீனாவுடன் கை கோர்த்து செல்கிறது. வழக்கம் போல சீனா முதுகில் குத்தாமல் இருக்கவேண்டும். பார்ப்போம்.

மேலும் புரிதலுக்கு :

1. பூமி வெப்பமாதல்

2. கியோடோ நெறிமுறை

3. கோபன்ஹேகன் மாநாடு

4. இந்தியாவின் நிலைப்பாடு

நான்கு கவிதைகள்

2009-11-26T09:41:00.000+05:30

                     1

இறைந்துக்கிடப்பவை

என்னுடையதல்ல,

உலுக்கி விழவைக்கலாம்தான்

என்னுடையதாகாது அதுவும்.

பாவை விளக்கின்

சாயலில் இமைமூடி

மோனத்தில் நிற்கையில்

கை ஏந்தலில்

விழக்கூடும்-

ஒரு புஷ்பம்

காலையின் தூய்மையுடன்-

எனக்காக.

                         2

வீடு திரும்பாத மேய்ப்பன்

தேடியலைந்து

மந்தையில் சேர்த்து

எண்ணுகையில்

குறையும்

மீண்டும் ஒரு ஆடு.

அவன்

வீடு திரும்பவே இல்லை.

                          3

விளம்பரம் பார்த்தேன்

நீ

தொலைந்து போய்விட்டதாக

இப்போதாவது

கண்டுபிடித்தார்களே

              4

   பிள்ளையார்

யாரும் இல்லை

வேணிற்கால வெக்கையும்

வெடித்த குளத்தையும் தவிர்த்து.

எப்போதாவது எட்டிப்பார்க்கும்

காக்கையும் கூட

காணம் இன்று

உறவுகள் அற்றவெளியில்-

விழுந்த அரச இலைகளை

எண்ணிக்கொண்டு

கழியும் பொழுது.

.

மரக்குதிரைகள்.

2009-11-23T13:40:00.000+05:30

ஒன்பது ஆண்டுகள் ஓடிவிட்டன. இன்னும் இளவரசியை கிரேக்கர்களால் மீட்க முடியவிலை. டிராய் நகர-அரசின் பெரிய மதில் சுவர்கள் அவர்களை மீண்டும் மீண்டும் தோற்கடித்துக் கொண்டிருந்தது. அவர்களால் உள்ளே நுழைய முடியவில்லை. கிரேக்க தளபதி ஒடிஸீய‌ஸ் தந்திரத்தால் அல்லது ஏமாற்று வழியில் தான் உள்ளே நுழையமுடியும் என முடிவுசெய்தான். அவன் ஏற்பாட்டின் படி ஒரு பெரிய மரக்குதிரை செய்யப்பட்டு அதன் உள்ளே கொஞ்சம் கிரேக்க வீரர்கள் பதுங்கிக்கொள்ள அந்த குதிரை டிராய் நகர வாசலில் “பரிசாக” நிறுத்தி வைக்கப்பட்டது.கிரேக்க கைவண்ணத்தில் மயங்கிய ட்ராய் நகர வீரர்கள் அந்த குதிரையை “உள்ளே” இழுத்து சென்றனர்.

பின் ஒரே கொண்டாட்டம். மரக்குதிரை உள்ளே இருந்த கிரேக்க வீரர்கள் சரியான சமயம் பார்த்து காத்திருந்தனர். இரவு கொண்டாத்தின் மயக்கத்தில் டிராய் நகரம் கிடந்த பொழுது மரக்குதிரையிலிருந்து வெளியே வந்த கிரேக்க வீரர்கள் மதில் கதவை திறந்து விட கிரேக்கப்படை உள்ளே புகுந்து டிராயை துவம்சம் செய்தது. நாமும் டிராய் நகரத்து வீரர்கள் போல ஏதோ பரிசு என நினைத்து இழுத்துப்போகும் பல மரக்குதிரைகள் சமயம் பார்த்து காத்திருந்து நம் கணணியையும் நம் தரவு(Data)களையும் துவம்சம் செய்து கொண்டிருக்கின்றன தினம் தினம். கணணி சொல்லாடலில் அவைகள் ட்ராஜன்(Trojan)

மிஸ்டர் எக்ஸ் பதறிதான் போனார். கொஞ்சம் நாட்களாகவே மிஸ்டர் எக்ஸ்ஸின் கணணி தாறுமாறாகதான் வேலைளை செய்கிறது.DVD தட்டு தானாகவே திறந்து,மூடிக்கொள்வது, திடீரென windows media player திறந்து பாட்டிசைப்பது என பல இம்சைகள். இந்த சித்து விளையாட்டுக்களுக்கு பின் இயங்கிக்கொண்டிருந்தது ஒரு மரக்குதிரை!

அந்த பெண் தனக்கு முன்பின் தெரியாத ஒரு நபரிடமிருந்து வந்த மின்அஞ்சலில் வந்த ஒரு கோப்பை பதிவிறக்கம் செய்தாள் பின் அதை பற்றி மறந்தே போனாள். சில நாட்கள் கழித்து அவளுக்கு ஒரு மின் அஞ்சல் அவளை மிரட்டி. அவளை பல படங்கள் எடுத்திருப்பதாகவும்,அவளுடைய web cam முன் மிக மோசமாக நிற்காவிடால் விளைவுகள் மோசமாக இருக்கும் என. யாரோ ஒரு முகமறியா மனிதன் Trojan மூலம் அந்த பெண்ணிண்

webcamவை தன் கட்டுப்பாட்டிற்குள் வைத்துக்கொண்டதின் விளைவு இது( சைப்ரசை சேர்ந்த அவன் கைது செய்யப்பட்டான் என்பது பின் கதை)

அவர் தன் வங்கி கணக்கை பார்த்தபொழுது அதிர்ந்து போனார் அவர் கணக்கில் இருந்து பல லட்சம் எடுக்கப்பட்டிருந்தது அவரின் கவனத்திற்கு வராமலேயே. அவர் தட்டச்சு செய்யும் எல்லா எழுத்துக்களையும்/வடிவங்களையும் அப்படியே யாரோ ஒருவனின் மின் அஞ்சலுக்கு அனுப்பிவிடும் ஒரு Trojanனின் வேலையின் வினை இது. அவர் இணையத்தின் மூலம் வங்கி செயல்பாடுளை நிகழ்த்திய போது அந்த Trojan தன் வேலையை செய்துவிட்டது.

சுவீடன் நாட்டு பல்கலைகழகம் ஒன்றில் சட்ட ஆராய்சியாளராக இருந்த மேக்னஸ் எரிக்சனை நகர போலீஸ் திடீரென ஒரு பகல் பொழுதில் கைது செய்தது. எரிக்சனுக்கு ஒன்றும் புரியவிலை. அவ்ர் கைது செய்யப்பட்டதற்கான காரணம் தெரிந்த பொழுது அவர் உடைந்துபோனார்.அவரின் கணணியில் 3500 குழந்தைகள் சார்ந்த-ஆபாசபடங்கள் இருந்ததாக சொல்லப்பட்டது.மிகவும் கௌரவமான எரிக்ஸன் பல்கலை கழகத்திலிருந்து நீக்கப்பட்டார். வாழ்க்கை முழுவதையும் தொலைத்த அவர் மிகுந்த மன உளச்சலுக்கு உள்ளானார். பல மாதங்களுக்கு பின், நீதிமன்றம் அவரை விடுவித்தது. தானாகவே ஆபாசபடங்களை கணணியில் பதிவிறக்கம் செய்யும் ஒரு ட்ராஜனின் வேலைதான் இது என தெரிந்த பின்னர்.

ட்ராஜன் ஒரு சிறிய நிரல்(program) . பொதுவாக அது இரண்டு பாகமுடையதாக இருக்கும். ஒன்று server நிரல் மற்றொன்று client நிரல் நம் கணணியின் மீது ஆதிக்கம் செலுத்த நினைக்கும் ஒருவன் server நிரலை நம் கணணியில் நிறுவிவிடுவதன் (client நிரல் அவன் கணணியில் இருக்கும்) மூலம் உலகத்தின் எந்த மூலையிலிருந்தும் அவன் நம் கணணியை தன்

அதிகாரத்திற்கு உட்படுத்த முடியும். நம் webcamara-வை தன் ஆதிக்கத்தில் வைத்துக்கொள்ள, ,நம் கோப்புளை பார்வையிட,மாற்றம் செய்ய,நகல் எடுக்க ,அழிக்க , முடியும். நாம் தட்டச்சிசெய்யும் ஒவ்வோரு எழுத்தையும் (நம் மின்-அஞ்சல் அல்லது வங்கியின் பயணாளி பெயர்,கடவு சொல் முதல் கொண்டு) நகலெடுத்து அவனின் மின்-அஞ்சலுக்கு அனுப்பி வைக்க முடியும்.

ட்ராஜன் நிரல்களை எழுதும் இணைய-குற்றவாளிகள் உலகம் முழுவதும் நிறைந்திருக்கிறார்கள்.(இவர்களை பற்றி இவர்கள் சமூக,உளவியல் பின்புலம் பற்றி தனியே ஒரு இடுகை எழுதும் அளவிற்கு விசயம் இருக்கிறது) இவர்கள் ட்ராஜனை பரப்புவதற்கு கையாலும் வழிமுறைகள் நிறைய.

நம் ஆவலை தூண்டும் ஒரு மின்-அஞ்சல் மூலம் தன் மரக்குதிரைகளை இந்த இணைய கிரேக்கர்கள் அனுப்பிவைக்கலாம். Anna Kournikovaவின் புகைப்படங்கள் அல்லது இலவசமாக திரைபடங்க்களை பதிவிறக்கம் செய்ய என்றோ மின்-அஞ்சல் வரலாம்.மின்-அஞ்சலை திறக்கும் பொழுது நாம் ட்ராய் நகரத்து வீரர்கள் போல மரக்குதிரையை உள்ளே இழுத்துப்போகிறோம். சில மின் அஞ்சல்கள் நம்மை ஒரு குறிப்பிட்ட இணைய தளத்தை பார்வையிட சொல்லும். நாம் அந்த இணைய தளத்தை நம் உலவியில் பதிவிறக்கம் செய்யும் பொழுது ட்ராஜங்களும் சேர்ந்தே உள்நுழையும். நிறைய இலவச மென்பொருள்கள் இலவச ScreenSaver கள் , இலவச Games கள் எல்லாமே இவர்கள் நமக்கு அன்பளிப்பாக கொடுக்கும் ஆபத்தை உள்ளடக்கிய மரக்குதிரைகள் தான்.

2007ல் symantec நிறுவனம் அனுப்பிய மின்-அஞ்சல் போன்ற ஒரு மின் அஞ்சலை இணையத்தில் வலம் வந்தது. W32.HLLW.System@mm என்ற வைரஸை நீக்குவதற்கு SU2003SystemAV என்ற கோப்பை உடனே பதிவிறக்கம் செய்யுங்கள் என்ற செய்தியோடு. அந்த கோப்பை நம் கணணியில் நிறுவிக்கொண்டதும் ட்ராஜன் விசுவாசமாக தன் எஜமானுக்கு வேலை செய்ய தொடங்கிவிடும்.

இந்த மரக்குதிரைகளிடமிருந்து எப்படி நாம் தற்காத்துக்கொள்வது ? இந்த கேள்விகான விடையைத்தேடிதான் பல கோடி டாலர்களை செலவு செய்துக் கொண்டிருக்கின்றது தகவல் தொழில்நுட்ப உலகம். 100 சதவிகிதம் பாதுகாப்பு தரக்கூடிய பதில் இன்னும் தயாராகவிலை எனினும் சில வியசங்கள் நம்மை காப்பாற்றலாம்.

நல்ல anti-virus நிரல் நிறுவிக்கொள்ளுதல். ஒவ்வொரு வாரமும் அதன் virus definations-ஐ புதிப்பித்துக்கொள்ளுதல் ( பலர் இதை செய்வதிலை)

வின்டோஸின் Malicious Software Removal Tool –லை நிறுவிக்கொள்ளளுதல்.(மாதத்தின் இரண்டாம் செவ்வாய் கிழமை மைக்ரோஸாஃப்ட் இதை புதிப்பிக்கிறது) விண்டோஸை அவ்வப்பொழுது புத்தாக்கம்(update) செய்வது ( பல பாதுகாப்பு ஓட்டைகளை இது அடைக்கும்)

தரமான spy-ware/ad-ware நிரலை நிறுவிக்கொள்ளுதல். [இவைகளை இயக்குவதற்கு பல சமங்களில் ஒரு தொழில் நுட்ப வல்லுனரின் உதவி தேவைப்படும்.]

முன்,பின் தெரியாத நபரிடமிருந்து வரும் மின்-அஞ்சலை திறக்ககாமல் அழித்து விடுவது. ஒருவேளை திறந்து விட்டால் அதனோடு வரும் கோப்புக்களை பதிவிறக்கம் செய்யாமல் விடுதல் இலவச மென்பொருள்களை பதிவிறக்கம் செய்யும் பொழுது கவனம் .ஆபத்தான இணைய தளங்களை தவிர்த்தல் (.Norton-ன் websafe சேவையை பயன்படுத்தி ஒரு இணைய தளம் ஆபத்தானதா என நாம் தெரிந்துக்கொள்ளமுடியும்.)

இந்த வளையங்கள் எல்லாம் 100 சதவீதம் பாதுகாப்பை தரும் என சொல்லமுடிவதில்லை.இணைய-குற்றவாளிகள் மிக விரைவாகவும் புத்திசாலிதனத்தோடும் புது புது இடுக்குகளை கண்டுபிடித்து தங்கள் மரக்குதிரைகளை நுழைத்துக்கொண்டுதான் இருக்கிறார்கள். இதை படித்துக்கொண்டிருக்கும் இந்த வினாடி கூட ஆயிரமாயிரம் கண்ணுக்குதெரியாத மரக்குதிரைகள் இணையத்தில் பிடரி சிலிர்க்க ஓடிக்கொண்டுதான் இருக்கின்றன.

உபயோகமான இணைய தளங்கள் :

The Microsoft Malware Protection Center
Microsoft Security Site
Microsoft - Malicious Software Removal Tool
Norton Websafe page

.

இரண்டு கவிதைகள்

2009-11-19T12:58:00.000+05:30

கவிதை : ஒன்று

எனக்குப் பிடிக்கும்

இரை தேடும் பல்லியின் லாவகம்.

முன்னிரு கால் பின்வாங்கி

பின்னிரு கால் முன்வாங்கி

சாதுவாய் பதுங்கி ஒரு முன்னேறல்

இறையின் நிழல் திட்டில் ஒதுங்கி

சூட்சம நேரத்திற்காய் ஒரு தவம்.

என்னிரு இமைகள் சொடுக்கும்

காலவெளியில் ஒரு

பாய்ச்சல்.

நாவின் சுளீர். வயிற்றுக்குள் இரை.

கவிதை : இரண்டு

பழைய நண்பர்கள்

நேற்றோ முன்தினமோ

நினைவில்லை

வெறுமையான தெருவின்

நடுவே அவனைப் பார்த்தேன்

கீரை துளிர்கள்

எட்டிப்பார்க்கும் மஞ்சள்பை சகிதமாய்.

சௌக்கியமா என்றேன்

தலையசைத்தான்.

கதவடைத்த வீடுகளின் அமைதி

தெருவை நிறைத்தது.

நல்ல வெய்யில்.

எங்கோ காகம் ஒன்று கரைந்தது.

அரிசி பையை கை மாற்றிக்கொண்டேன்.

கடந்து போன யாரோ ஒருவன்

எங்களை பார்த்துப் போனான்.

இவன் என் தோள்தாண்டி

எங்கோ பார்த்தான்.

வரட்டுமா என்றேன்.

சரி என்றான்.

.

ஒரு குழந்தையின் மனக்குகை ஓவியம். - 400 உதைகள்

2009-11-12T22:26:00.000+05:30

புரிந்துக்கொள்ள மிகவும் கடினமானதும் பலசமயங்களில் புரிந்து கொள்ளப்படாமலே வாழ்வின் சந்தடிகளில் மறைந்து போவதுமாக இருக்கிறது குழந்தைகளின் அக உலகம். ஏதேதோ அக/புற காரணங்களால் தன்னை சுற்றி உள்ள உறவுகளோடு தன்னை பொருத்திக் கொள்ள முடியாமல் தவிக்கும் குழந்தைகள் ஒரு நேரத்தில் யாருமற்ற வெளியை உணரத்தொடங்குகிறார்கள். புற உலகோடு அந்நியப்படும் அந்த குழந்தைகள் தங்களுக்கான உலகை தாங்களே சிருஷ்டிக்க தொடங்கும் பொழுது அவர்களை சுற்றியுள்ள உலகத்தோடு எழும் முரண்பாடுகளின் அழுதத்ததில் அவர்கள் வாழ்க்கை சிதிலமடைய தொடங்குகிறது. பிரெஞ்ச் சினிமாவின் “புதிய அலை சினிமா”க்களில் ஒன்றான ஃப்ரான்ஸ்வா ட்ரூஃப்போ (François Roland Truffaut)வின் 400 உதைகள் (Les Quatre cents Coups-(1959)) அப்படியோரு வாழ்வை முன் வைக்கிறது.

பாரிஸில் ஒரு அடுக்கு மாடியில் குடியிருப்பில் இருந்த அந்த சிறிய வீடு பொளதீக ரீதியாக மட்டுமல்லால் மனம் சார்ந்தும் மிக இறுக்கமாக இருந்தது 14 வயது Antoine Doinelக்கு. கணவன்,மனைவி இருவரும் வேலைக்கு போகவேண்டிய கட்டாயத்தில் இருக்கும் மத்தியதர வர்க்க சூழல். அலுவலம் தரும் அலுப்பு,எரிசலோடு வீடு திரும்பும் அம்மா,அப்பா (தாயின் இரண்டாம் கணவர்) இருவருக்குமே 14 வயது Antoine Doinelயிடம் பேசுவதற்கு அதிகம் ஒன்றும் இல்லை.Antoine Doinel எதிர்கொள்வதெல்லாம் எரிச்சல் மிகுந்த மறுமொழிகள். மனம் திறந்து பேசுவதற்கோ,இயல்பான வேடிக்கையான பேச்சிக்களூக்கோ இடமில்லாத இறுக்கமான இடமாக இருக்கிறது வீடு. “அவனை இந்த கோடைக்காலத்தில் என்ன செய்வது?” என விவாதிக்கிறார் அப்பா. “ஏதாவது கோடை முகாமிற்கு அனுப்ப வேண்டும்” என் தீர்மானமாகிறது. தான் ஒரு வேண்டப்படாத ஜீவனாக உணர்வதற்கு பல சந்தர்ப்ங்கள் அமைகிறது Antoine Doinelக்கு. தன் திருமணத்திற்கு முன்பே உருவான கருவை அழிக்க தன் அம்மா நினைத்தது அவனுக்கு தற்செயலாக தெரிய வருகிறது. அவன் யாருக்கும் தேவையில்லாதவனாக அவன் உணர்வதாக அவன் மொழியாக இயக்குனர் சொல்லவில்லை ஆனால் பார்வையாளர்கள் உணர்கிறோம். திரைக்கதை அமைவில் பெரிய சவாலான இந்த விசயத்தை மிக எளிதாக கடக்கிறார் ஃப்ரான்ஸ்வா ட்ரூஃப்போ.

Antoine Doinel எதிர்கொள்ளும் மற்றொரு உலகம் அவன் பள்ளி. குழந்தைகளின் இயல்பான சின்ன,சின்ன குறும்புகளை கூட குற்றமாக பார்த்து தலைகுனிவுக்கு உள்ளாகும் தண்டனைகளை தரும் இயந்திரதனமான ஆசிரியர்கள் பள்ளியை அவனிட மிருந்து அந்நியபடுத்துகின்றனர். குழந்தைகளின் படைப்பாற்றலை, கற்பனை திறனை விகாசப்டுத்துவதில் ஆசிரியர்களின் பங்கு மிக முக்கியம். தங்கள் வாழ்வில் நடந்த முக்கியாமான நிகழ்வை பற்றி எழுத சொல்கிறார் ஆசிரியர், உற்சாகமடையும் Antoine Doinel தன் தாத்தா இறந்த நாளின் நினைவுகளை எழுதுகிறான். பால்ஸாக்கின் (Balzac) சொற்களை அப்படியே தன் கட்டுரையில் பயன்படுத்தி எழுதுகிறான் Antoine Doinel. அந்த சிறுவயதில் பால்ஸாக்கின் செறிவான இலக்கியத்தை தேடிப்போன அவனுக்கு அவன் ஆசிரியரிடமிருந்து கிடைக்கும் வெகுமானம் “ பிறர் எழுத்துக்களை களவாடும் திருடன்” (plagiarist) என்ற வன்சொல்தான்.

தான் யாருக்கும் முக்கியத்துவம் இலாதவன் என்ற உணர்வும்,தன்னுடைய நியாயமான செயல்களுக்குகூட கிடைக்கும் அவமானங்களும் அழைத்து போகும் உளவியல் சுழலுக்குள் செல்கிறான் Antoine Doinel. தன் மனநெருக்கடிக்கு காரணமான அமைப்பின் மீது நேரடியாக தன் கோபத்தை வெளிபடுத்த முடியாத ஆளுமை தன் பிறழ்ந்த செயல்பாடுகள் மூலமாக தன் ஆத்திரத்தை தீர்த்துக்கொள்ளத்தலைபடும். Antoine Doinel பள்ளி நேரத்தில் சினிமா செல்கிறான்,புகை பிடிக்க கற்றுக்கொள்கிறான். சரளமாக பொய் சொல்கிறான்( ஒரு முறை ப்ள்ளிக்கு வராதற்கு காரணமாக “தன் அம்மா இறந்துவிட்டதாக” கூறுகிறான்) , மது அருந்துகிறான்., திருடுகிறான்.

தன் தந்தையின் அலுவகத்திலிருந்து அவன் தட்டச்சு இயந்திரத்தை திருடும் பொழுது மாட்டிக்கொள்ளும் Antoine Doinel. அவன் தந்தையாலேயே காவல்துறையிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டு சிறுவர் சீர்திருத்த பள்ளிக்கு அனுப்பப்படுகிறான்.அங்கிருந்து தப்பித்து ஓடி அவன் அதற்கு முன் எப்பொழுதுமே பார்த்திராத ஒரு கடற்கரையில் அவன் ஓடி வருவதோடு படம் முடிகிறது.ஆனால் நம் மன ஓட்டம் அங்கிருந்து தொடங்குகிறது. Antoine Doinel வாழ்க்கை சிதிலமடைந்ததற்கான காரணங்களை நம் மனது தேட தொடங்குகிறது. குழந்தைகள் பற்றிய நம் கண்னோட்டத்தை யோசிக்க வைக்கிறது. எல்லா சிறந்த படைப்புகளும் எல்லாவற்றையும் தானே பேசிவிடுவதிலை வாசகன் அல்லது பார்வையாளன் தன் அனுபவம் சார்ந்து,தன் வாழ்க்கை தரிசனம் சார்ந்து அதை புரிந்துக்கொள்ளவும் , பொருள் கொள்ளவும் ஒரு வெளியை அது விட்டுச்செல்கிறது , 400 உதைகள் போல.

புதிய அலை சினிமா பற்றி ஒரு பின்குறிப்பு

ஒரு நாயகன் (மிக நல்லவன்), அவனுக்குநேர் எதிராக ஒரு வில்லன் (மிககெட்டவன்) என வறையறுக்கப்பட்ட கதா பாத்திரங்ககள் இருவருக் குமிடையே ஒரு சிக்கல் , நாயகனின் அதீத சாகசங்கள் முடிவில் நாயகனுக்கு வெற்றி. வசனங்களூக்கு முக்கியத்துவம், செயற்கையான காட்சியமைப்புக்கள், போன்ற அலுப்புதட்டக்கூடிய ஒரே சூத்திரத்திற்குள் அடைப்பட்டு கிடந்த சினிமாவிலிருந்து தன்னை விடுவித்துக்கொண்டு புது திக்கில் பிரயாணித்தது புதிய அலை சினிமா.

சினிமா வேறு வாழ்க்கை வேறு சினிமா கதாபாத்திரங்களுக்கு நிகழ்பவை நம் வாழ்வில் நிகழாது என்ற பார்வையாளனின் மனோபாவத்தை உடைத்தது புதிய அலை சினிமா. திரையில் நிகழ்பவையோடு தன்னையும் தன் வாழ்வையும் பொருத்திப்பார்க்க வைத்தன. ஒளிப்பதிவு, படத்தொகுப்பு போன்ற தொழில்நுட்பங்கள் முக்கியத்தும் பெற்றன. கேமராவை ஒரே இடத்தில் வைத்து கதாபாத்திரங்களை மட்டும் மையப்படுத்தி எடுக்காமல் கேமரா நகரத்தொடங்கியது. கதாபாத்திரங்களுடன் சூழழும் முக்கியத்தும் அடைந்தது

1950 களின் பின் பகுதியில் பிரான்சில் தோன்றிய இந்த அலை இத்தாலிய Neorealists, சில Hollywood இயக்குனர்களின் திரைக்கதை உத்தி மற்றும் ஆந்றரே பாஸின் போன்ற கலை விமர்சகர்களின் பாதிப்பில் உருவானது. அதன் முன்னோடி இயக்குனர்கள் : Jean-LucGodard, François Truffaut, Éric Rohmer, Claude Chabrol மற்றும் சிலர். இவர்கள் “படைப்பாளி கோட்பாட்”டை(AUTHOR’S THEORY) யை முன் வைத்து இயங்கினர். 400உதைகள் ஃப்ரான்ஸ்வா ட்ரூஃப்போ முதல் படம். படத்தின் பல விசயங்கள் ட்ரூஃப்போவின் வாழ்வில் நடந்தவை( ட்ரூஃப்போ அவர் அம்மாவிற்கு திருமணத்திற்கு முன் பிறந்த குழந்தை, ட்ரூஃப்போ தன் தந்தையின் அலுவல தட்டச்சு இயந்திரத்தை திருடும் பொழுது மாட்டிக்கொண்டவர், அதற்காக சீர்திருத்த பள்ளிக்கு அனுப்பபட்டவர்)

ஒரு நாயகன் (மிக நல்லவன்), அவனுக்குநேர் எதிராக ஒரு வில்லன் (மிககெட்டவன்) என வறையறுக்கப்பட்ட கதா பாத்திரங்ககள் இருவருக் குமிடையே ஒரு சிக்கல் , நாயகனின் அதீத சாகசங்கள். முடிவில் நாயகனுக்கு வெற்றி. வசனங்களூக்கு முக்கியத்துவம், செயற்கையான காட்சியமைப்புக்கள், போன்ற அலுப்புதட்டக்கூடிய ஒரே சூத்திரத்திற்குள் இன்னும் அடைப்பட்டு கிடக்கும் தமிழ் சினிமா 400 உதைகள் வெளிவந்த 1959ல் என்ன மாதிரியான படங்களை எடுத்துக்கொண்டிருந்தது? என பார்க்க எனக்கு ஆவலாக இருந்தது........

1959ல் தமிழ் சினிமா:

===========================================================

"குட் ப்ளாக்" க்காக தேர்ந்தெடுத்த யூத்ஃபுல் விகடனுக்கு நன்றி"

========================================================

அமெரிக்க மனசாட்சி

2009-11-09T23:48:00.000+05:30

இணையத்தில் கண்ணில் பட்ட அமெரிக்கர் ஒருவரின் கடிதம் :

என் குழந்தையிடம் நான் என்ன சொல்வது?

“ கடந்த நான்கு வருடங்களாக (2007-ல் எழுதபட்டது) அமெரிக்கா , ஈராக் மக்களின் மீது நிலையான ராணுவ தாக்குதலை தொடந்துக்கொண்டிருக்கிறது. எனது கேள்வி : நாம் நம் குழந்தைகளுக்கு இதை எப்படி விளக்கமுடியும்?. மற்றவர்களிடம் சண்டையிடக்கூடாது என நாம் நம் குழந்தைகளை அறிவுறுத்துகிறோம். ஆனால் நம்நாடு நம்மைவிட சிறிய,வலிமை குறைந்த ஒரு நாட்டின் மீது தேவையே எழாத அவசியமற்ற தீவிரமான தாக்குதலை துவங்கியிருக்கிறது.

சத்யதின் வாக்கை காப்பாற்ற வேண்டுமென நம் குழந்தைகளுக்கு போதிக்கிறோம். ஐக்கிய நாடுளின் சபையின் , அமெரிக்கா உள்பட, அனைத்து உறுப்பு நாடுகளும் , பிற நாட்டை ஆக்கிரமிப்பு செய்வதில்லை என்று சத்திய பிரமாணம் செய்திருக்கின்றன. அமெரிக்கா ஈராக்கால் நேரடியான தாக்குதலுக்குள்ளாகவில்லை. ஐக்கிய சபையும் இந்த ஆக்கிரமிப்பை ஆதரிக்கவில்லை. இருந்தும் ஆக்கிரமிப்பு தொடர்கிறது . நம் நாடு தன் வாக்கை காப்பாற்றவிலை.

குழந்தைகளுக்கு மற்றவர்களுடன் ஏற்படும் முரண்பாடுகளை சாத்வீக முறையில் தீர்க்க சொல்லிக்கொடுக்கின்றோம். உறவின் சிக்கல்களை பேசி தீர்க்க சொல்கிறோம். ஆனால், அமெரிக்க அரசாங்கம் ஈராக் அரசாங்கத்தை வன்முறையால் தூக்கி எறிந்து, எண்ணிலடங்காத அப்பாவி ஈராக் மக்களின் மரணத்தின் மீது நின்று போரை கட்டவிழ்த்துவிடுகிறது.

“ நான் சொன்ன நெறிகள் எதையும் எப்பொழுது ஒரு பொருட்டாகவே நினைக்காதே. நீ பாராக்கிரமசாலியாக இருந்தால் நீ யாருடன் வேண்டுமாலும் சண்டையிட்டு அவர்களை மண்டியிட வைக்கலாம் இது தான் சத்யம்” என நாம் நம் குழந்தைகளிடம் சொல்லலாமா? இது தான் நம் அவ்ர்களுக்கு அளிக்கும் வாழ்வியல் நெறியென்றால் , வரும்காலத்திற்காக , நாம் என்ன மாதிரியானசமூகத்தை கட்டிஎழுப்புகின்றோம் ?
- ஓர் அமெரிக்கர்.

சிங்களரின் மனசாட்சி?